Als het leven... Kwetsbaar

Het bungelde al een jaar onder op mijn to-do lijst.  Maar ook wat daar bungelt, neemt mijn overvolle werkgeheugen in beslag.  Dus gisteren eindelijk actie ondernomen.  Sinds Vincent zijn verhuizing, is hij kerkelijk - automatisch - verhuisd naar PKN Nijmegen.  Een kerk waar we in het volle jaar dat hij daar woont niets van gehoord hebben.  Dus ik vroeg me zelfs af... stáát hij daar wel ingeschreven...  Gisteren dus eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en een mail richting PKN Nijmegen geschreven.  En hier het antwoord:  Van enthousiasme maar gelijk even naar onze predikante gemaild.  Ik ben er zo blij mee!  Het doet me wat dat hij weer ‘thuis’ komt in de gemeenschap waar hij hoort, waar hij zich thuis voelt, waar hij van kindsbeen af deel van was.  Hij hoort bij de Paaskerk en de Paaskerk hoort bij hem!!!  Hij voelt zich er zó thuis dat hij op instinctief niveau geniet van symbolen door Jezus bedacht. Het delen van brood e...

Gisteren schreef ik een blog over het zo moeilijk kunnen aanvaarden dat ik gewoon simpelweg lief ben. Het aannemen en geloven dat dat zo is. ( https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/02/deze-opmerking-blijft-haken.html ) Ik ben daar vandaag nog wat op door gaan schrijven.  Ik zal het hier ook weergeven.  In Romeinen 8 staat in vers 38:  38 Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven,  engelen  noch machten noch krachten, heden noch toekomst,  39 hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de  liefde  van God, die hij ons gegeven heeft in  Christus   Jezus , onze  Heer . God houdt van mij!!!  Dat staat als een paal boven water!  Ik hoef daar NIETS voor te doen.  Toch denk ik dat ik het door mijn ‘zonden’ verpruts.  Dat het zelfs een soort van zonde tegen de H. Geest is, waarvan ergens in de bijbel staat dat die niet vergeven wordt.  Ik denk altijd maar dat me onrecht ...

Ik postte op insta deze foto.  De lievevrouwentrappen. (In Nijmegen)   “Alleen voor lieve vrouwen.  Voor mij dus!”,  schreef ik erbij.  Maar doordat ik nogal vaak gedrag vertoon dat normaal is voor autisme, maar voor mijn omgeving geregeld ongepast, vind ik het zoooo moeilijk om dit echt te geloven/voelen/aanvaarden.  Ik weet dat het zo is....  en toch.  En toch.  Wat voelt het anders...  Ik kreeg deze reactie op insta:  Kan ik dat aannemen?  Kan ik dat?  Wat is dat mijn verlangen!  Zo snakkend naar het kunnen aannemen ervan, dat deze opmerking als een oneindige loop in mijn hoofd blijft hangen. 

In een recente blog schreef ik over de kale, dorre vlakte tussen mij en een ander:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/02/trigger.html .  Een terechte - liefdevolle reactie was datJezus in die ruimte wil zijn en zich écht met me wil verbinden.  Ik weet dat dat zo is.  En soms voel ik er wat van.  Als ik bijvoorbeeld lees in het boek ‘de Goddelijke dans’ van Richard Rohr, is het net of ik dan ook in die dans stap en even onder Zijn Heerlijke douche van liefde en barmhartigheid sta.  Dat zijn kostbare momenten voor me.  En toch kan het dan weer gebeuren dat dit - samen met zoveel dingen die een emotionele of sociale lading hebben - niet beklijft.  Waar gaat dat dan mis?  Nou...  onder andere hier:  Een brein van een autistisch iemand slaat veel dingen die een sociale of emotionele lading hebben als feiten op.  En dan gaat het in de rest van het proces van informatieverwerking ook mis.  Bijvoorbeeld met de vorming van he...

Gisteren na 25 jaar trouwe dienst, onze waterkoker vervangen door een nieuw exemplaar. De oude was overleden.  Dit is onze nieuwe telg:  Nu is er naar mijn mening geen apparaat in het huishouden zo eenvoudig als een waterkoker.  Dus maar gelijk in gebruik genomen.  Nu - een dag later - toch even een blik geworpen op de handleiding.  Het Nederlandse stukje beslaat 2 pagina’s.  Tot mijn verbazing heb ik gedurende het lezen van die 2 pagina’s niet kunnen achterhalen hoe het apparaat nu eigenlijk werkt. Behalve dat je niet minder water dan het minimum en niet meer water dan het maximum e in mag doen.  Maar dat gaat over wat niet mag.  Evenals de rest van de handleiding.  Het is één lange opsomming aan waarschuwingen en verboden (en dat ook nog in herhaling vallend.).  Hoe verder ik kwam, hoe meer dit op mijn lachspieren begon te werken.  Om aan het einde mezelf af te vragen: en nu?  En nu: verder gaan op de ingeslagen weg.  Op...

Aan tafel: Man begint gesprekje met oudste over iets wat ze vandaag naar elkaar appten. Ik vang één woord op en wil gelijk de hele context weten. ‘Mam, je lijkt wel een detective! Zo werkt dat bij jou altijd. Je hoort één woord en wilt vervolgens elk detail van het geheel weten. Je hebt geen rust voor dat je elk detail weet’. Dat klopt. Dat heeft hij goed gezien/geobserveerd. Zo werkt mijn hoofd inderdaad. Bedankt oudste, je bent zo vaak een goede spiegel.... En nog iets heel anders. Na lastige dagen vandaag bewust de rust opgezocht. Met een goed boek. En dan heb ik gelijk het gevoel dat ik aan de voeten van Jezus zit. Hier 3 citaten (uit ‘de Goddelijke dans’ van Richard Rohr), omdat ze me raakten. Waarom raakten ze me? Omdat ik zó’n ontzettende moeite heb met zelfacceptatie. ‘God heeft je niet lief, omdat jij goed bent. God heeft je lief, omdat Hij goed is. ‘ Het lijkt alsof ik mijn zelf-acceptatie (en dus ook het accepteren van mijn autisme) afhankelijk ...

Honderdduizenden keren per dag voel ik onverbondenheid. Mijn onvermogen (gezond) te verbinden met anderen.  Het onvermogen (gezond) met mij te verbinden door anderen.  Er blijft altijd een tussenruimte.  Een hiaat.  Een leegte.  Soms er ingeschopt door harde begrenzing.  Er niet mogen zijn.  Alleen op het schoolplein.  Verschrikkelijke pijn.  Soms er zachthandig ingeduwd.  Omdat dat beter is.  Omdat pogingen tot verbondenheid leiden tot overprikkeling.  Omdat ik niet weet hóe daar gezond mee om te gaan (= snappen hoe de sociale regels zijn, waar de grens ligt, wat de ander kan geven en ik mag nemen, weten wat er van mij verwacht wordt).  En zowel het hard- als zachthandige zijn trauma’s voor mijn ziel geworden.  Die gezonde kern, diep in mij, snakt naar verbinding!  Maar mijn hele leven, word ik in die lege tussenruimte geworpen....  Die kale, dorre, vlakte tussen mij en d...

Op de startzondag werd gevraagd om op de zeepkist te klimmen en met ideeën voor de kerkelijke gemeente te komen.  Ik klom er ook op en opperde het idee om liederen van vroeger met ouderen te zingen.  Na wat voorbereiding was het vanmiddag zo ver.  De reacties waren positief.  En het zal zeker op regelmatige basis gaan plaatsvinden.  Echter....  mijn hoofd zat nog bij toegebrachte schade...  door eigen toedoen jaren terug in de tijd...  Depressief en zelfveroordelend.....  En dan toch dit zingen....  Dat kan/lukt omdat in mij verschillende ontwikkelingsleeftijden zitten.  Het is een ontwikkelingsleeftijd die geen grenzen kent en dingen kapot maakt. Op diezelfde leeftijd kan ik ook de gevoelens niet hendelen die daar het gevolg van zijn.  Té overweldigend....  Een andere ontwikkelingsleeftijd laat me hier present zijn....  Hoewel ik hier was en in mijn hoofd toch wel afdwaalde naar mijn autistische gedrag waar ik zooooo...

Ik had in een groep gevraagd voor mij te bidden n.a.v. deze post:  https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/2825662634145956?__xts__%5B0%5D=68.ARA1sD5A8_QhWqvqpUB4glKWiONurQ5XomvnRwI-Gubl61BYnklTffQDygCwhzP0yo4A2umKclUupfHy_e3l6xYZiPmDylExCdLvk6oucxMYGxFh-FuzMrGFrNcrKjuC8WfhYVz8PqprO0pt-sUjclChN6tFyeDdpG8PGx1AGPLYojbG568tvWP0Zxf5RgI0wt_xHXDtmyuFO_MAo9Lggk8F_2fs2vIm3B4r8dWhHY_sQVv5xTd0cGgmXjHhmbpBTJzrfJBWpJ2xr4sKHIl-t2SdOc-Tx3Try855YP8Y60iYTB5kQ5F1hwX5BRIIs0Wh_S-2zbbb1Yc_9briTZQP&__tn__=-R .  In die groep kwam één antwoord dat me diep raakte.  Weet nog niet wat ik er mee moet.  Alles wat ik deze dagen weer gedaan heb, moet nog een plekje krijgen...  Dit was de reactie van iemand uit dat groepje. :  ‘Lieve Ingeborg,  natuurlijk breng ik je in  gebed bij onze Vader,  jou en allen  om je heen.  Weet je je schrijft over je ongewenste en ongepast gedrag dat bij je autisme hoort, maar, ik vind dat  je die twee bewoordingen...

Als er koffie drinken in de kerk is, voel ik me vaak wat verloren. Zeker als Vincent erbij is. Er is niet veel aansluiting dan. Een soort van schroom van mensen?  Maar ook als Vincent er niet bij is, staan we vaak met zijn 2en wat te staan.  Deze 2 foto’s geven een beetje het afgezonderd zijn bij de koffie aan. En Ton die dan weer achter Vincent aan moet.  Maar een uitkomst van een kleiner wordende (vergrijzende) gemeente is dat er steeds meer gegeten wordt.  En dát is gezellig!  Dan zit je met elkaar aan tafel. Niet geforceerd hoeven zoeken naar aansluiting.  Deel van een groter geheel.  Het is heel bijbels, dat samen eten met elkaar.  Ik geniet ervan.  En de keren dat Vincent erbij is ook (voelt de sfeer aan).  Afgelopen zondag werd er ook gegeten.  Het was lekker.  En gezellig.  De snert was niet snert. 

Ik laat 2 pagina’s uit het boek ‘dit is autisme’ zien, om te laten zien wát voor interne factoren en wat voor omgevingsfactoren kunnen leiden tot overprikkeling. Voor CASS kun je lezen jongen/meisje/man/vrouw met autisme. In het paars omcirkelde deel en in het hele stuk onder 'punthoofd voorkomen', kun je lezen wat het beste helpt om mij te helpen. Zoals in de eerste regel onder de kop 'punthoofd voorkomen' staat, zie je dat mij helpen (in het aanbrengen van duidelijkheid (als er bijvoorbeeld stukjes van een puzzel ontbreken, waardoor ik de informatie niet goed kan verwerken), of voorspelbaarheid. Dat voorkómt dat ik rood wordt... (hier dat punthoofd genoemd). Omdat ik het zelf ook wel beter leer herkennen, durf ik vaker om hulp te vragen aan de mensen die op dat moment voor duidelijkheid kunnen zorgen, of voor voorspelbaarheid. Dat kan mijn eigen man zijn. Maar ook als een stukje in een tijdschrift niet duidelijk is (zoals het voorbeeld in deze blog:  h...

Terwijl storm Ciara een begin maakt om over ons land te gaan razen, lees ik dit stukje in het boek ‘de Goddelijke dans’ van Richard Rohr.  En lees in plaats van stroom maar gerust storm.  Oh, wat vind ik dat lastig....  Om op mijn fietsje te stappen en lekker met de wind in de rug te gaan...  Ik blijf me maar verzetten.  Trap tegen de wind in.  Kom geen meter vooruit.  Met de wind in de rug is:  Mijn gebrokenheid/onvolmaaktheid een kans te geven er te mogen zijn.  Het als een leermeester te zien.  Nee, ik blijf tegen die wind in trappen...  Tegen het ‘kwaad’ in mijn leven. Ik blijf me verzetten tegen mijn onvolmaaktheid en dat mijn onvolmaaktheid ook anderssoortige relaties behelst. Dat ik niet alles kan, zoals anderen dat kunnen - op sociaal en communicatief vlak. En ik maar tegen die wind in trappen en proberen dat wel te kunnen... Want ik wil sociaal hetzelfde zijn als Jantje en Pietje die we...

Ik werd getroffen door een stukje uit de EVA. En dan met name het omcirkelde stuk:  Ik vroeg me natuurlijk af hoe de schrijfster er bij kwam dat de vrouw al in het huis was. Ik zou ik niet zijn om het aan de schrijfster te vragen. Want toen ik zelf ging lezen in Lucas 7 (vanaf vers 36),  lukte het me niet zo snel het uit de tekst te halen.  Dit was haar antwoord:  Dat haal ik uit vers 45 waarin staat: 'Sinds ik hier binnenkwam'. Ook deze preek gaat ervan uit dat zij al binnen was: De preek waar ze het over heeft, is deze preek:  https://www.preach-it.nl/geraakt-door-liefde/ Als je iets goeds onderbouwd wilt lezen, lees dan vooral deze preek.  Als je meer geïnteresseerd bent in mijn unieke hersenspinsels bij dit verhaal, lees dan verder op mijn blog.  Na bovenstaande uitleg gelezen te hebben, viel bij mij ook het kwartje.  Maar mij trof vooral in het omcirkelde deel dat het bij deze vrouw moed genoemd wordt.  Als ik denk moedig te zijn.......

Geen echte blog, maar code om te testen.

De beste therapie die ik tot nu toe heb gehad voor mijn autisme, ligt al weer enkele jaren achter me. Tijdens die therapie werd een hond in gezet.  Wat een succes!  Niet om me te genezen van mijn autisme.  Maar om beter te leren wat het behelst. Waarom ik doe zoals ik doe en waarom de omgeving daarop reageert zoals ze reageert.  Zelf zo’n ‘hulphond’ in huis hebben is een stap te ver.  Het kost bakken met geld en zowel zorgverzekering als WMO vergoeden het niet.  Dan moet je met crowdfunding gaan werken.  Dat hebben we destijds nog geprobeerd.  Van de benodigde 20.000 euro (minimaal) is toen 75 euro binnen gekomen.  Dus die hoop hebben we ook op gegeven.  Wel heb ik nadien mijn passie ontdekt.  Op honden passen.  Wel de lusten, maar niet de lasten.  Net als bij het hebben van kleinkinderen 😀.  Maar als ik dan op de social media zo’n filmpje voorbij zie komen van een vrouw die in...

Ik heb al in verscheidene blogs woorden trachten te zoeken voor mijn worsteling wie ik nu eigenlijk ben. En iets - bij vaker lezen steeds meer - herken ik in de woorden van Dietrich Bonhoeffer. Hij zat letterlijk gevangen. Ik zit zo vaak figuurlijk gevangen... in mijn eigen leefwereld. Dietrich Bonhoeffer werd opgepakt door de nazi’s en belandde in de gevangenis, waar hij als een soort Jozef bekend staat: gelovig, pastoraal, eerlijk. Hij schreef daar het wereldberoemde gedicht, WIE BEN IK: Wie ben ik?’ Wie ben ik? Ze zeggen me vaak: je treedt uit je cel rustig blij en zeker als een burchtheer uit zijn slot. Wie ben ik? Ze zeggen me vaak: je spreekt met de bewakers vrij rechtuit en vriendelijk als was je hun heer Wie ben ik? Ze zeggen me ook: je draagt je zwarte dagen evenwichtig en waardig als iemand die gewend is te overwinnen. Ben ik werkelijk wat anderen van mij zeggen? Of ben ik alleen wat ik weet van mijzelf: onrustig vol h...

Rare dagen. Worstelend met mijn systeem dat zichtbaar, voelbaar, merkbaar zo anders is als andere systemen.  Hoewel we allemaal uniek zijn en allemaal geliefde kinderen van Hem.  Vanmiddag toch iets door laten gaan, wat we al gepland hadden.  Daarvoor neem ik je een paar weken mee terug.  Bij Ton zijn familie hebben we de gewoonte om jaarlijks als broers / zussen bij elkaar te komen.  Nu wilden ze ook weer wat afspreken met de nichten en onze oudste.  En plots kwam er bij mij verdriet naar boven. Dat Vincent daar dan niet bij is... want dat kan niet....  Maar zowel broer als zus van Ton hebben nog helemaal niet gezien waar Vincent woont. Mijn beide zussen wel. Vincent woont er nu een jaar. En zijn broer en zus hadden nog nul keer hierin het initiatief in genomen. Dat raakte me plots.  Dat heeft Ton zijn (2ling)zus opgepakt.  Zij gaan een keer met zijn 2en met ons mee naar Vincent.  En Ton zijn broer me...