Als het leven... Kwetsbaar

Wat een kleurrijke plaat heb ik hiervan gemaakt!  Onmiddellijk schoot me te binnen… net als mijn … kleurrijke … leven.  Qua autistische persoonlijkheid heb ik een kleurrijk leven. Bén ik kleurrijk. Bijzondere - andere - voor andere onbegrijpelijke - maar mooie denkpatronen.  Maar is verder mijn leven kleurrijk?  Ik heb mijn leven zó ingericht dat ik zo min mogelijk over mijn eigen grens ga.  Veel structuur.  Veel balans.  Afwisseling inspanning en ontspanning.  Maar een zeer beperkt sociaal netwerk.  En dat knelt.  Soms geniet ik ervan.  Maar na de zoveelste dag waarop ik lekker aan het lezen ben en weer niemand heb gezien, vliegt het me aan…  Mijn leven is klein en in de ogen van veel mensen saai.  Vooral die eenzaamheid…  Hoewel je dat gezien mijn social media netwerk niet zou zeggen, heb ik weinig echte contacten.  En de contacten die er zijn, hebben weinig diepgang. Duurzaam verbinden blijft lastig… Eenzaamh...

Terwijl ik een boek zit te lezen en op een bladzijde aankom die gaat over fishisng mails, die niet van echt te onderscheiden zijn, dwarrelen mijn gedachten naar vroeger.  Op de lagere school heb ik eindeloos schooltje gespeeld. In mijn eentje. Binnen een kwartier switcher ik moeiteloos van de rol van leraar naar ‘de klas’ of een individuele leerling.  In de zomer zette ik zelfs 2 tentjes op in de tuin en kroop van tent naar tent. De ene tent was de docentenkamer. De andere tent was ‘mijn klas’.  Als een volleerde leraar had ik een map met stencils van alle vakken, gescheiden met tabbladen met de namen van de vakken er op.  (Die map heb ik nog ergens op zolder).  Zo zat er ook een tabblad geschiedenis in… en… kunstgeschiedenis.  Ik kon niet bedenken hoe het vak heette dat over bijbelverhalen ging. Het ging allemaal over vroeger. Dus ook een soort geschiedenis. Maar ik besefte ook dat het niet geschiedenis was zoals het echte vak geschiedenis. Het was geschie...

Afgelopen zondag postte ik deze wandelfoto van man en zoon en oppashond (bij de Duivelsberg) op FB.  Vandaag schreef iemand erbij: ‘als je goed kijkt, lijkt het of ze naar het kruis lopen’.  Nu zie ik het ook.  Prachtig!  Het ontroerde me.  We worden - in onze gebrokenheid - met open armen ontvangen door Hem.  We lopen Hem zo tegemoet.  Het troostte me, en bracht me veel rust vandaag.  Een diepe vrede.  Of het zo moest zijn.