Ben je boos?

Naarmate ik bijna de voltooing bereik in het boek van ‘de keuze’, wordt ik steeds moedelozer. De voorbeelden en uitleg due ze geeft over hoe je kunt kiezen om niet in je eigen gevangenis te blijven.... ik weet het allemaal zo goed.. en toch faal ik daar zo in, omdat mijn gedachten in mijn autistische hoofd anders verwerkt worden. Een loopje met me nemen. 

Het maakt dat ik mijn leven lang al faal in het uitvoeren van wat zij beschrijft. En dat voelt voor mij als een oordeel. Alsof ik haar hoor praten ‘je weet het nu toch wel: DOE HET DAN’. 

Ik zit bijna voortdurend in een gevangenis... waarop elke hulpverlener vastloopt! Wat blijf je in ds slachtofferrol! Bam. Oordeel. Kies ik voor die rol? Kies ik ervoor om in die rol te blijven? Of kom ik er in, omdat ik dingen/feiten totaal anders interpreteer en verwerk?? Vaak dat laatste. Maar dat klinkt voor de leek dan wéér als een slachtofferrol... 

Terwijl ik het helemaal niet WIL!! 

Dus is het wel een keuze??? 

Ik voel me er schuldig door. Een levenslang onderbuik gevoel dat me zegt dat mensen het echt raar vinden als ik lang doorzeur over iets. Of iets voomaar niet uit mijn hoofd kan verdwijnen... Het is het gevoel waarbij ik naar mijn omgeving heel vaak vraag ‘ben je boos?’. 

Omdat ik weet dat ik faal naar de maatstaven van de ‘normale’ mens. De therapie slaat niet aan. De coaching misluk. Tja.... als ze echt niet wil.... en eeuwig dat slachtoffer blijft... 

‘Het klinkt allemaal zo zeurderig’, zegt manlief dan. 

En dit voelt voor mij dus allemaal als onbegrip... 

‘Ben je boos?’, klinkt al uit mijn mond nog vóór dat ik iets anders gezegd heb.... 

Wat wel helpend is tot nu toe is het boek ‘houd me vast’. 

Als we - al dan niet in rood - elkaar dingen verwijten en ruzie maken, kunnen we nu zeggen: ‘hó, het gáát niet om due suiker in die koffie, maar ik ben je emotioneel kwijt... een hechtingsproblemen! Ik heb het nodig dat je mijn onrust ziet die er onder zat en dat je me een knuffel geeft’. Dat benoemen helpt. 

Mijn moeder deed het op intuïtie. ‘Klop klop klop vanuit het hart’, zei ze dan. Thomas heeft dat overgenomen, maar vindt de zin te lang en zegt ‘klop hart’. 

Mijn zus boven mij gaf me ‘holding’ (een innige omhelzing en stevig vastpakken), als ze voelde dat mijn rood worden een roep on verbondenheid was. 

Ook dat heeft Thomas overgenomen. 

Maar zo zei hij: ‘het helpt alleen nauwelijks’. 

En ook dat klopt... 

Dat is mijn autisme die er voor zorgt dat ondanks de poging te verbinden er niet echt verbinding tot stand komt... ik blijf achter die glazen wand...,

En dus weer gefaald... 

Bam. 

Oordeel klinkt in mijn oren. Niet werkelijk.... maar ik ben het in mijn hoofd vast voor. 30 stappen verder (dan waar de ander is)... zoals gewoonlijk... . 

‘Ben je boos?’