Als het leven... Kwetsbaar

Wat voel ik me als volwassen vrouw nog vaak het kleine meisje van toen. Van vroeger. Met dat verschil dat ik nú veel meer weet waar ik heen moet/kan/mag gaan met mijn angst. Lees eerst nog maar eens deze blog over het melden bij mijn klasseleraar:  Straf??? Ik was wel blij dat ik toen Jezus al kende. Op een dag zat ik alleen in de aula van de MAVO en zat (inwendig!!! hardop deed ik dat nooit) te huilen. Toen schreef ik deze gedichten: Angst Angst voor het leven, angst voor de dood. Het leven is zwaar, zo zwaar als lood. Angst voor vandaag, angst voor morgen. Was er maar eens één dag, helemaal zonder zorgen. Een lach Was er maar eens één dag, niet met verdriet, maar met een lach. Voor hoelang dat geeft niet. Nu heb ik nog pijn. Nu weet ik nog niet wat ik moet. Had ik maar een keer lol en gein, dan was alles weer goed. Ik weet wel dat ik dit biddend zat te schrijven. Alsof ik het rechtstreeks aan Jezus schreef. Ik zie me fotograf...

Vandaag gewandeld. En dan voer ik hele gesprekken met mezelf en mijn Vader. Ik vertel Hem mijn worstelingen, en spreek aarzelend uit dat ik Hem vertrouw. Ik wil dat zo graag, Hem vertrouwen... Maar omdat het zo beproefd wordt door de omstandigheden (en meer nog door mijn heen en weer slingerende emotie's ), is dat zo lastig. En des te harder is het nodig Hem wél te vertrouwen. Als enige vorm van stabiliteit in mijn leven. Daar waar mijn emotie's het vaak af laten weten (ik kan van de top, zo weer het dal invliegen), daar is Hij stabiel, met Zijn liefde rondom mij. In mij. Vult Hij mij en voedt Hij mij. Dat voel ik maar af en toe. Maar dat wéét ik wel, omdat Zijn Geest me ervan verzekert dat ik Zijn geliefde kind ben (Romeinen 8), en Hem mag aanroepen met Abba Vader. Op Twitter plaatste ik net, na de wandeling deze Tweet: "Ik snap niks van het leven. Ik snap niks van mezelf. Mensen snappen niks van mij. Ik snap niks van God. God snapt alles van mij (Psalm 139). Ik vertro...

Het is nu het weekend van Pinksteren. Veel mensen in hun gezinnen kijken naar het songfestival, zijn op de camping, zijn met gezinnen bij elkaar of vieren in kerken en conferenties het geweldige Pinksterfeest. Mijn gedachten gaan terug naar de MAVO. De tijd dat ik gepest werd. Buitengesloten. Dan stond in de pauze iedereen in een kring. Wilde ik er bij gaan staan, dan werd de kring verkleind, met de melding ... 'brrr koud hè??' En kon ik er niet tussen. In de klas gingen er kneedgummetjes mijn kant uit. Of briefjes achter op mijn rug. En of ik nou blauw of pimpelpaars aantrok, of de 'Doe Maar'-kleuren die toen zo in waren. Het was nooit goed. Wat ik zei was niet goed. Wat ik aanhad was niet goed. Mijn spullen werden afgepakt en verstopt. Bij gym als laatste gekozen. Op het ijs achterna gezeten met takken. Op straat nageroepen ('schele kun je het zien' bijv.), zgn. nep-liefdesbrieven die naar mijn huisadres opgestuurd werden. Bij de gymzaal was een drem...