Als het leven... Kwetsbaar

Zoals wel eerder in mijn blog wil ik jullie meenemen naar de jaren '80. Begin jaren '80. Het was voor mij de MAVO-tijd. Veel meisjes (en jongens!) zaten op dansles. In een wanhopige poging er een beetje bij te horen, ging ik ook op dansles. Daar zat ik alleen aan de kant, aan een tafeltje met 4, 5 mensen. Bij binnenkomst wat drinken. De meisjes moesten gevraagd worden door de jongens. Maar van de pakweg 15 lessen die zo'n cursus telde, zat ik meer dan de helft van de tijd langs de kant. Uiteraard waren er meer meisjes dan jongens... en werd ik NIET gevraagd. Soms zorgden de instructeurs wel dat er verplicht gewisseld werd. En dan kon ik weer wat pasjes bij leren. Ik had/heb een fotografisch geheugen, dus leerde de dansjes toch vrij vlot. Vond het ook wel leuk... mits ik een partner had.  Mama kwam me na afloop ophalen met de fiets. Het was donker en ik mocht niet alleen over straat. Maar mama mocht van mij niet weten dat ik daar ook letterlijk aan de kant zat! En dus verte...

Het is een tijdje stil geweest met schrijven hier. Dat heeft verschillende oorzaken. De vakantie. De vraag wat er met mijn werk gaat gebeuren (en bijbehorende keuringen). Soms wat intensievere therapie. En weinig rust in mijn hoofd. Kortom het schoot er bij in. Maar ik wil en hoop de draad weer een beetje op te pakken. Het vertellen hier wat er in mijn leven speelt en speelde. De afgelopen maanden heb ik me ook wel een beetje gevoeld als het (beschadigde) meisje in dit lied:  Walking Wounded Maar uiteindelijk loop je nooit alleen, al kan het wel zo voelen. Mijn gedachtenwereld was een beetje een achtbaan, de afgelopen tijd. Maar uiteindelijk ben ik nóóit alleen in die achtbaan. Mattheus 28:20b:  En houd dit voor ogen: ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.