Als het leven... Kwetsbaar

Er zijn mensen die het zo gemakkelijk kunnen: ‘nee’ zeggen.  Jij gaat over mijn grens, dus vanaf nu is het ‘nee’.  Ik zit in een proces waarin ik daar dingen over leer en verken.  Afgelopen vrijdag wilde mijn man iets van me.  Ik wilde dat niet.  Mijn hoofd te vol.  Mijn lijf te moe.  Mijn man voelde zich afgewezen/teleurgesteld.  En uitte dat ook.  Dat gaf mij de druk om terwille van hem ja te gaan zeggen.  Ik heb het niet gedaan.  Op luide toon (want als iets me raakt, ga ik luider spreken - vaak ook aanvallender), vertel ik dat ik bij mijn nee wil blijven en dat het mij ook wat doet dat hij zijn afwijzing uit: namelijk het gevoel dat mijn nee er niet toe doet.  Blijkbaar kun je daar dus zó overheen walsen.  Ik werd daar erg rood van.  Mijn man bleef doorgaan met proberen mij te bereiken door te blijven vertellen wat ZIJN gevoel was. Maar hoe meer je aan taal en prikkels toevoegt, hoe minder je me juist bereikt....

Autisme is oorlog.  Oorlog in mijn hoofd.  Maar in plaats van dat ik in oorlog was met mezelf en wie ik ben, was ik in oorlog met een vermeende vijand.  En misschien soms reëel.  In ieder geval had mijn vechten een adres.  Maar nu lijkt de vijand geen vijand meer.  Wat een rust!!  Voor mezelf.  Voor mijn gezin.  Maar ja....  die oorlog blijft...  Ik postte vandaag dit op fb:  https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/2521057467939809 .  Ik was rustig....  maar diep diep diep eenzaam...  in oorlog met mezelf....  Want de vlucht on te vechten tegen een uiterlijke vijand is weg.  Maar ja...  wat dán overblijft.....  is een diepe ziels-eenzaamheid....  Niet wetend hóe te vechten in en met mezelf.... 

Ik poste gisteren mijn dagboek:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/09/dagboek-verdriet.html   Ik ben wel erg bezig met het lijden van anderen.  Lijden als gevolg van mijn andere zijn.  Anderen die ik door mijn gedrag in verlegenheid breng.  Anderen die door mijn gedrag nauwelijks nog kunnen ademen.  Anderen die denken dat het wel meevalt allemaal, maar uiteindelijk dingen toch als een claim erváren.  En zo is het feitelijk al mijn gehele leven...  Ik weet niet beter.  Ik weet niet beter dan dat mijn gedrag op de één of andere manier iets bij de ander oproept.  Bovenstaande mantel is me als gegoten gaan zitten.  En dan kan iemand wel goedbedoeld zeggen: ‘meid, je weet toch dat je een Koningsmantel draagt!, dit bén je helemaal niet...!!!’.  Totdat ook zij afhaken....  Omdat het te veel en benauwd voelt en ze niet kunnen voldoen aan wat ik nodig heb (eis.... eisend zijn.... synoniem voor lastpost zijn...).  Voor me...

Met het schrijven in mijn dagboek vandaag, kwam er zoveel verdriet boven!!!!  Wat ik schreef?  - Vandaag heb ik extra respect voor mensen die werkzaam zijn in de gehandicaptenzorg en tegen zoveel grenzen aanlopen.  - Vandaag heb ik extra zorg voor B** met haar verlies.  - Vandaag heb ik extra aandacht voor mensen die lijden onder mijn vreemde vormen van communiceren.  Reden 1 . Alweer is er bij een persoon X door diens netwerk (en er zijn al meerdere Xen geweest in mijn leven) gevraagd wie toch diegene is met zulke vreemde reacties... Blijkbaar val ik altijd op... ook in netwerken van bekenden van mij...  Ik begrijp het.... maar ook weer niet.... want dit komt op zo’n diep, eenzaam en verwond deel van mijn ziel binnen!!!!  Reden 2 . Oudste die letterlijk vaak het slachtoffer is van mijn rood- aanvallen.... gisteren ook weer. Na een prachtige fietsdag, ging het gruwelijk mis. En oudste is er letterlijk slachtoffer van...  - Vandaag heb ik extra waa...

Vandaag met man en jongste zó genoten.  Een prachtige fietstocht gemaakt.  Prachtig weer.  Prachtige natuur., En dat alles in de wijde omgeving van jongstes woonplek.  43.5 km gefietst.  Maar het werd ook een dag vol van bemoedigende symboliek.  Aan het begin van de dag deze al:  Zó waar.  Niet in deze context.  Wel gezien door Liefdevolle ogen.  Niet als boeman / politie-agent.  Geen oordeel of wijzend vingertje.  Maar ogen vol liefde... en mededogen..  Ogen die óók het onrecht en de gebrokenheid zien.  Maar daar altijd met genade op reageren.  En genade creëert geen schuld.  Je hóeft niet achter die tralies te leven (al voelt dat met mijn autisme wel vaak zo).  Genade betaalt de schuld.  Zo:  Dit heeft het gekost.  Om mij te zien.  Omdát Hij mij zag.  Genade betaalt de schuld.  Niet van jezelf.  Maar van degene die schuldig is/was.  Hij betaalde mijn schuld....

Op de drempel van een nieuw levensjaar - over 3 weken word ik 52 - denk ik na over de levensfase waar ik in zit: de overgang.  Tot nu toe vallen de klachten zeer mee.  Zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld hormonale veranderingen die ik in de zwangerschappen doormaakte.  Of speel ik vals? Ik menstrueer immers nog...  Maar eigenlijk is de overgang een vorm van klimaatverandering:  Opwarming (opvliegers)  Overstromingen (heftiger menstruaties)  Stormen (heftige stemmingen)  Smelten van poolkappen (de structuur van mijn lijf veranderd onherroepelijk)  Toenemende droogte (vaginaal)  Dorstige grond (veranderde huid)  Ontbossing (grijs worden)  Mijn levensfase als een klimaatverandering.  Of ik de klimaatverandering een soort van overgang? Naar een oudere - rijpere aarde.  Naar wie weet wel de terugkomst van onze Heer. 

‘Je bent altijd zo slachtofferig’  ‘Je bent altijd zo negatief!’  ‘Je hebt toch ook wel positieve dingen?’  Commentaren die ik vaak hoor!!!  Commentaren die me nog meer onbegrepen laten voelen...  Wat ik niet wist, maar wel begrijp uit een post van hem is dat mijn man met iemand een berichtenwisseling had over mijn (veelal) negatieve Posts.  Mijn man schreef het volgende:  Naar aanleiding van een chat die ik met iemand had over ‘negatieve Posts’ van I, even het volgende ter informatie:  De omgeving van iemand met autisme signaleert dat degene met autisme meer negatieve gevoelens toont dan positieve. Daar zijn wellicht twee verklaringen voor. Eerst en vooral blijken ze de positieve gevoelens die ze ervaren veel minder naar anderen te communiceren. Ze hebben die aangename belevingen wel, maar delen die niet. Dat mensen met autisme eerder hun negatieve dan hun positieve gevoelens tonen, heeft dus te maken met een sociaal tekort. Het uiten van negatie...

Mijn man heeft me een beetje geholpen.  Naar ik hoop niet van de regen in de drup.  Dat is wel een beetje mijn angst nu.  Vertrouwen moet nog groeien.  Want zijn hulp aan mij is louter omdat ik zo vasthoudend ben. Dus ook bij hem de twijfel: ‘doe ik er wel goed aan’.  Want het is dat er bij mij zoveel onrust over de situatie is, maar anders is zijn motto wat hij me dikwijls adviseert en ook vandaag weer i.p.v. deze weg te kiezen:  “ Laat het los. De ander kan er niet mee om gaan. Ieder gaat zijn eigen weg wij de onze en de ander de zijne. Leven en laten leven.”  Zo simpel zou hij het willen.  Ware het niet dat me dat gewoon niet lukt...  Dus is er een andere weg ingeslagen.  Een weg waar ik hopelijk geen spijt van krijg.  Over dat niet los kunnen laten, had ik vandaag opeens een beeldend voorbeeld:  Al een jaar ligt dit kleedje er. Op advies van oudste. Ik had wat op de vloer laten vallen, wat een aantal tegels zwaar beschadigd...

Bij mij is op vrij late leeftijd autisme vastgesteld, terwijl ik dst in wezen allang was.  Het maakt dst ik de sturing en handvatten gemist heb, die kinderen tegenwoordig al jong krijgen - omdat bij hen wel op jonge leeftijd autisme vast gesteld wordt.  En cognitief weet ik nu heel veel van autisme. Maar ermee omgaan is lastig.... het weten maakt dst ik me zo bewust ben van dingen die anders lopen dan grenst of gewild.  Ik doe momenteel mee aan een onderzoek van de UvA naar ‘autisme en ouder worden’. Meestal krijg je met ouder worden meer last van je autisme: minder flexibel en de starheid neemt toe.  Ik vind het goed dat ze er onderzoek naar doen, want autisme kan ook een rol spelen bij ouderdomsziekten.  Tot op heden kreeg dan ‘de ziekte’ de schuld. Terwijl er meer speelt dan alleen dat....  Of... medische signalen worden gemist.... doordat iemand meer camoufleert, een hoge of juist een lage pijngrens heeft. Dus (een ouder) iemand met autisme kan ook te l...

Het is ook wel lastig - als je kennis hebt gemaakt met mijn (negatieve (voor anderen - voor mezelf meestal goed te verklaren)) gedrag.  Onder deze fb post ( https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/2498405576871665 ), schreef ik vanavond twee mensen aan.  De ene, omdat ze het leuk vind om mijn Posts te lezen, maar op haar eigen tijd... af en toe een inhaalslag van een paar weken... en soms is het handig er even aan herinnerd te worden.  De ander omdat ik haar vanavond zag en ik na afloop zag dat ze wel weer een post had gezien van iemand die heel hoog komt in de fb-ranking en niet mijn post van even daarvoor. Fb laat zulke Posts - die toch al veel aandacht krijgen - hoger in de tijdlijn zien van mensen. En omdat op mijn Posts vaak minder gereageerd wordt, komt ie lager in de fb ranking.. daarom zie je Posts van zulke mensen wel, als je ‘even snel kijkt’ en van mij minder snel. En dan is dit ook even een reminder.  Ondertussen kreeg ik wel een fb-bericht van e...

Naar aanleiding van mijn vorige blog over ‘ beschadigd ’, wil ik een antwoord delen van een vriendin, wat precies verwoordt waarom ik aan de ene kant heel goed kan accepteren dat ik anders ben, maar juist door de gevolgen die het heeft, ik het maar niet geaccepteerd krijg.  Voor mijn gevoel moet alles qua reacties gelijk verdeeld zijn.  Zij vroeg terecht:  ‘ Een vraag die nu in mij opkomt: denk je ook echt dat in de praktijk iedereen - buiten autisten- elkaar op dezelfde manier behandelt? Ik behandel mijn kinderen ook allemaal verschillend: ze hebben verschillende dingen nodig, niet standaard hetzelfde als de ander. Zo zie ik het met jou ook: ik behandel je zoals jij dat wilt... extra aandacht voor je vragen via messenger. Maar eigenlijk is die extra vraag al anders.  Mijn punt is: ik behandel niemand gelijk. En kinderen kunnen dat niet altijd hebben. Ik heb er eentje bij die het allemaal pas eerlijk vindt Ls iedereen hetzelfde wordt behandeld. Maar dan ga je aan de ...

Ik deelde op fb iets over autisme en zelfmoordpreventie.  Zó goed dat hier aandacht voor is....  Ik deel er 4 linkjes over:  https://www.autisme.nl/2019/09/10/nva-lanceert-factsheet-suicidaliteit-en-autisme/ https://www.113.nl/sites/default/files/113/Middelen/Factsheet%20Suicidaliteit%20en%20autisme%20113%20zelfmoordpreventie.pdf https://www.113.nl/autisme https://www.autisme.nl/2019/09/10/erken-dat-het-leven-soms-heel-erg-moeilijk-is-voor-mensen-met-autisme/ Vooral dat laatste linkje, is de spijker op zijn kop door die psychiater.... waarin het vaak mis gaat.... en wat je kan doen...  De tweede link - een samenvatting in pdf, zegt eigenlijk alles wat er toe doet...  Ook dat mensen met autisme erváren dat ze een last zijn voor anderen...  Kan je wel zeggen, ‘als je jezelf accepteert en het schild laat zakken, kunnen anderen ongedwongen joi accepteren’...  Schrijf dat maar op je buik...  Juist als je jezelf accepteert en volkomen met je autisme zic...

Ik heb dit boek uit gelezen, vanavond.  Behalve dat ik diep onder de indruk ben, strijden er zoveel meer gevoelens om voorrang...  Op de eerste plaats het slot van het boek:  Ontroerd door woorden die aan mijn hart bonzen. Niet met harde, schelle stem... maar met zachte lieve woorden...  Doorleefde woorden.  Overleefde woorden.  Het boek zet me stil bij de keuzes die ik heb, en de verantwoordelijkheden die ik kan nemen.  Maar het zet me ook stil in het hopeloze falen er in.  Verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven...  Ik ben daar altijd zo slecht in geweest...  Zie ook deze blog:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/09/verantwoordelijkheid-en-vooral-mijn.html .  Ik voel voortdurend dat ik er in faal.  En heb zo weinig ik-sterkte...  Ik denk terug aan deze persoonlijke woorden (woorden uit 2012, horend bij een boek).  ‘Voor Ingeborg. Een zus op zoek naar de ultieme vrijheid die genade brengt. Een gekr...

Nemen autisten verantwoordelijkheid op of niet? Hoewel ik niet alle autisten ken (er zijn er 72.000 in ons land) … zou ik zeggen dat de meeste mensen met autisme dit wel willen, maar dat het om allerlei redenen wel eens lijkt of ze die niet nemen of ontvluchten. Door onduidelijke verwachtingen, door te grote stress, en doordat verantwoordelijkheid vaak gemeten wordt als snelheid van handelen of reactievermogen op moment dat er iets verandert. Bovendien nemen veel mensen met autisme verantwoordelijkheid vaak anders op dan mensen zonder autisme. Zelf vind ik het erg lastig te beoordelen wat bij mij hoort en wat bij de ander. Ik maak daar dan ook dagelijks fouten in...  Zag dit plaatje.  En het zo gevisualiseerd zien, is verhelderen.  Ik denk dat ik al mijn leven lang probeer verantwoordelijk te nemen over de buitenste cirkel.  Of ik probeer dat te beïnvloeden.  En de binnemcirkel? Ik schuif de schuld van wat bij mij hoort in de schoenen van anderen. Niet bewust. M...

Vanaf januari zijn we al honderden keren naar Nijmegen gereden. Onderweg naar (het huis van) Vincent.  Als je Nijmegen inrijdt, kom je langs het bedrijf ‘Jansen Bouwontwikkeling’.  Maar de eerste keer las ik ‘rouwontwikkeling’.  En dat paste ook wel.  Als we bedrukt huiswaarts reden, door hoe we het bij Vincent aantroffen....  Überhaupt het ‘anders vasthouden’.  Maar ook veel breder.  Mensen die ik aan de dood of aan het leven verloor.  Mensen die me in ballingschap plaatsen en zelf in vrede doorleven.  Het eindeloze onbegrip, het leven dat verre van een feest is.  En tuurlijk zijn er ook dingen die wel goed gaan.  Maar de rest is rouw. Rauwe rouw.  En telkens als we hier langsrijden, kijken we elkaar aan.  En voelen we even wat niet heel is in het leven. Niet recht.  En mag het er zijn. 

Naarmate ik bijna de voltooing bereik in het boek van ‘de keuze’, wordt ik steeds moedelozer. De voorbeelden en uitleg due ze geeft over hoe je kunt kiezen om niet in je eigen gevangenis te blijven.... ik weet het allemaal zo goed.. en toch faal ik daar zo in, omdat mijn gedachten in mijn autistische hoofd anders verwerkt worden. Een loopje met me nemen.  Het maakt dat ik mijn leven lang al faal in het uitvoeren van wat zij beschrijft. En dat voelt voor mij als een oordeel. Alsof ik haar hoor praten ‘je weet het nu toch wel: DOE HET DAN’.  Ik zit bijna voortdurend in een gevangenis... waarop elke hulpverlener vastloopt! Wat blijf je in ds slachtofferrol! Bam. Oordeel. Kies ik voor die rol? Kies ik ervoor om in die rol te blijven? Of kom ik er in, omdat ik dingen/feiten totaal anders interpreteer en verwerk?? Vaak dat laatste. Maar dat klinkt voor de leek dan wéér als een slachtofferrol...  Terwijl ik het helemaal niet WIL!!  Dus is het wel een keuze???  Ik voel ...

Gisteren schreef ik deze blog:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/08/gemeenschap-van-beperkte-mensen.html   Mijn droom is Gods droom.  Een droom die nog geen werkelijkheid is, omdát we juist vallen, de boel weer schoonpoetsen en weer opnieuw uitglijden (zoals in dat filmpje met de volhoudende peuter).  Een gemeenschap van falende mensen.  In Gods Koninkrijk de wereld op zijn kop.  Wie kreupel en beperkt is, gaat voorop.  Wees en weduwe verzorgd.  En waar ‘in de wereld’ de regel geldt: ‘de sterkste eerst en als jij mijn grens plattrapt, ban ik je uit mijn leven’, is kerk-zijn een plek om het samen vol te houden. Zo verschillend als je bent.  Je kan wel besluiten om niet persoonlijk met elkaar op te trekken, maar je hebt niet de macht een ander buiten de gemeenschap te plaatsen. Het is Christus’ kerk en Hij oordeelt. Je blijft bij elkaar horen, omdat je bij Hem hoort.  We mogen elke zondag oefenen in dat Koninkrijk. De wereld op zijn...