Als het leven... Kwetsbaar

Er is een gebeurtenis in mijn leven geweest, wat ik nog maar moeilijk een plekje heb kunnen geven. Dat komt eigenlijk, omdat ik het niet bewust heb meegemaakt. Toen ik in de brugklas zat, zat ik op zwemmen. Dat was op zaterdagavond. De dochter van een vriendin van mijn moeder zwom daar ook. Dat meisje was even oud als ik was. Na afloop van het zwemmen, had mijn moeder altijd een appeltaart voor ons gebakken. Een vast zaterdagavond-ritueel. Op zaterdag 13 december 1980 hadden we weer gezwommen. De moeder van dat meisje, had ons gebracht met de auto. En bracht ons ook weer terug naar huis. Tot dat ene kruispunt. Ik zat achter de bestuurster. Dat andere meisje zat rechts naast mij. De bestuurster sloeg bij het stoplicht linksaf. Het was groen. Maar rechtdoor van de andere kant, had daar ook groen. En dus was het boem. De andere auto vol in de rechterflank van 'onze' auto. Bestuurster en andere meisje mankeerden niets. Ik kan me ook niets van dat ongeval herinneren. Ik weet alle...

Vanmorgen las ik op Facebook van een vriendin, die een week lang had genoten van de stilte in huis en genoot van het alleen zijn. Gezien mijn recente hulpverleningsontwikkelingen, zal er ook in mijn leven meer rust (moeten gaan) komen. Nu weet ik van mezelf en ook uit het verleden dat ik het aan de ene kant heerlijk vind om alleen te zijn. Ik kan me uitstekend vermaken. Verveel me niet echt. Een dag kan zo voorbij vliegen. En dan zijn mensen om me heen alleen een verstoring van het schema dat ik voor mezelf die dag bedacht had (ik leef van lijstje naar lijstje, om overzicht te creëren voor mezelf). Van de andere kant weet ik ook dat ik altijd échte stilte heb opgevuld met muziek, of het 'uitschreeuwen' bij mensen. Want als het stil wordt... moet je het bij jezelf uithouden....komt er van alles boven. Heb ik dat ooit geleerd? Het écht bij mezelf uithouden. Ja. Flarden van dagen. Af en toe 10 minuten. Ik kan me überhaupt nooit lang concentreren. Dat leer(de) ik een beetje bij ...

Verliefd viel mijn blik op mijn nieuwe handtas. En daarover gaat deze Blog. Over een handtas en vrouw-zijn. Afgelopen zondag kreeg ik voor Moederdag deze nieuwe handtas. Door alles wat ik meegemaakt heb in mijn leven, heb ik me eigenlijk nooit echt vrouw kunnen voelen. Ik ben me mannelijk gaan gedragen, ik kleedde me mannelijk. Het was een schild, om mezelf te beschermen tegen de boze buitenwereld. Voor mijn gevoel waren mannen sterker en dan kon mij niet zoveel kwaad gedaan worden. Bovendien ben ik ook wel in mijn vrouw-zijn beschadigd, door de dingen die me zijn aangedaan. Ik haatte mijn vrouw-zijn-lichaam. Je zult me nog steeds niet zo snel in écht vrouwelijke kleding zien. Hooguit op de camping, waar niemand me kent. Op warme dagen trek ik dan een leuk jurkje aan. Nu ben ik een jaar of 5 geleden voor het eerst aan een handtas begonnen. Tot die tijd, torste ik alles in mijn broekzakken mee, zoals mannen dat ook doen. Totdat ik door iemand in de kerk daar op aangesproken...

Het was een gekke dag vandaag. Afspraak met hulpverlener ging niet door, wegens ziekte van haar. Dapper besloot ik op te gaan ruimen. Bergen papier op zolder. Maar al snel kwam ik 2 oude mails tegen uit 2002, met dezelfde 'problematiek' als waar ik gisteren over Blogte. Een vreselijke spiegel werd me voorgehouden. Ik besloot bijna om het bijltje er letterlijk bij neer te gooien. Zakte weg in somberheid en depressie. Toen besloot ik om het maar wéér op te gaan schrijven, om de warboel aan gevoelens en gedachten wat te ontleden. En toen werd ik stil. Uitgeput op de bank. Maar Hij sprak. In die stilte. Mijn wanhoop werd hoop. En daar getuig ik van in deze Blog: Mateloos verdrietig. Ik vond mails uit 2002, met bepaalde personen. En ben daardoor opnieuw in deze week behoorlijk wakker geschud. Dingen die nu pas landen helaas. Ik trap nu, 12 jaar later nog steeds in dezelfde valkuil. Nog steeds hetzelfde slachtoffer-gedrag van mij. Keer op keer, blijft het zich herhalen. Om...

Weten jullie nog van de voorbijganger? Ik vertelde er in deze blog over:  Barmhartige Samaritaan Ik heb alle drap en ellende uit mijn heden en verleden ondertussen in maanden- jarenlange boosheid geprojecteerd op deze voorbijganger. Ik wil het contact graag handhaven. Aan de voorbijganger blijven vertellen hoe het met me gaat, binnen of buiten de herberg. Mijn autisme, maakt denk ik dat ik me niet los kan worstelen van die voorbijganger. Mijn gebrokenheid uit het verleden maakt, dat als de voorbijganger aangeeft dat verzorging in de herberg plaats vindt en niet bij deze voorbijganger, ik me tóch weer vastklamp... En een boosheid over de voorbijganger uitstort, die alle boekjes te buiten gaat. Als een zuigend kind..., klamp ik me vast aan de voorbijganger. Wat doe ik daarmee de voorbijganger en mezelf verdriet.... Ik verlang zo naar heelheid in mezelf en álle contacten. Ik heb de voorbijganger verguisd, i.p.v. bedankt voor de voortdurende trouw. Ik zou zo graag willen dat de vo...

Vandaag is het Moederdag. Een dag waarop door mensen gevierd wordt en een dag waarop door mensen gerouwd wordt. Wat is mijn beleving bij Moederdag? Als het Moederdag is, heb ik eigenlijk niets te klagen. Ik heb alle reden om dankbaar te zijn. Mijn moeder is nog in leven en ik heb 2 prachtige zonen. En toch, word ik op deze dag al bijna mijn leven lang bepaald bij gebrokenheid. Toen ik klein was (schooltijd), dan wist ik: ik moet mama eren. Ze is zó knap. Ze doet alles alleen. Papa dood en zij 3 jonge kinderen (ik was 2 en mijn zussen 7 en 9, toen mijn vader stierf). En dat is zo. Ik doe het haar niet zo maar na. En de 'fouten' die zij maakte, zou ik zelf waarschijnlijk ook maken, als ik er alleen voor stond. Je hebt niemand om op terug te vallen. En ze deed het toch maar... Ten dienste van haar kinderen ging ze door. Dag in, dag uit. Jaar in, jaar uit. Ze ging met ons op vakantie en we gingen dagjes uit. Ze probeerde ons een zo normaal mogelijk leven te geven. Petj...

Dit is een verdrietige Blog, omdat ik graag zou willen nóóit meer afhankelijk te zijn van (reacties) van mensen, maar me dat maar zo moeilijk lukt. Ik zal het uitleggen: Met mijn verwerkingen van de afgelopen jaren, maak ik geestelijk ook groeiprocessen door. In dit document kun je wat lezen over de verschillende  fases van geestelijke groei . Ik zit op dit moment -  denk ik -  in de fase zoals beschreven op pagina 6 van dit document. Ik citeer: "De groei naar de derde fase ('het kind') komt door een overvloed aan liefde en warmte in het huisgezin van God, waar vaders en moeders een voortdurende bron van bemoediging, bevestiging en aansporing zijn in het groeien naar geestelijke volwassenheid. Deze leeftijdsfase is een fase waarin veiligheid en vertrouwen een grote rol spelen, waardoor het kleine kind kan overschakelen van borstvoeding naar de eerste vormen van vast voedsel en emotioneel in staat is om stabiliteit te ontwikkelen in de geestelijke identiteit."...

Soms kunnen mijn dagen  door grote dieptes gaan, Maar dan kan ik ook weer opstaan, Achter de grote Koning aan, Die omkijkt, dicht voor me loopt, me liefdevol aankijkt en zegt: 'Houd moed, Als je niet meer kunt draag ik je. We doen het sámen.' Hij is bij me en is trots op me. Al moet ik door het water gaan, het overspoeld me niet. (1) Het is een helend bad. Met twee stappen vooruit en één achteruit. Maar een weg omhoog. Weg uit de woestenij. Kind van het Licht. En Hij draagt mij. Hijzelf zorgt voor de oases. Het levend water uit de Bron. En waar ik niet meer verder denk te kunnen, gaat Hij apart voor mij, dóór Samaria een blokje om. Ik keuvel wat met Hem. Hij ként me. Ontmaskert mijn duistere delen. Niet om te straffen, of te oordelen. Maar om me een andere weg te laten zien. Ik laat mijn behoeftige kruikje staan. (2) En ga hoopvol achter Hem aan. Er op vertrouwend dat Hij de weg wel weet.  Ik begrijp het niet. Maar ik weet dat mijn Herder mijn weg uit de woest...