Als het leven... Kwetsbaar

Ik was vanmiddag weer op bezoek bij mijn autistische 'vriend' Piet (waar ik vaker over geblogd heb). Piet kan niet in vrijheid leven. Dat kan hij niet aan. De wereld zit te vol met prikkels. En daardoor is hij al meermaals over grenzen gegaan. Piet kan niet in vrijheid leven, maar ik kan hem wel bezoeken. Piet, de uitvergrote spiegel van mezelf. En op de terugweg in de auto moest ik denken aan dat stukje tekst uit Mattheüs 25:36. ' Toen ik naakt was, gaven jullie mij ​kleren. Toen ik ​ziek​ was, zochten jullie mij op. Toen ik gevangen was, kwamen jullie naar mij toe. ' In de volksmond c.q.  kerktraditie ook wel de 'werken van barmhartigheid' genoemd. Dat Jezus dit aanhaalt, dat we Hem in zijn naaktheid, ziekte, gevangenschap bezoeken in onze naakte, zieke, gevangen medemens is eigenlijk iets heel mooi's. Het geeft de verdrietige vanzelfsprekendheid aan dat deze mensen om ons heen zijn en dat ook zullen blijven. Jezus weet dat wij mensen gebroken z...

Geluk is dat je op zondagavond over de snelweg rijdt (naar mans werk om een stoel op te halen) en je diep tot rust komt van het uitzicht van prachtige hoge bomen langs die snelweg (en die rust kon ik gisteren wel gebruiken... En misschien is dat instinctief wel waarom ik in rood vaak ga autorijden; als ik rijd kan ik me volledig focussen op mijn taak. Ben ik in het hier in nu. Ben ik weg uit wat me in paniek bracht. En in dat hier en nu worden me langs verschillende snelwegen schitterende uitzichten gepresenteerd. Mijn hoofd heeft niet meer de kans om te dwalen. Ik moet me focussen, fixeren op één ding. Rijden als mindfulness-oefening. Het is dus niet zo dat ik door mijn rood-zijn niet meer oplet. Ik fixeer me juist enorm en de rest vervaagd. Meestal werkt dat zo, bedenk ik me.) Geluk is dat je lekker op je blote voeten door het huis struint. De vloer voelt. Voelt dat je leeft. Dat je überhaupt een dak boven je hoofd hebt.  Geluk is met oudste zoon samen in de tuin z...

Gisteren deelde ik op FB deze post, van een ervaringsdeskundige w.b.t. Autisme (en daar ook echt studie naar doet):  https://www.facebook.com/autisme.bruij/posts/776365902541681?comment_id=776720709172867¬if_t=feed_comment_reply¬if_id=1498348898458248 .  En ik herken wat ze schrijft/wil zeggen in deze post. Maar daarover zo meer.  Eerst een reactie die ik via PB kreeg. Iemand las het als dat ouders niet de schuld zijn van autisme. Nogal wiedes. Dat weet (hoop ik!) iedereen tegenwoordig. Maar nog niet zo lang geleden - en bij nog niet (h)erkend autisme nog wel helaas - was dat anders. Autisme was nog niet bekend. Maar de kinderen vertoonden wel afwijkend gedrag. Mijn moeder is zowel met mijn oudste zus als met mij ook echt naar een dokter geweest, met de vraag: 'wat is hiér aan de hand?' 'Mevrouw, het ligt aan de opvoeding. U doet dit niet goed. U geeft daar te weinig liefde. U bent daar te soepel en dan te hard'. En bij nog niet (h)erkend autisme ligt in onze maatschapp...

Eerder deze week had ik een gesprekje met oudste zoon. In augustus bereikt hij de leeftijd van 18 jaar en dus volgens de wet volwassen. Ik besprak met hem welke verantwoordelijkheden er bij hoorden. Maar ook praktische dingen. Tot nu toe vielen bijvoorbeeld mijn tandarts-controles en die van hem tegelijkertijd samen. Dat is van kleins af aan zo gegroeid. Vaak valt het op een dagdeel dat mijn man werkt. Dus mijn man gaat apart. En jongste gaat naar bijzondere tandheelkunde in Nijmegen (meestal met mijn man). Ik vertelde hem dat er in oktober weer een gezamenlijke controle-afspraak staat. Maar dat hij dan al 18 is. En of het dan niet tijd is/wordt om dat - net als bij de orthodontist - voortaan maar alleen te doen. Die leeftijd heeft hij wel. Hij zat tijdens het doorslikken van een slok koffie er eens over na te denken, om vervolgens te zeggen: 'ik word wel 18, maar emotioneel ben ik dat nog niet!' Wat een mooi antwoord vond ik dat. Ik vond het antwoord een cadeautje. Eigenlijk...

Afgelopen maandag was ik hartstikke rood van een ontsteking in mijn mond. Maar in de roodheid schreef ik bakkes. Iemand wees me er op, of ik wel besefte dat ik een mond heb en dat ik niet zo vernederend over mezelf moet praten. Ja. Dat weet ik ook wel. Ik ben een koningsdochter. Maar als ik rood ben (iets wat vooral heel erg naar binnen slaat), word een mond een bakkes, wordt mijn anders-zijn wat zorgt voor gebroken relatie 'kut-autisme', etc.    Ik denk dat je eerst moet beseffen dat roodheid bij jongens zich anders uit dan bij meisjes. Jongens gaan om zich heen slaan. Uiten het fysieker. Want in roodheid is er paniek en die zoekt een uitweg. Jongste gaat op zichzelf slaan in rood. Maar wel die fysieke ontlading. Daarom ook dat krijsen.  Bij de meeste vrouwen vindt roodheid inwendig plaats. Ik ga wel krijsen. Maar het slaan op mezelf, doe ik niet aan de buitenkant van mijn hoofd, maar aan de binnenkant. En dan is eigenlijk alles wat de oorzaak is van dat rood worden de k...

Het is de dag van ons porseleinen huwelijk. 20 jaar getrouwd. En ik lig alweer op bed nu met een onsteking aan de wortel van een kies, waar ook een kroon op zit. Wordt pas in september behandeld. Heb nu antibiotica.  Gisteren had ik ook pijn. Uitgerekend kwam manlief door problemen op het spoor úren later thuis. Wist even niet meer hoe ik het moest organiseren: jongste bijna thuis, eten koken en pijn. Dus oudste had pizza's besteld. Tegen de tijd dat ze kwamen, kwam Jongste al thuis. Als een wervelwind door het huis. Kon niet of nauwelijks eten zo. Ging toch al niet lekker met die pijn. Maar nog erger: waar mijn man als vanzelf met jongste omgaat, kon ik hem totaal niet aan. Zijn tempo vele malen hoger dan de mijne. Het één na het ander sneuvelde. Doodmoe smeet ik jongste in de auto en ging zwaar rood mijn man van een verdergelegen station halen (waar hij gestrand was). De diep diep diep verdrietige conclusie is dat als manlief weg zou vallen jongste acuut het huis uit moet (wat ov...

Afgelopen zaterdag was ik op de SELAH-vrouwendag 'dansen in de regen'. Of ik genoten heb? Jazeker. Ik heb genoten van Zijn merkbare aanwezigheid. Ook in/bij mij. Ik heb niet veel mee-geschreven. Op de één of andere manier was ik die ochtend niet fit opgestaan en was ik gewoon moe. De hele dag. Te moe. In de auto erheen had ik het gevoel dat ik daardoor ondoordringbaar was. Maar dat viel mee. Of tegen. Ligt er aan van welke kant je het bekijkt. Het eerste woord was nog niet gesproken vanaf het podium. Het eerste lied nog niet gezongen, of de waterlanders stroomden al over mijn wangen. En dat is de rest van de dag niet meer opgehouden. Alles, maar dan ook alles kwam zo diep binnen. En raakte snaren in het diepste van mijn wezen. Is dat leuk? Nee. Gebrokenheid is niet leuk. En als ik aan het einde van de dag om me heen keek, was er heel veel gebrokenheid. Veel huilende vrouwen. Veel vrouwen die snakken naar heling. Naar genezing. Al die gebroken vrouwen. Ik bad letterlijk o...

  Wat is dit een herkenbare quote... En ik denk voor het gros van de mensen die dit leest.  Ik ben naar mijn Hemelse Papa heel vrijmoedig in dingen bidden en vragen. Mijn noden én mijn wensen zichtbaar maken.  Jezus, U ziet toch dat ik verga! Doe wat, word wakker en wel nú.  Stampvoetend sta ik aan de hemelpoort mijn wensen uit te schreeuwen.  Het móet en zal gebeuren en wel nú.  Maar weet je. Toen oudste 5 was en om de autosleutels vroeg, kreeg hij ze ook niet. Ik hield nog net zo veel van hem. Vertrouwde hem volledig. Maar ik kon overzien als ik ze hem zou geven, het zijn dood kon betekenen. Hij kon dat niet overzien. Ik beschermde hem voor de gevolgen. Uit liefde. Hij voelde pijn, omdat hij op dat moment niet kreeg wat hij wilde en bleef staan jengelen bij de voordeur.  En zo is het met onze/mijn gebeden naar God ook. Hij bezit wijsheid en kennis die vele malen groter is dan ik met mijn beperkte (in verhouding tot Hem) verstand bezit. En dus lijkt h...

Als kind had ik 2 van soortgelijke tentjes. In het blauw. Met echte stokken en haringen. Mijn moeder had ze een keer van iemand gekregen. In de zomervakantie zette ik ze in onze tuin op. Met de ingangen tegenover elkaar. Dat waren twee klassen. Ik vermaakte me hele dagen in mijn eentje in die tentjes. Op de lagere school bleven alle boeken die je gebruikte in de klas. Ze waren eigendom van school. Maar mijn moeder schafte ze voor mij aan. Omdat het mijn 'speelgoed' was. Ik heb dagen/weken/uren schooltje gespeeld in die tentjes. Ik was afwisselend de leerkracht en dan weer een 'groep kwebbelende leerlingen'. Ik stelde een vraag en gaf als docent antwoord. En zo switchte ik continu van rol. Ik had zelfs een leraren-agenda aangeschaft om punten van de hele fictieve klas in bij te houden. Zo vermaakte ik me hele dagen/weken/uren. In mijn eentje. Ja het was eenzaam. Maar het was ook heerlijk. Wat wel verdrietig was in die periode... Als ik sociaal met buurtkinde...

Ik had het er vandaag nog met een goede bekende over. Hoe oudste op de leeftijd van 14 jaar alles verborgen hield voor ons. Met 3 lagen handdoeken om zijn middel en dan nog bang dat er een spleet zit waardoor we dingen zien. Die schaamte hoort bij zijn leeftijd (inmiddels bijna 18). Het hoort bij het natuurlijke loskomen van zijn ouders.  Jongste lijkt wat laat in zijn biologische ontwikkeling. Nog nergens beharing bijvoorbeeld. En schaamte? Het komt in zijn woordenboek niet voor. Voor talloze verzorgers en juffen moet hij bloot. Zijn leven lang. Geen enkel vijgenblad dat hem bedekt. Naakt en kwetsbaar. Zoals Jezus aan het kruis.  En daar stond je vanavond in mijn blikveld, naakt in de gang. Ik zag een bijna volwassen maat penis en een balzak die enorm in grootte is toegenomen. Ik wil dit helemaal niet zien! Dit is van hem. Niet van mij, als moeder. Dit hoort niet. Maar het komt niet in zijn hoofd op om naar de kast met handdoeken te lopen en zijn mooie delen te bedekken. Geen...

Vandaag weer gekleurd.    Het was nodig on niet door te schieten naar rood.  Met de presentatie van a.s. vrijdag in het vooruitzicht was ik best wel oranje. Dus een hele poos zitten kleuren. Om mijn ziel te dwingen in het HIER (dus niet met mijn hoofd bij Romy en Savannah) en NU te zijn (dus niet wegdwarrelen met mijn gedachten naar a.s. vrijdag). Dat helpt. Alhier het resultaat van mijn kleur-tijd. Daarna ben ik een stapeltje papieren op zolder gaan opruimen.  Ik kwam het volgende lieve briefje tegen wat ik als pakweg 8-jarige aan een (inmiddels overleden) oom van mij schreef.  De voorkant was een tekening van mij. Zo tekende en kleurde ik toen dus. (Weet niet of ik nu nog zo zou kunnen...)   En dit was wat ik aan mijn oom schreef:    Haha... ik begon gewoon met mijn naam. Alsof ik daarmee de ander niet in onzekerheid wilde laten van wie de post afkomstig was. Want ja... dat lees je normaal pas aan het eind van wie het is. (Tegenwoordig met email...

Eerder deze week keek ik naar een item van Nieuwsuur, waar het er over ging dat het vervolgen plegers van oerwoudgeluiden in stadions nog nauwelijks gebeurt. Zie ook dit artikel erover en onderaan kun je het hele item van Nieuwsuur zien (video):  http://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2175287-vervolgen-van-oerwoudgeluiden-in-stadion-gebeurt-amper.html?title=vervolgen-van-oerwoudgeluiden-in-stadion-gebeurt-amper . Dit is de gehele uitzending (6 minuten): Ik werd er door geraakt. Drie fragmenten ervan: Biya zegt o.a.: "Het gaat me niet om dat ik die persoon nu ook pijn ga doen, maar: als ik iets steel, dan word ik er voor gestraft. Hier is iets gebeurd wat wettelijk niet kan, dus moet dat ook gestraft worden". Hoe menselijk. Je ziel is onrecht aangedaan en schreeuwt om recht.  Een van de daders kreeg een boete van 600 euro voor belediging. Veroordeling van de dader is een bevestiging dat hij in zijn recht staat. Hij zegt letterlijk dat hij het...