Als het leven... Kwetsbaar

Ik ga het vandaag hebben over een deel van de doopbelofte die we gedaan hebben bij de doop van onze zoon. Eén zin was: "Beloven jullie je door zijn aanwezigheid in jullie huis en jullie leven te laten sterken in het  geloof?" Wát een vraag. Maar hóe waar. Wat leren wij dan van onze zoon in het geloof? Hij leeft van dag tot dag. Gaat er voetstoots vanuit dat er voor hem gezorgd wordt. Er is geen morgen, geen gisteren, alleen een nu. Heeft hij nu honger, laat hij het weten. Zit hem nu iets dwars, gaat hij krijsen. Is hij nu blij; een lach van oor tot oor. Hij leeft in volledige overgave van het moment en in afhankelijkheid van zijn ouders en begeleiders. Hij leeft ons voor hoe je kunt ontvangen. Om van daaruit te leven. Hij leeft ons voor om niet te 'doen', maar te 'zijn'. Wow... kan ik dat? Ik die altijd met morgen en gisteren bezig ben? Kan ik het zo loslaten, zo overgeven, zoals hij dat doet? Een dagelijks voorbeeld loopt in ons huis rond...