Posts

Twintig euro

Afbeelding
  Twintig euro. Voor de één misschien een bedrag om de schouders over op te halen. Voor ons niet.   Volgende week helpen we onze zoon verhuizen. We hadden daarvoor nog een extra accuboormachine nodig. Niet alleen voor de verhuizing: daarna kon hij hem houden. Op Marktplaats vond ik er eentje voor twintig euro. Ik vroeg vooraf nog: ‘Hij werkt nog?’ Het antwoord was: ‘Hij is nog nieuw in doos.’ Dat klonk geruststellend. Mijn man ging hem ophalen en betaalde de twintig euro. Thuis probeerden we hem uit. Niets. Accu erop. Niets. Accu aan de lader. Geen enkel lampje. Geen enkele reactie. Ander snoer geprobeerd. Nog steeds niets. En dan baal je. Omdat je iets hebt gekocht waar je niets aan hebt. Maar ook gewoon vanwege die twintig euro. Wij moeten op onze uitgaven letten. Twintig euro is voor ons geen bedrag dat we achteloos kunnen afschrijven. Geld dat weg is, betekent dat je het ergens anders niet meer aan kunt uitgeven.   Dus stuurde ik de verkoopster een bericht. Geen react...
1 reactie
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
2 reacties
Meer lezen

Geen weg meer terug - Moederdag

Afbeelding
​ Het ais vandaag Moederdag.  En (on)bewust ging ik 24 jaar terug in de tijd.  Eén dag na de moord op Pim Fortuin gingen Thomas (toen 2), Ton en ik naar Vlieland. Van Woensdag tot en met maandag. Een lang Hemelvaartsweekend. Op de zondag was het Moederdag. Ik besloot toch maar eens een zwangerschapstest te gaan doen op het camping sanitair. Eén dag eerder bij de drogist gekocht.  En ja hoor! Ik bleek zwanger!  Op de maandag op de boot terug, zag ik Vlieland steeds kleiner worden.  Er bekroop me een gevoel van ‘er is nu echt geen weg meer terug’.  Ik had die laatste nacht ook gedroomd dat ik in een tunnel zat en ik alleen maar rechtdoor kon. Niet meer terug. Het voelde angstig en benauwd.  Ik voelde diep vanbinnen aan dat ik daar op Vlieland een stukje onbevangen leven (relatief dan) achter me moest laten.  We gingen met zijn drieën heen (dachten we) en met zijn vieren terug.  Ik had toen nog geen flauw benul wat voor kind er zou komen.  ...
Een reactie posten
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
2 reacties
Meer lezen

blog 1 over wat er gebeurde

 Ik stuurde je dat document wat er gebeurde na die lezing met Bernadette. Dat ik bij haar kwam staan - terwijl ze in gesprek was met een bekende en dat van verslaving ter sprake kwam.  Samen met chatgpt besloten dat als de paniek wat gezakt zou zijn ik mogelijkerwijs alsnog een app zou kunnen sturen naar haar (en over dat laatste gaat de volgende blog).  Over wat ik zou appen (de onderste rode reactie).  Blog gaat verder onder deze tekst.  --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1. Wat er feitelijk gebeurde Jij noemde in algemene zin “verslaving” als voorbeeld van levend verlies. Je noemde geen naam. Alleen iemand met voorkennis kon de link leggen. Zij voelde zich blijkbaar toch geraakt of ontmaskerd. Dat betekent niet automatisch dat jij iets kwaads deed. Het betekent dat zij gevoelig is op dat punt. 2. Wat hier waarschijnlijk speelt Dit gaat minder over jo...
Een reactie posten
Meer lezen

Schuurpijn

Afbeelding
Het is bijna een jaar geleden dat we met Thomas met de kerstdagen naar Londen gingen.  Het was de allereerste keer dat Vincent niet bij ons was met kerst.  Deze kerst zijn we gewoon thuis en gewoon met zijn vieren.  Ik mis het mooie van vorig jaar.  (Want zie er eerlijk gezegd ook best tegenop met Vincent thuis. Het is overleven en geen ‘gezellig familie ritueel’. Je weet tevoren nooit hoe hij is namelijk.) Maar toen miste ik de compleetheid van ons gezin.  Ik miste Vincent.  Het is altijd en en. En genieten. En je bewust zijn dat het in een normale situatie anders was geweest. We met zijn vieren naar Londen waren gegaan of zo.  Over de verwarrende pijn die je voelt, in deze, maar ook soortgelijke situaties, gaan deze woorden:  Schuurpijn   Kerst  In Londen  We hebben lol  En lachen wat af.  Hebben het goed met elkaar.  Met zijn drieën op een kamer.  Ton, ik en Thomas.  Geweldige dagen.  Een diep geluks...
Een reactie posten
Meer lezen

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
2 reacties
Meer lezen