Als het leven... Kwetsbaar

Ik las dit net op een FB-groep voor ouders met autistische kinderen: 'Eigenlijk is het altijd goed gegaan... Oud en nieuw... Tot vandaag... Huilbuien...ze gaat 2016 zo ontzettend missen...het eten is niet goed... Continu boos om alles, slaat haar broertje... Het vuurwerk is ineens te hard en te fel... Na een dag vol strijd ligt ze even rustig op de bank... Mede-ouders veel sterkte deze avond, we maken er allemaal wat van, allemaal op onze eigen manier... Iedereen ook een heel mooi jaar gewenst, met daarin al het beste voor onze kinderen'. Vincent lijkt hier geen last van te hebben. Het dringt niet tot hem door dat het oud-jaar is. Hoe heerlijk om zo bij het moment te leven en alles je maar te laten overkomen. Maar des te meer herken ik het van mezelf... Ook ik kan zo'n jaar niet loslaten en moet huilen. En... Ik word steeds roder van elke knal die klinkt... Trillen als een rietje van toenemende overprikkeling. Nou ja. Het gaat weer over. Voor al mijn leze...

Goed bedoeld geven mensen vaak antwoorden. En ze roeptoeteren zoals iedereen dat eigenlijk doet. En zonder oordeel: ik doe daar zelf net zo hard aan mee. Maar ik ben me vandaag van een aantal dingen diepgaand bewust geworden: Als mij zoiets overkomt als beschreven in de blog van eerder van deze dag ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/12/wat-nu.html ) en ik zeg: 'ik sta er boven', dan haal ik een ander neer. En dát wil ik nu juist niet!!! 'sta er boven' is vaak een goedbedoelde reactie van mensen als je dat deelt. Je moet er boven staan, hij/zij is je vriendschap dan niet waard. Ben ik het niet mee eens. Iedereen is het waard geliefd te zijn. Alleen matcht het niet altijd. Maar ik wil niet in meer of minder denken. Ik denk dat het vaak zó bedoeld wordt, als mensen zeggen: 'ga er boven staan': Ik denk dat ze bedoelen dat je die ánder niet de macht moet geven om jezelf neer te (laten) halen. Want dát is ook niet de bedoeling. Maar ik wil absoluut ...

Laatst ontdekte ik de zoveelste ontvriending op FB en schreef daar deze volwassen blog over:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/emotioneel-volwassen.html .  Ik kan FB bijna niet opstarten of het is weer raak.  Maar soms komt het echt uit onverwachte hoek. En niet alleen ontvriend, maar zelfs geblocked. Zodat je ook geen navraag kunt doen waarom. En bij navraag blijkt mijn man ook geblocked. Dat hebben we vaker meegemaakt. Hij wordt gewoon meegenomen daarin. Hij hoort bij mij. Dus als er iets is wat kennelijk bij mensen tot deze beslissing leidt, knikkeren ze mijn man er ook uit. Als je het doet, moet je het goed doen. Zoiets. Alle sporen uitwissen. Als mij zoiets overkomt en ik zeg: 'ik sta er boven', dan haal ik een ander neer. En dát wil ik nu juist niet!!!     Ik kan alleen maar naar de reden gissen. Dat is het vervelende. Als men eerst met mij communiceert wat er kennelijk dwars zit, dan kunnen we tot een oplossing komen. Maar dat gebeurd niet. Dat vi...

Over reallife-contacten gesproken: Het vervolg op mijn bel-angst-ellings-telefoontje wat ik beschreef in deze blog ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/12/yessss-i-fixed-it-again-and-again-and_15.html ), was een gezellig bezoekje van haar met haar 3 kids aan ons op tweede kerstdag. Kijk ik met genoegen op terug.

Ik was gisteren met iemand aan het chatten die zoveel last had van haar verleden, wat telkens naar boven kwam. Ik gaf haar het doorleefde advies om het gewoon te laten komen. Ik voel namelijk nog in mijn botten (letterlijk kan ik dat terug-voelen) wat ruim 40 jaar zwijgen/wegdrukken met je doet. Dat kun je ook lezen in Psalm 32: 1 Van David, een kunstig lied.  Gelukkig de mens van wie de ontrouw wordt vergeven,  van wie de zonden worden bedekt. 2 Gelukkig als de HEER zijn schuld niet telt,  als in zijn geest geen spoor van bedrog is. 3 Zolang ik zweeg, teerden mijn botten weg,  kreunend leed ik, de hele dag. 4 Zwaar drukte uw hand op mij, dag en nacht,  mijn kracht smolt weg als in de zomerhitte. sela 5 Toen beleed ik u mijn zonde,  ik dekte mijn schuld niet toe,  ik zei: ‘Ik beken de HEER mijn ontrouw’ – en u vergaf mij mijn zonde, mijn schuld. sela 6 Laten uw getrouwen dus tot u bidden  als zij in zichzelf een zonde vinden. ...

Gisterochtend in onze kerk ( www.pkn-oss.nl ) werd tijdens de dienst het kerstverhaal door de kinderen gespeeld in een mini-musical. Dit is een klein fragment er uit: En voor mijn gevoel is dit de hele essentie van kerst en van het evangelie (=blijde boodschap).  Hoe plastisch het er ook uitziet.. Het kind dat van buitenaf aangedragen wordt om geboren te laten worden. Is dat ook niet wat met/in ons/mij gebeurd? Het Kind (noem het de Geest) komt van buitenaf IN mij, om mij (opnieuw) geboren te laten worden. Ik kan mezelf onmogelijk redden/met mijn eigen haren uit de modder trekken. Daar heb je een r(R)edder voor nodig. Daar kunnen niet eens mensenhanden/menselijke geboortes aan te pas komen. Hij komt letterlijk zo deze wereld binnen en lees voor wereld maar jouw/mijn ziel. Om machtigen van de troon te stoten. Om al onze/mijn trots van de troon te stoten en alles wat ik hoog wil houden. Alles waarmee ik denk mezelf te kunnen redden. Als onze eigen mensenhanden er aan te pas ...

Weet je waar ik zo vlak voor kerst ontzettend van geniet? Dat de wonden van mijn verleden nauwelijks nog pijn doen. Levende beelden blijf ik houden met mijn fotografische geheugen. Maar er kan gewoon een beeld voorbij komen zonder pijn te voelen. Sterker: Ik ervaar dan een diepe vrede. Ik zie dat Jezus er ook toen bij was (zien ja, ook in beeld) en ervaar ongekende rust. Het is dan stil in mij. Littekens blijven. Maar ik geniet en ben verwonderd over de stilte in mijn ziel. Het blijft een wonder. Ik kan me er eindeloos over verwonderen en ik gloei van dankbaarheid. Tegelijkertijd denk en bid ik voor mensen die dit nog lang niet zo kunnen ervaren. En het is ook niet zo dat ik nooit meer pijn voel. Maar ik verwonder me over de heerlijke vrede die ik voel als er weer eens een beeld voorbij flitst. En deze dagen ben ik me daar extra van bewust. Zo dankbaar. Op een positieve manier is het binnenin mij: Mijn kerstgedachte: Vrede op aarde. Voelbare vrede in mij. Voelbare vrede voor jou. Z...

Soms - als dingen niet zo lopen als ik wil - Als ik afhankelijk ben van falende techniek van anderen - en alles in mij schreeuwt dat ik het zélf in mijn macht wil hebben om het sneller te veranderen - en ik moet wachten tot ná de kerstdagen - wat heel wat geduld van mij moet vragen - Ik - die alles het liefst nú opgelost heeft - En anders bijt ik me er in vast - net zolang tot het werkt - terwijl de wereld om mij heen gewoon doorleeft. Falende techniek van anderen. Het voelt als falen van mezelf. Omdat het me niet lukt om die touwtjes uit handen te geven. In het vertrouwen dat als het nú niet lukt, Het op een later tijdstip echt wel in orde komt. Al is me dat toegezegd. Alsof er ook een stukje schaamte speelt dat mij dat overkomt. Er is in het systeem van mijn pas uitgegeven gedichtenbundel iets mis gegaan met de koppeling van het ISBN-nummer en de boeksystemen waarin het terecht moest komen (bol.com, etc.). Waar ik zelf nog mooie bundels mét isbn heb, worden ze nu ook zonder ...

Op Twitter deelde ik deze quote: "Voor iemand met verwonde grenzen lijken mensen die een duidelijke nee kunnen laten horen, bot en koud. Maar naarmate iemands grenzen zich beter ontwikkelen, veranderen die botte en koude mensen in liefhebbende, verrassend eerlijke mensen. " En oh, wat is dat waar!!!  Mensen die duidelijke nee's hebben. Ik ga meer en meer van die mensen houden. Ze zijn mijn voorbeeld, hoe ik met mijn eigen grenzen om mag gaan. Ik voel me aangetrokken tot hen, omdat ik zoveel van hun grenzen kan leren.  Het zijn mensen die weten wie ze zijn en wat ze willen.  Waar ik het eerst niet leuk vond om te horen, besef ik nu hoe goed deze mensen voor zichzelf zorgen. Nee, je bent niet langer bot in mijn ogen als je een 'nee' communiceert. Maar eerlijk en oprecht.  En dat mag ik ook zijn naar anderen. Dat is hoe Hij wil dat ik voor mijn eigen lapje grond zorg.  En soms snap ik nog steeds niets van een nee. Maar ik hoef dat ook niet te s...

Vanavond deelde ik deze video op FB.  Hartstikke knap hoe hij dan gefocust is.  Mijn man reageerde net met deze reactie: "Hij had ook geen tiktouwtje vast. Als hij met zijn tiktouwtje bezig is, verkeerd hij bijna in een soort van psychose. Thomas noemt dat nu wel elke keer zo. Als hij contact zoekt, grist hij het touwtje uit zijn hand en zegt: 'kom uit je psychose'." En dat klopt. De toestand waar hij mét touwtje (een stukje inpaklint dat hij voor zijn ogen laat wiebelen en waar hij dan op tikt) in verkeerd is er één totaal in zijn binnenwereld, met veel hoge 'aah-geluidjes'. Ik herken het van mezelf. Ik kan ook zó gefixeerd zijn op iets, dat ik geen benul meer heb van een buitenwereld. En dat voelt niet fijn. Ik ben dan geen moeder. Geen echtgenote. Ik mag dankbaar zijn dat ik een echtgenoot heb, die dan oppakt wat mijn hand laat liggen. Maar ik verkeer dan ook in een eigen wereld, met eigen fantasiën. Ik kan van extreem gefixeerd zijn op iets (meestal laat i...

  (Plaatje van internet). Ik voelde me de afgelopen weken als een ballon.  Ik maak dagelijks een lijstje wat ik WIL doen (er is geen moeten, zolang je de keus hebt om iets wel of niet te doen). En op dat lijstje stond: J bellen.  Ik maak even een zijsprong naar wie J is. J was die ex-klasgenoten van de HAVO, waar ik in deze blog over vertelde dat ik met haar naar dat LOS VAST spektakel van Jan Rietman in Wijchen ging:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/07/politie_29.html .  Toen ik de overstap van mavo naar havo maakte kwam ik als nieuweling naast dit meisje J te zitten bij het vak wiskunde. Zij is twee en een half jaar jonger. Ik was op de mavo blijven zitten. Ik raakte een jaar kwijt met overstap van mavo naar havo én ik was in oktober jarig en zij in maart. Dus waar ik al 18 werd, moest zij nog 16 worden. Maar het was een meid die bij de hand was. Ze was veel ruimdenkender dan die klasgenoten op de mavo die niets anders konden dan mij pesten en het raar v...

'Een belangrijke les die velen in het leven hebben moeten leren, of reeds geleerd hebben is: alle mensen falen of schieten  tekort, dit gewoon weg omdat ze mens zijn! De les is dat we  ons vertrouwen op God moeten stellen . Hij alleen laat je nooit in de steek en schiet nooit te kort. God geeft mensen op ons levenspad die kort of lang daar een rol in spelen, maar vroeg of laat er ook weer uit verdwijnen, waardoor dan ook. Wanneer we alles met Hem bespreken, voorleggen door gebed, dan kunnen we danken voor mensen die tijdelijk een positieve bijdragen hebben mogen leveren,  en gaan we gewoon door met de Heer. Je leven is in Zijn hand en je relatie met Hem groeit door alle mooie en moeilijke momenten heen. Je afhankelijkheid is van de Heer en niet van mensen, anders kunnen mensen je breken en maken en dat is niet de bedoeling. De Here is je kracht en sterkte. Zie Psalm 62 :6-10' Dit is een les die ook ik heb moeten leren. En natuurlijk voel ik nog wel eens p...

 I Dat verdriet verwerken het pad is naar de weg van loslaten en rust is mijn ervaring van de afgelopen 5 jaar. Er zijn - verdrietig genoeg - zoveel mensen die het omdraaien. Als ze merken dat je verdrietig bent om iets, roepen ze: 'laat toch los, het ligt al zolang achter je!' En op het moment dat ze geen traan meer zien wordt de conclusie getrokken dat je het goed doet! Je hebt in hun ogen losgelaten en wordt overladen met complimenten. Als je - net als ik - geneigd bent je aan te passen aan wat mensen willen zien, zou je dus geneigd zijn veel verdriet weg te drukken.  Het is dus andersom. Juist als je besluit iets of iemand waar je aan blijft hangen eindelijk los te laten, begint pas het verdriet en het rouwproces om het gat aan liefde dat er eigenlijk is. Een gat dat je eerst probeerde te vullen met dat waar je afhankelijk van was.  Ik kan blijven hopen dat ik ooit nog de liefde van mijn vader krijg (ik was twee toen hij overleed). Pas als ik die hoop loslaat (die nie...

Je kent het wel dat schattige beeld van een (groot)moeder dat haar kleine (klein)kindje innig knuffelt. Geloof me: mijn kinderen zijn in dat opzicht niets te kort gekomen. Ik deed gewoon wat (ik dacht dat) hoorde, zoals ik zoveel dingen deed/doe, zoals (ik denk dat) het hoort. En ik vind aanraking ook helemaal niet verkeerd hoor. Het is een menselijk verlangen. Ook mijn verlangen. Ik schreef er deze blogs over:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/02/aanraking.htm l en  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/02/aanraking-2.html . Maar mijn probleem is vaak dat ik niet kan aanvoelen wanneer een ander een knuffel nodig heeft. Ik knuffel mijn man niet veel. Zolang hij niet uit dat hij het nodig heeft, heb ik dat niet door. Jongste knuffel ik wel. Eigenlijk intuïtief als tegenhanger van enorm negatief gedrag, ook jegens mij: haren trekken, krabben, knijpen. Ik geef hem kusjes als hij in zijn bed ligt, en zeg dat ik van hem houd. En dat is ook echt zo. Maar ik denk dat dat vo...

Het is vandaag 6 december. Volgens de legenden pas echt de verjaardag van de heilige sint Nicolaos. Helemaal niet zo erg dus om vandaag pas zijn feestje te vieren door met het gezin vanavond te steengrillen. Dat is onze 'pakjesavond'. Jongste is vrij vandaag. De dag toch al anders dan anders. Dus dan 'het uit het ritme zijn', maar combineren op één dag. Ik was vroeger ook vrij op 6 december, als klein meisje. Ik was helemaal vol van alle sinterklaas-weken die achter ons lagen. En als ik vol zit, moeten die emoties (prikkels) ergens heen kunnen vloeien. Het liefst liet ik ze naar Sinterklaas zélf terugvloeien. Maar dat kon niet. Want er was niets meer op 6 december. Die arme man werd met veel bombarie ingehaald en ze lieten hem - op zijn verjaardag nog wel - in stilte en eenzaamheid vertrekken... Ik kon daar met mijn pet nooit bij!!! Huilde er zelfs om. Vond het zo erg voor hem... Ik dacht ook: 'zijn al die kinderen dan niet net zo dankbaar als ik, dat ze hem in ...