Als het leven... Kwetsbaar

Ik kwam laatst dit plaatje tegen:  Ik heb de bijbel tekst er eens bij gezocht, die hier wordt aangehaald: (uit de Herziene Staten Vertaling) Johannes 1: 10 Hij was in de wereld en de wereld is door Hem ontstaan en de wereld heeft Hem niet gekend. 11 Hij kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen. 12 Maar allen die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven kinderen van God te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven; 13 die niet uit bloed, niet uit de wil van vlees en ook niet uit de wil van een man, maar uit God geboren zijn. Ik wordt toch enigszins onrustig van de 'samenvatting' zoals in bijgevoegd plaatje. Als je net bent geboren, dan heb je er nog geen weet van dat je papa en mama, je papa en mama zijn. Dat ZIJN ze gewoon. Pas als je ouder wordt, realiseer je je ook dat het je ouders zijn (en ben je er blij mee, of niet). In de beginjaren van je leven, als je je nog niet bewust bent van het feit dat je papa en mama je ouders zijn, ben je oo...

Vrijdag, word jij, onze zoon, ons Koningskind, 11 jaar. Het is 11 jaar geleden, dat jij (ook op een vrijdag) ter wereld kwam, dat ik jou voor het eerst in mijn armen nam. Nog niet wetend wat er zou komen... Want al na 2 jaar spatten ze uiteen... alle mooie dromen. De mooie dromen van gezondheid in het leven. Maar jij kwam ons kennelijk iets anders geven. Om niet af te gaan op uiterlijkheden in dit leven. Maar om een andere droom te dromen, De droom dat wij soms in jouw wereldje mogen komen. De droom om onvoorwaardelijk van je te houden, kind, Al krijgen wij er geen woord voor terug...toch te weten dat ik je lief vind. Je wordt al een grote jongen, Maar je leefwereld blijft letterlijk - verdrietig - klein. Want weet, dat er om jou heel wat tranen al gehuild zijn. Lieve jongen, Mama weet dat er ook een Vader is, die jou kent, dat je Vaders bijzondere, geliefde zoontje bent, Hij droomt al onze dromen mee, Hij spreekt jouw taal, al heb je zelf geen woorden paraat, Voor Hem en voor ons,...

Op de dag dat ik dit schrijf, is het precies een jaar geleden dat ik stilgezet werd, door mijn schouder, die uit de kom schoot (door veel stress en een vervelende samenloop van omstandigheden...). En nu ben ik een jaar verder... Soms ben ik dankbaar voor genezing die heeft plaats gevonden. Soms lijkt het dal nog dieper dan ooit. Maar in dat dal ben ik NOOIT alleen geweest. Hij is én was er altijd bij. Ik ben vooral dankbaar dat ik meer en meer de waarheid weet over mezelf. Dat de leugen van het verleden mag wijken. Helaas is dat verleden zó hardnekkig in mijn ziel gekerfd, dat het een dagelijkse strijd is. Maar het is niet mijn strijd. Het is Zijn strijd. Exodus 14:14 ( 14 De HEER zal voor u strijden, u hoeft zelf niets te doen.’ ). Met dat vertrouwen ga ik 2014 in. Ik mag het overgeven aan Hem. Hij is al in die toekomst aanwezig.  Ik ben ook dankbaar dat ik in 2013 veel mooie mensen mocht ontmoeten. Op een nabij-weekend van de bemoedigingssite en SELAH-vrouwen. Stuk voo...

Vaderdag Dan denk ik aan mijn man, die zoveel van onze kinderen houden kan. Nog meer denk ik aan gemis, dan weet ik weer hoe het is, om asbakjes te kleien in de klas, en die aan mama te geven, omdat papa er al vanaf mijn derde niet meer was. Dan denk ik aan geliefd zijn, ik was papa's meisje. hij was trots op mij. Als ik aan papa denk, denk ik aan een diepe liefde en die voelt fijn. Opeens was papa weg...dood. Pas later kwam het gemis, wat voelt dat gat groot, ik zou wensen dat hij er nog 1x bij is. Nog 1x hier, om te zeggen, wat ik nooit bewust heb kunnen doen. 'pap ik houd van jou' en dan te kunnen genieten van zijn trotse lach, en te zeggen: 'Vader dag!'