Het zal je kind maar wezen
Ik weet het nog goed. In september. Op de camping in Chaam. Vincent was een paar dagen bij ons. We doen vanalles met hem. Vooral Ton. Maar ook samen. Helemaal aan de overkant van het veld stond een ouder echtpaar. We hadden er geen contact mee. Maar ze hadden ons blijkbaar wel zitten observeren. En hun eigen conclusies getrokken. Op de avond na dat Vincent terug was naar de Winkelsteeg komen ze bij ons praten voor de caravan. Dat ze gezien hebben wat we allemaal deden en ze daar zoveel respect voor hadden. Maar ze hadden niet door dat wij de ouders waren. Ze dachten dat we dit als vrijwilligers deden of zo. We een goede daad voor een ander verrichten. Want ze zeiden letterlijk ‘wat moet dat voor die ouders zwaar zijn. Het zal je kind maar wezen.’ Vincent was natuurlijk opgehaald door die privé chauffeur. Waarschijnlijk dachten ze dat dat de vader was. Uh… wij zijn de oudere! ...
Doorgaan naar hoofdcontent