Als het leven... Kwetsbaar

De avondklok.  Op moment van schrijven, acht ik de kans groot dat die morgen met de extra persconferentie aangekondigd gaat worden.  En ik voel weerstand. Verzet. Omdat er aan mijn en Vincent’s poten van veiligheid en structuur gezaagd wordt.  Ik weet het. Ten opzichte van alle andere bezwaren, is dit klein leed. Maar toch.  Sinds de lockdown in het voorjaar - waarin we Vincent niet mochten bezoeken - hebben we de draad en structuur van het anders-vasthouden zo goed als mogelijk weer opgepakt. Hoewel veel vaste dingen in dat bezoek weggevallen zijn. Samen met papa treinen. Samen met papa naar Den Bosch. Samen met papa boodschappen doen. Samen met papa zwemmen. Samen met ons naar de kerk. Samen met ons naar de Sing-in. Die laatste twee kunnen wel online... maar toch...  Als de avondklok is ingevoerd is het samen Sing-in kijken ook weer verleden tijd. Is pas na achten afgelopen. Dus het kan noch in NIjmegen noch hier gekeken worden. Want daarna moet Vincent nog t...

 Ik heb voor mezelf opgeschreven waar ik met mijn autisme last van heb.  En daartegenover heb ik opgeschreven hoe je dit kunt zien als je het positief ombuigt.  Een rijtje dat ik graag deel.  Mijn autisme zorgt vaak voor                Maar dat betekent ook een sociaal isolement de kans op thuis leren zijn bij mezelf en God niet begrepen zijn of zelf niet begrijpen  dat ik leer afgestemd te zijn op de stem van God die me meer en beter dan wie dan ook begrijpt een overload in mijn hoofd  dat ik intens leef  veel in mijn hoofd zitten dat ik kan genieten van activiteiten die zorgen dat ik meer in het lijf kom een andere omgang met mij dat ik zelf ook mag erkennen dat ik anders ben en daar dankbaar voor zijn een gevoel van verdriet als is merk...

10 januari 2003  Brak met jouw komst  het licht door.  Al snel verscheen een streepje zwart.  Het verzwaarde ontzettend mijn hart.  Kort na je geboorte had je een ontsteking aan je blaas.  Eenmaal overwonnen, brak de zon pas echt door....  Maar zo’n anderhalf jaar later schoven er weer zwarte wolken voor.  Ik kon en wilde het niet geloven.  Dat het licht zo zou doven.  De roze wolk waar ik me het eerste jaar nog op bevond,  Verdween diep onder de grond.  Het maakte plaats voor ander licht.  Andere kleur.  Steeds meer werd duidelijk dat jij  een heel ander lied zong dan wij.  Echt bereiken konden we je niet.  Maar ondertussen zong jij toch je eigen lied.  Niet met woorden.  Die kwamen nooit.  Je sprak niet.  Je leven zelf is een melodie.  De kunst is om het te horen.  Om je door je - soms moeilijke gedrag - niet te veel te laten storen.  En als ik door de verkeerde bri...