Als het leven... Kwetsbaar

In ruim een jaar Bloggen heb ik al een aardig beeld gegeven van kleine en grote levensgebeurtenissen. Levensgebeurtenissen, die mij maakte tot de mens, die ik nu ben. Elke levensgebeurtenis, zou je als een eilandje kunnen zien. Zo is 'papa' een eiland. 'Het pesten' een eiland. 'De schorsing' een eiland. En zo alles wat ik meemaakte. Op elk eiland is als het ware een stukje 'ik' achtergebleven. Tussen al die eilanden is water. Soms hop ik terug van eiland naar eiland. En is er geen contact met de andere eilanden of 'de volwassen ik'. Op die eilanden is eenzaamheid, verdriet, afwijzing, pijn, geschreeuw om erkenning, om gezien te worden. Wat al die 'ikjes' ten diepste nodig hebben is liefde en troost. Maar omdat ze zo los waren gekomen van 'de volwassen ik', was er best moeilijk contact mee te maken. Ik kon ze zelf niet troosten. En niemand kan in die diepe behoefte voorzien. En eenmaal naar zo'n eiland gehopt, is de weg ter...

Mijn gepest worden op school, maakte me eenzaam. Ik ging niet naar feestjes. Niet naar feesten. Ging niet uit. Hoorde er niet bij. Jaarlijks kwam het carnavalsfeest. Daar waar iedereen zich in het feest gestort had, bleef ik alleen achter. Ik had gekleurde Philips-gloeilampen gekocht (een gele, blauwe, rode). Draaide die op mijn slaapkamer in alle lampen. Zo had ik een echte disco-kamer. Ik had een hele verzameling carnavals-muziek erbij. Zette die dan aan en ging dan in mijn eentje hossen en de polonaise lopen. Dat was mijn feestje. Drinken en chips erbij en hossen maar. Dat was in de jaren '80. Ik heb er vandaag wat woorden aangegeven. Woorden, hoe ik het anno 2013 nog steeds kan beleven. Feest. Het feest is al begonnen. De lampen, in rood, groen en blauw schijnen met een vrolijk licht. Het is feest. De wereld viert feest. Ik vier ook feest. Wie viert er mee? Wie sluit er aan in mijn polonaise? Ik kijk naar buiten, En zie iedereen voorbij gaan. Druk met vanalles en n...