Als het leven... Kwetsbaar

Uitgeput Uit-geput De bron lijkt leeg.  En ik ben uit-geput.  Lege vaten.  Met lege vaten keer ik weer.  De dagen hebben me gesloopt.  Dat mensen meenden verantwoordelijkheid te moeten dragen voor wat zich in MIJN tuin afspeelt.  En dat gaat niet goed.  Tekort geschoten  Had ik zelf die verantwoordelijkheid moeten pakken voor wat er in mijn tuin gebeurde?  Ik koos ervoor het niet te doen.  Omdat het ook tuintjes van anderen betrof.  Hoe goed de zorg ook bedoeld.  Hij moet niet ongepast zijn.  Maar met die goedbedoelde ongepaste zorg betraden ze wel mijn tuin.  Omdat zwijgen geen optie was volgens hen.  Hoe nobel ook dat streven.  Ik heb de plicht naar mezelf en mijn gezin om goed voor mijn tuin te zorgen.  En ja: met het openbaar tentoonstellen van wat er in mijn tuin groeit loop ik het risico dat er bezoek komt dat me rood maakt.  Ik kom er deels op terug dat ik bewust dat risico loop.  Maar ...

Herinneren jullie je nog deze blog?  http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/07/geen-advies.html? Deze blog schreef ik als antwoord op een vraag op een rood-post ‘hoe kan ik je helpen’.  Uiteindelijk is na deze blog de kernachtige samenvatting ontstaan ‘wel gehoord, maar niet geholpen’. Helpen hoeft ook niet altijd.  Zeker niet in mijn overprikkelingen.  Laat me zélf benoemen wat er aan de hand is, zodat ik in staat ben weer eigen regie te hebben. Een stukje overzicht.  Probleemanalyse en als aanpak overzicht creëren.  IN rood heb ik hier niets aan.  Dan is het vooral zaak te ontprikkelen.  En goedbedoelde adviezen, voegen nog meer prikkels toe.  Maar terug oranje kan het heel helpend zijn om uit te zoeken wát het probleem is en hoe ik daar het beste mee om kan gaan (bijvoorbeeld in stukjes hakken).  En laat ik daarbij ook onderscheid maken tussen de ‘help’ die ik roep als ik zélf rood ben, of de algemene ‘help’ in/voor ons gezin. Dit gaa...

Welke stappen wil ik graag nog in mijn leven zetten? Waar brengt deze stap me naartoe,  waarom wil ik het? Wat houdt me tegen  om deze stap te zetten? Wat helpt me om deze stap wel te zetten?  Rustig blijven,  ook als ik in twee weken 30 ‘laatjes’ af moet werken en ook weer netjes moet sluiten Minder rood Geen overzicht hebben  (waardoor ik niet kan starten en als ik gestart ben in een eindeloze fixatie kom om het af te ronden) Stap voor stap Dag voor dag Uur voor uur Taak voor taak Deeltaak voor deeltaak Dingen en mensen loslaten Minder verdriet Denken dat het oude terug kan komen Nieuwe dingen/ervaringen ervoor in de plaats stellen Het verdriet om een leven dat niet geworden is wat ik gehoopt had en dat ook niet zal worden  met de komst van jongste, nog meer een plek geven. Niet steeds rood worden bij elke confrontatie dat het bij ons zo anders is.   Telkens weer de confronta...

Deze blog móet me van het hart!!!  Van mijn verdrietige hart!!!! Ik plaatste op fb een foto van het badje dat mijn man moest maken omdat Jongste het kapot gebeten had. Iets wat hij altijd al deed. Daarom hadden we jaren geen badje gebruikt in de hoop dat hij dit gedrag ‘vergeten’ was. Niet dus...  Plots stonden er mensen op om te vragen wat jongste er van zou vonden dat ik zijn gedrag publiekelijk tentoonstel, nog iemand due er moeite mee heeft en heel lief willen ze opkomen voor Jongste.  Op de eerste plaats: ik berokken jongste hiermee op geen enkele manier schade. Ik nagel hem niet aan de schandpaal. Ik veroordeel op geen enkele manier. Ik schrijf enkel wat de werkelijkheid is van zijn en daarmee ons leven met autisme.  Zie deze post:  https://www.facebook.com/100001067424046/posts/1865039166874979/ Zoals iemand daar terecht op reageert:  ‘Jongste kan zelf niets vinden maar ik ervaar door Ingeborgs verhalen en belevenissen met hem, dat ze hem een plek en...

Ik las eerder deze week Prediker 7.  Een stuk uit de Bijbel dat ik niet zo vaak lees.  Met mijn fotografische geheugen, heb ik vele bijbelteksten in laatjes als fotobeelden in mijn hoofd opgeslagen.  Maar deze tekst kon ik in geen enkel laatje terugvinden. Of ik moet het erg ver weg gestopt hebben.  Ik vond er wel rake stukjes in zitten.  Ik deel de tekst hier integraal en ga er dan wat stukken uitlichten.  Waarschijnlijk geheel op mijn eigen autistische wijze.  Ik ben geen theoloog. Ik weet niet hoe je dit alles moet lezen in het kader van het nieuwe testament.  En ik weet ook niet hoe je deze dingen moet lezen in de tijdsgeest waarin het geschreven is.  Nee, ik lees gewoon wat er staat met mijn eigen autistische perceptie. En dat maakt het nu juist mooi.  Wijsheid gaat boven rijkdom ‘Een goede reputatie is beter dan het duurste parfum. De dag waarop iemand sterft, is beter dan de dag van zijn geboorte. Het is beter uw tijd te besteden ...

Een last die blíjft drukken.  Al die verloren (dierbare) contacten (hoe je het ook noemen wilt) - ook IRL.   Ik kan nooit echt genieten van het leven - van dagelijkse dingen - leuke activiteiten - omdat altijd dit diepe verdriet op de achtergrond mee resoneert. Ik kan het loslaten noch vergeten.  Alsof al die mensen met me meereizen. Ik kan niet stoppen met houden-van. Die mensen hebben een plek in mijn hoofd/leven.  Zij reizen voortdurend met me mee. Maar ik - waarschijnlijk - allang niet meer met hen.  En na een adempauze keren ze ook niet terug.  Intens verdriet.  Zóveel pijn!!!!! Als ik zou weten dat een adempauze echt een adempauze is en géën definitief en voortdurend nee.  Als ik zou weten en mogen vertrouwen dat een adempauze weer een ja kan worden.  Dan zou ik zóveel meer rust ervaren.  Maar de praktijk heeft geleerd dat er hierin nog weinig tot niets meer blijkt te vertrouwen.  En dit is zo’n dag dat hierom de tranen maar b...

Wie er mee stopt je vriend te zijn, is het nooit geweest (Hiëronymus). Deze uitspraak las ik ergens. Voor velen waar. En voor velen geeft dit extra vleugels in het loslaten van mensen waarvan je dacht dat het je vriend waren, maar het dus niet bleken te zijn. Kennelijk was de vriendschap niet echt. Bij mij ligt dat anders. Zoals je ook in het interview kan lezen dat in het blad De Nieuwe Koers verscheen (Zie:  Avondrood ), kan ik geen onderscheid maken. Is iedereen mijn vriend/familie/etc. N.a.v. wat ik over mijn 'problemen op twitter' schreef (zie:  https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1856231277755768&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater ), schreef iemand naar me: 'bij mij komt gezin op 1. Daarna een hele tijd niets. En dan op grote afstand de rest.' Zo gaan mensen ook op sociale media om. Het was tevens bedoeld als advies aan mij. Hoewel het voor mij ook een beetje als veroordeling in de oren klinkt. Alsof ik sociale...

Ik keek net naar ‘het gevoel van de vierdaagse’.  En eigenlijk was ik wel gefascineerd door wat het zo feestelijk maakt en waarom mensen zo vol hier voor gaan. Pakweg 45.000 mensen verschijnen (on)getraind aan de start. Aantallen die op bijvoorbeeld een Nederland Zingtdag niet gehaald worden. En doen mensen hier niet hetzelfde? Er wordt uit volle borst gezongen en gemusiceerd. De hang naar gemeenschapszin. Naar samenhang. Ras en stand. Het doet er niet meer toe. ‘Mooier dan dit wordt het niet’, zei iemand tegen de interviewer.  Is er een wezenlijk verschil tussen wat mensen massaal op Opwekking zoeken, iets kleinschaliger op New Wine, of hier bij de vierdaagse?  (Opwekking)  Ik denk dat het de ervaring is wat voor mensen zo fijn voelt.  Het omzien naar elkaar. Het pastorale. De massage langs de wandeltocht of het gebed in de nazorgtent. Kun je niet mee? Een ander sleept je er weer door. Nóg een liedje. Even ondersteunen.  Je sleept elkaar erdoor.  Toel...

Deze blog gaat over het omgaan met mijn eigen blogs/posts. Hoe kunnen anderen het beste omgaan met wat ik uit aan wanhoop en dingen die te veel zijn. Waar geen einde van in zicht lijkt en de warboel te groot. Zelfs als ik het ontwar, is de realiteit weerbarstig (neem het zoeken naar een geschikte plek voor jongste). Om iets meer controle over de warboel te krijgen, schrijf ik ook mijn blogs. Om te uiten wat voor een ingewikkeld traject het is, blijft, wordt. En ik snap dat onze (mijn) nood een gevoel van onmacht bij mijn lezers oproept. Dat ze willen meedenken en met adviezen komen. Dat is ontzettend lief. Maar op de eerste plaats ben ik zelf intelligent genoeg om tot dezelfde oplossingen te komen. Op de tweede plaats ben ik tot die oplossingen die aangedragen worden vaak zelf ook al gekomen. Mijn hoofd werkt sneller dan het licht. Het punt is eerder dat - ondanks deze 'oplossingen' - het nog steeds een puzzel blijft. Letterlijk. Soms deel ik echt praktisc...