Als het leven... Kwetsbaar

Ik ben wat gaan snuffelen in mijn 'archieven' en vond van een paar jaar geleden (uit 2010) wat gedachten en gedichten over mijn vader. Ik wil ze hier graag delen. Ik wil ze hier delen met 'voortschrijdend inzicht' van 3 jaar. Of beter: met verwerking van de afgelopen tijd. Want ik merk dat er NU een stuk minder verdriet speelt in dit verlies. Ik ben er vrijer in geworden. Alsof er een 'navelstreng' is doorgeknipt. Natuurlijk was en is het een gemis en een gebrokenheid. Maar ik ben minder dat kind en meer de volwassene... Hoewel... Uit dit allereerste, grote verlies in mijn leven heb ik nog wel een stuk verlatingsangst overgehouden... tot de dag van vandaag. Als mensen onverwachts lang niets van zich laten horen, of later thuis komen (zonder dat te melden), dan word ik héél onrustig. Dat is de onrust van toen. Toen papa dood was, heb ik dagelijks nog op de deurmat gestaan om hem op te wachten. Ik was 3. En hij kwam elke dag door die deur. Dus ik was er vast van ...