Als het leven... Kwetsbaar

Veilig aan Papa's hand. Je helemaal in vertrouwen overgeven, aan Degene die de weg wel weet. Ik heb een verlangen:  Om van het veilige plekje 'kind bij Papa (en papa's)' (waar ik met mijn koffers vol angst en verdriet bij Hem (hen) op schoot zit en me laat troosten, want dat voelt zo vertrouwd...), naar volwassen bruid van mijn Geliefde, mijn Bruidegom. Geen rouwend en verlaten kind, maar stralende volwassen bruid. En als de weg naar bruid zijn zwaar is, kan ik altijd op adem komen bij Papa. Sterker... Ik bén al Zijn bruid... Ik mag in die positie gaan staan. En vanuit die positie bij Papa rusten. Een bruid is volwassen. Je trouwt niet als kind. Het is een gelijkwaardige relatie met Hem. Ik loop graag als dat kleine meisje aan Zijn hand. Hij weet wel de weg. Het is goed. En dat is het 'beschadigde, verwonde kind-deel' in me. Maar ik heb ook een volwassen deel, dat stevig op de grond staat en haar mannetje staat. En dan mag ik thuiskomen b...

Ik kwam laatst dit plaatje tegen:  Ik heb de bijbel tekst er eens bij gezocht, die hier wordt aangehaald: (uit de Herziene Staten Vertaling) Johannes 1: 10 Hij was in de wereld en de wereld is door Hem ontstaan en de wereld heeft Hem niet gekend. 11 Hij kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen. 12 Maar allen die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven kinderen van God te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven; 13 die niet uit bloed, niet uit de wil van vlees en ook niet uit de wil van een man, maar uit God geboren zijn. Ik wordt toch enigszins onrustig van de 'samenvatting' zoals in bijgevoegd plaatje. Als je net bent geboren, dan heb je er nog geen weet van dat je papa en mama, je papa en mama zijn. Dat ZIJN ze gewoon. Pas als je ouder wordt, realiseer je je ook dat het je ouders zijn (en ben je er blij mee, of niet). In de beginjaren van je leven, als je je nog niet bewust bent van het feit dat je papa en mama je ouders zijn, ben je oo...

In ruim een jaar Bloggen heb ik al een aardig beeld gegeven van kleine en grote levensgebeurtenissen. Levensgebeurtenissen, die mij maakte tot de mens, die ik nu ben. Elke levensgebeurtenis, zou je als een eilandje kunnen zien. Zo is 'papa' een eiland. 'Het pesten' een eiland. 'De schorsing' een eiland. En zo alles wat ik meemaakte. Op elk eiland is als het ware een stukje 'ik' achtergebleven. Tussen al die eilanden is water. Soms hop ik terug van eiland naar eiland. En is er geen contact met de andere eilanden of 'de volwassen ik'. Op die eilanden is eenzaamheid, verdriet, afwijzing, pijn, geschreeuw om erkenning, om gezien te worden. Wat al die 'ikjes' ten diepste nodig hebben is liefde en troost. Maar omdat ze zo los waren gekomen van 'de volwassen ik', was er best moeilijk contact mee te maken. Ik kon ze zelf niet troosten. En niemand kan in die diepe behoefte voorzien. En eenmaal naar zo'n eiland gehopt, is de weg ter...