Als het leven... Kwetsbaar

Eerder deze week schreef ik op FB een stukje over positief denken en negatief denken: "Dit is een citaat uit een boek van Tim Keller (Aan Gods hand door pijn en lijden). In fases dat ik het heel moeilijk had (heb) is er verschrikkelijk veel tegen me gezegd dat ik positief moest denken en ik zoveel had om dankbaar voor te zijn. Dat laatste was en ben ik zeker. Maar toch gingen mijn haren overeind staan bij zulke opmerkingen en kwam er weerstand. Waarom? Omdat ik voelde dat ik dan voorbijging aan het leed en de gebrokenheid die er wel degelijk was én is. Voor mijn gevoel kreeg ik de opdracht om negatieve gevoelens uit te bannen. Om die 'krijgsgevangene' te maken en te vervangen door positieve. Ik kón daar niets mee. (Daarom heb ik het boek van Joyce Meyer 'strijd in je denken' ook halverwege weggelegd. Het ging voorbij aan mijn leed). Gelukkig heb ik iets heel moois mogen ontdekken. Namelijk dat de vrede van God niet de afwezigheid van negatieve gedachten is, maar ...

In ruim een jaar Bloggen heb ik al een aardig beeld gegeven van kleine en grote levensgebeurtenissen. Levensgebeurtenissen, die mij maakte tot de mens, die ik nu ben. Elke levensgebeurtenis, zou je als een eilandje kunnen zien. Zo is 'papa' een eiland. 'Het pesten' een eiland. 'De schorsing' een eiland. En zo alles wat ik meemaakte. Op elk eiland is als het ware een stukje 'ik' achtergebleven. Tussen al die eilanden is water. Soms hop ik terug van eiland naar eiland. En is er geen contact met de andere eilanden of 'de volwassen ik'. Op die eilanden is eenzaamheid, verdriet, afwijzing, pijn, geschreeuw om erkenning, om gezien te worden. Wat al die 'ikjes' ten diepste nodig hebben is liefde en troost. Maar omdat ze zo los waren gekomen van 'de volwassen ik', was er best moeilijk contact mee te maken. Ik kon ze zelf niet troosten. En niemand kan in die diepe behoefte voorzien. En eenmaal naar zo'n eiland gehopt, is de weg ter...

En hoe nu verder, sinds mijn vorige blog-berichten van wanhoop en verlangen?  Nou eigenlijk best positief. Het besluit om papa los te gaan laten heeft echt wat bij me in beweging gezet. Ik heb daarbij het besluit genomen om het pap-bordje, waar ik in dit blog-bericht  over schreef, uit mijn leven weg te gaan doen. En dat vraagt échte overgave. Iets wat mij mijn leven lang aan papa 'verbonden' heeft. Bijna letterlijk... gaat weg. Het is een ritueel. Maar wel een ritueel, dat me helpt in het loslaten. En eigenlijk... voel ik me nu al vrijer. Vrijer van papa, vrijer van alle zoeken naar vervangende bevestiging. Dus dat is al best een grote stap voorwaarts. Het ritueel moet nog plaatsvinden. Het bordje wordt begraven. Waarmee ik letterlijk papa aan Papa geef. Mindfulness Maar ondertussen leef ik ook nog in het nu. En in het nu heb ik ook te dealen met mezelf. Om dat wat hanteerbaarder te maken, krijg ik sinds kort een mindfulness training voor 'volwassenen met autisme...