Als het leven... Kwetsbaar

Toen ik deze tekst overdacht, bleef ik haken bij het woord overstelpen.  Ik voel me daar vertrouwd bij. Het is mijn tweede natuur. Me onderdompelen, zwemmen in, zwelgen in... mijn zorgen.  Ik verdrink erin en ga er in tenonder en wil er vervolgens uit gered worden. En door de overstroming kan ik de troost en de vreugde daarvan niet meer voelen en ervaren.  Troost die er wel degelijk is.  Toen ik....  was Uw...  Het is geen vraag aan Hem, of Hij alsjeblieft met Zijn troost wil komen. Nee. Toen ik in die zorgen zwolg, was daar die troost.  Ik maakte daar dit woordgedicht over (het woord overstelpt als beginletters van boven naar beneden en achter elke letter een woord of zin over het thema).  O nvrede V erdriet E n veel pijn R aar is dat  S teeds zo kopje onder  T och IS er troost en vreugde  E n mag ik kiezen dáárin te zwelgen L astig blijft het P in me teveel op het negatieve vast  T evreden?

Met oude foto’s uitzoeken stuitte ik op een uitje met zijn 3tjes in mei 2012. De maandag na dat weekend was het Koninginnedag en dus bleef Vincent 2 nachten weg i.p.v. 1 op zijn logeeradres toen nog in Megen. .  Dat maakte het voor ons ook mogelijk om met zijn 3en wat te doen. Iets wat we daarvoor jaren niet gekund hadden.  Ik weet nog exact - fotografisch - wat we dat weekend allemaal deden. Daar heb ik de foto’s niet voor nodig.  We vertrokken vrijdagavond met de fietsen achter op de auto naar Giessenburg, waar we een B&B gevonden hadden.  Thomas was overigens 12. Hij moest nog 13 worden.  Van fietsen kwam er niet veel dat weekend.  Het was voor de tijd van het jaar extreem koud.  De B&B zat trouwens in een ‘gewone’ woonwijk, waar we een apart gedeelte van het huis hadden. Verrassend ruim.  Op zaterdag besloten we een autotocht te maken.  Het was te koud om te fietsen...  We kwamen langs Kindetdijk, volgenden de Lek en de Giess...

Bovenstaande lijkt een grappig plaatje.  Maar grappig is het allerminst.  Als jij het ‘slachtoffer’ bent van iemand die met deze wijsheid ‘behept’ is.  Ik heb ook mensen in mijn omgeving (gehad) die meenden wijs te zijn en vanuit die wijsheid de ‘silent treatment’ toepassen of toepasten.  Want helaas heb ik hier gedurende mijn leven rijkelijk ervaring mee (gehad).  En bij het uiten van de pijn ervan, komen steevast de reacties: ‘maar je bent toch niet afhankelijk van die en die?’.  Laat ik je dit verklappen: het heeft NIETS met afhankelijkheid te maken om pijn te ervaren van een ‘silent treatment’.  Het denken dat dat zo is, houdt de ‘silent treatment’ wel in stand. ‘Het feit dat je pijn ervaart, bewijst dat er afhankelijkheid is. Het wordt vergeleken met het ‘still face’- experiment. Waarbij een moeder tegenover de dreumes ineens vlak reageert: gevolg is dat de dreumes ontredderd is.  Die ontreddering stopt als moeder weer ‘normaal’ in het contac...

Ik vind dit wel een mooie video, passend bij mijn aitistische zijn.  Huh?  Toch weer gebroken?  Enkele dagen terug legde ik nog uit dat ik niet een kapotte niet-autist ben. Zie:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/06/labels.html .  Om uit te leggen hoe ik het zie (ook voor mijn niet-gelovige lezers), heb ik getracht het te verbeelden;  Je had ooit - eeuwen terug - een begintoestand van de mens.  Zuiver, vlekkeloos en in onderlinge harmonie.  Totdat .... daar een breuk in kwam.  De staafjes rechts zijn de levenslopen van alle mensen ná die breuk.  Allemaal nog als basis geel.  Maar bevlekt met allemaal andere kleuren.  Helemaal bovenaan de kleur waarmee iemand met unieke eigenschappen geboren is.  Helemaal links - na de breuk - een ideale niet-autist.  Niet meer geel, maar wel volgens de meest vastgestelde norm van mensen.  Maar dat is natuurlijk heel ideaal... de meesten gaan in de loop van hun leven kapot ...

Het was lekker weer vandaag! Ik koos vanochtend voor deze outfit. Dit blauwe broekje.  Vanmiddag had ik een afspraak bij ‘lieve Piet’. 40 minuten met de auto naar de kliniek waar hij zit.  Ik wordt altijd door iemand van de afdeling opgehaald bij de receptie.  Prima.  Dit keer duurde het iets langer, omdat er een afdelingsoverleg was dat uitliep. Toen ik na een half uur en een Libelle, een woonblad en een Happinez  verder werd opgehaald, keek ze me strak aan. ‘Mevrouw, we hebben hier - vanwege seksuele problematiek van sommige van onze cliënten - een kledingvoorschrift voor dames. Kleding moet minimaal op of net over de knie vallen. We kunnen u niet toelaten.’ Wist ik veel. Ik kom voor Piet en die is te autistisch om daar mee bezig te zijn...  Ik heel lachend en gemaakt beleefd ‘oh, dat wist ik niet’ (was ook zo), ‘goed dat ik het nu weet, want dan kan ik er volgende keer rekening mee houden’.  Dus ik - bijna een uur later - zonder Piet gezien te hebb...

Ik wil het in deze blog hebben over Vaderdag.  Maar dan heel breed.  Hoe we als (groot) gezin van de Vader zijn en met elkaar als broers en zussen omgaan.  Eerst het verhaal van ‘de verloren zoon’ uit de Bijbel in gewone taal’.  Lucas 15: 11-32 11  Jezus gaf ook dit voorbeeld: ‘Een man had twee zonen.  12  De jongste zoon zei tegen zijn vader: ‘Vader, ik wil mijn deel van de erfenis nu hebben.’ De vader gaf hem wat hij vroeg.  13   Een paar dagen later pakte de zoon al zijn spullen bij elkaar en ging weg. Hij ging naar een ver land. Daar gaf hij al zijn geld uit aan een leven vol plezier. 14  Toen alles op was, kwam er een grote hongersnood in dat verre land. De zoon had niets meer te eten.  15  Daarom ging hij werken bij één van de mensen in dat land. Die stuurde hem naar het veld om op de varkens te passen.  16  De zoon had zo’n honger dat hij zelfs het varkensvoer op wilde eten. Maar niemand gaf hem iets.  17 ...

Op fb zag ik op de pagina ‘autisme van binnen’ deze post over labels (onder de afbeelding mijn vervolg):  Vertaling:  'MAAR IK WIL NIET DAT MIJN KIND EEN LABEL KRIJGT’ Oke, maar dit is het geval. Als je een autistisch kind hebt, dan krijgen ze toch wel labels. Maar labels die niet passen, labels die ze niet verdienen, verstikkende lagen van labels welke hun hele gezicht steeds meer bedekken totdat zij zichzelf niet meer herkennen.  Lui, storend, moeilijk, niet leerbaar, ellendig, zelfzuchtig, verwaand, onbeschoft, achterlijk, recalcitrant, te luid, te onstuimig, te stil, te vreemd. Te veel. Moeilijk. Een probleem. Jij hebt misschien de indruk dat door er een ander label aan te hangen, zoals ‘normaal’ ‘gezond’ of ‘neurotypisch’, dat je kind zich op één of andere manier zal vormen naar het masker. Dat zullen ze niet. Dat kunnen ze niet. De manier waarop hun zenuwstelsel in elkaar zit, lag al vast voordat zij hun eerste ademteug haalden en het zal nog precies zo zijn, autis...

Gisteren deze prachtige kaart/waarheid over mijn leven gehad op de laatste gespreksbijeenkomst voor volwassenen met autisme in Best.  Het thema had deels overlap met de echtparendag.  Het ging ook over communicatie.  Maar daarnaast nog over Vriendschap.  En omdat deze setting toch heel anders was dan die dag, was het weer bijzonder waardevol.  We verzamelden eerst wat steekwoorden wanneer voor ons gevoel de communicatie goed verloopt. Iemand noemde duidelijkheid. En gaf als voorbeeld dat ze een het bijvoorbeeld fijn vind om te weten of iemand haar mail beantwoord. Zo niet dan blijft het een open laatje. Ze vraagt het ook altijd even na, als een antwoord uit blijft. Want zo is haar redenering..."iemand kan het door drukte echt vergeten zijn, terwijl het voor mij belangrijk is." Ze brengt het dus letterlijk weer in iemands herinnering. 'Ja... maar...', gaf ik haar ten antwoord.... 'bij iemand navragen of een mail nog beantwoord wo...

In deze blog neem ik je mee terug naar de dag ná Hemelvaart 2019 voor mijn allereerste vliegreisje van mijn leven voor een paar dagen Athene met oudste.  Het was mijn eerste vliegreisje en ik was er zó bang voor en had zó weinig vertrouwen in een goede afloop ervan dat er in mijn hoofd en agenda een vóór en een ná was gekomen.  Alles wat ná 4 juni viel, zette ik in mijn gedachten een dikke vette D.V. bij (Deo Valente = zo de Heer het wil; bij leven en welzijn).   Tijdens het opstijgen van het vliegtuig, kneep ik mijn ogen stijf dicht. Alsof dat het moment was dat ik alle controle móest loslaten.  Het uitzicht was mooi. Maar als dan weer het besef van de hoogte kwam waarop we vlogen (vanaf deze hoogte is de klap als we neerkomen ongenadig dodelijk), ging er weer een golf vsn angst door mijn lijf.  Het is niet zozeer de angst om dood te gaan, maar eerder de manier waarop.  De dagen in Athene waren geweldig mooi. Hoewel het door de gedeelde foto’s op fb leek ...