Als het leven... Kwetsbaar

Mijn lieve moeder. Ze is 94. Ze was 85 toen ze de diagnose dementie kreeg.  Ik had me er al die jaren emotioneel voor afgesloten. Niet omdat ik niet van haar houd. Maar overlevingsstrategie. We hadden en hebben Vincent. Die ging 5 jaar geleden uit huis. Sowieso het hebben van zo’n kind, vergt veel mentaal. En dat kun je maar 1x verdelen. Nog meer op mijn emotioneel overvolle bord, werd mentale overbelasting. En hoe hard ook…. Een moeder kukelt dan eerder van je bordje af dan een kind. We hadden alle zorg redelijk goed geborgd. Maar er kwam steeds meer bij.  En meer zorg dan nu konden we in de thuissituatie niet meer inzetten. Dus sneller dan we wilden een plekje voor mama geaccepteerd.  Maar wat valt het zwaar.  Nu pas in haar proces kan ik de emoties rondom haar niet meer wegdrukken. Nu is het echt. Niet meer op afstand de thuiszorg in haar zo vertrouwde omgeving. Maar haar uit die plek wegrukken. Zo voelt het. Zo voelt zij het.  Ze ziet het als diefstal dat ha...

Vandaag naar Nijmegen geweest om de verjaardag van Vincent te vieren. Afgelopen woensdag werd hij 21.  Een vreemde dag vandaag. Alleen maar regeldingen voor de aankomende verhuizing van mijn moeder naar een tehuis.  Volgende week al…  En een te-huis klinkt niet als thuis.  Door die letter te veel (een ‘e’ extra), ben je je thuis al kwijt. Wij straks ons moederlijk huis. Zij haar vertrouwde thuis.  In die onrust gingen we naar Nijmegen.  Wát een succes om de verjaardag bij hém te vieren en niet meer bij ons thuis.  Opnieuw gezien hoe dol hij is op bezoek.  Hij was al die tijd het stralende middelpunt. Was erg open en communicatief. Zei ook enkele woordjes.  Knuffelde met mij.  Met de mensen van thuis én mijn vriendin die elk jaar vanaf zijn geboorte op zijn verjaardag is, voelt hij zich thuis.  En nu zijn we thuis. En voel ik me verdrietig.  En overprikkeld.  Waarom verdrietig??  Omdat ik zulke momenten dat Vincent zo ...