Als het leven... Kwetsbaar

Zucko en Castor Ik schrijf deze blog na een therapie-dag met Zucko. Het was niet leuk. Het was één grote spiegel. Maar wel een goede spiegel van bewustwording. Ik heb best een goede band met Zucko, mijn therapie-hond. Maar vandaag ging het niet zo goed. Ik moest een grens aangeven. Een brokje op mijn been. En als hij dan zou happen, moest ik 'gewoon' nee zeggen. Maar dat 'nee' ging te fel. Meer in een schrik-reactie van mij. Zoals ik vroeger kon schrikken van pesters, riep ik nu 'te groot' NEE. Het arme beest schrok zich het apelazarus. Zó erg, dat het contact tussen mij en Zucko totaal verdwenen was. Ondanks verschillende herstelpogingen, dacht Zucko bekijk het maar en bleef met zijn billen naar me toe liggen. Om de therapie verder voort te zetten kreeg ik een andere hond. Castor. Zelfde oefening. Maar nu - zelf geschrokken en me zeer 'klote' voelend, was het een hele zachte 'nee'. Zó zacht dat Castor het brokje gewoon pakte. Met de ...