Vreugde, ondanks de omstandigheden.

Soms kunnen mijn dagen 

door grote dieptes gaan,
Maar dan kan ik ook weer opstaan,
Achter de grote Koning aan,
Die omkijkt, dicht voor me loopt, me liefdevol aankijkt en zegt:
'Houd moed,
Als je niet meer kunt draag ik je.
We doen het sámen.'

Hij is bij me en is trots op me.
Al moet ik door het water gaan, het overspoeld me niet.(1)
Het is een helend bad. Met twee stappen vooruit en één achteruit.
Maar een weg omhoog. Weg uit de woestenij.
Kind van het Licht. En Hij draagt mij.

Hijzelf zorgt voor de oases. Het levend water uit de Bron.
En waar ik niet meer verder denk te kunnen, gaat Hij apart voor mij, dóór Samaria een blokje om.
Ik keuvel wat met Hem. Hij ként me. Ontmaskert mijn duistere delen.
Niet om te straffen, of te oordelen.
Maar om me een andere weg te laten zien.
Ik laat mijn behoeftige kruikje staan.(2)
En ga hoopvol achter Hem aan.
Er op vertrouwend dat Hij de weg wel weet. 

Ik begrijp het niet.
Maar ik weet dat mijn Herder mijn weg uit de woestenij wél overziet.

(1) Jesaja 43:2a Moet je door het water gaan – ik ben bij je; of door rivieren – je wordt niet meegesleurd.
(2) Uit Johannes 4:1-42

Wat ik in deze Blog probeer te beschrijven, is dat er vreugde kan zijn, ondanks de omstandigheden. Vanwege het feit dat Hij mij en mijn lasten draagt en me Levend water te drinken geeft. Hij is het lichtend vuur - dat nóóit meer dooft - in me, als alles duister is of lijkt.