Vanmiddag was ik eerst blauw, toen rood, nu rose.

Het was lekker weer vandaag! Ik koos vanochtend voor deze outfit. Dit blauwe broekje. 

Vanmiddag had ik een afspraak bij ‘lieve Piet’. 40 minuten met de auto naar de kliniek waar hij zit. 

Ik wordt altijd door iemand van de afdeling opgehaald bij de receptie. 

Prima. 

Dit keer duurde het iets langer, omdat er een afdelingsoverleg was dat uitliep. Toen ik na een half uur en een Libelle, een woonblad en een Happinez  verder werd opgehaald, keek ze me strak aan. ‘Mevrouw, we hebben hier - vanwege seksuele problematiek van sommige van onze cliënten - een kledingvoorschrift voor dames. Kleding moet minimaal op of net over de knie vallen. We kunnen u niet toelaten.’ Wist ik veel. Ik kom voor Piet en die is te autistisch om daar mee bezig te zijn... 

Ik heel lachend en gemaakt beleefd ‘oh, dat wist ik niet’ (was ook zo), ‘goed dat ik het nu weet, want dan kan ik er volgende keer rekening mee houden’. 

Dus ik - bijna een uur later - zonder Piet gezien te hebben - de auto weer in... En toen begon de molen in mijn hoofd... ‘f*ck-lui’.... maar al vrij snel... ‘hád ik het kunnen weten?’... 

het is me echt nooit verteld... 

Of... zegt dit iets over mezelf.... dat ik dus écht niet - tevoren - door heb dat zulke kleding een probleem kan zijn. Voor alle duidelijkheid, in de tijd dat ik nog werkte, deed ik dit niet aan naar mijn werk. Ik zie mijn leven nu als één lange vrije tijd, waarin het af en toe druk vóelt. Maar dat je soms misschien toch representatief moet zijn, voel ik kennelijk niet aan.... 

Dus ik was ook best wel boos op mezelf. Teleurgesteld in mezelf en in ‘het systeem’ dat zo werkt. Teleurgesteld dat ik faal in het niet beseffen dat mensen die daar opgenomen zijn die problematiek kunnen hebben. Ik stond niet alleen onvoldoende stil bij mijn representatief zijn, maar kon me kennelijk ook niet daarin inleven. Ik waa boos dat ze de grens zo duidelijk aangaven. Omdat ik had gehoopt dat ze zouden inzien dat ik daar toch ook niet naakt aan de poort stond. Maar dat was blijkbaar niet genoeg. Ik was verdrietig, omdat ik nu - na 6 weken al - Piet niet heb kunnen bezoeken (en ik nu waarschijnlijk pas eind juli kan). Hij kijkt altijd uit naar mijn bezoek. Door mijn naïviteit, was ik er niet... Door de regels die ik niet aanvoel, maar ook echt niet kende, was ik er niet.... 

Dat gaat me - voor hem aan het hart. Ik ben bijna zijn enige connectie met de ‘normale’ wereld. Dat is triest... en eenzaam... 

Al deze emoties, maakte me gierend rood... 

en de schaamte dat ik alles zo fout had ingeschat, blokte mijn emoties. Daardoor kon het er niet uitstromen, maar werd het rood. 

Vanavond had ik nog zo’n bezinningsavond van de kerk. 

Ik was nog steeds rood. Maar besloot me toch te laten vullen door wat de Geest daar brengt. Ik ging om te ontvangen. 

Maar op het laatste moment besloot ik een iets gekledere broek aan te trekken... roze dit keer. Tot over de knie. 

Zonder de ervaring van deze middag, was ik waarschijnlijk in mijn blauwe broekje naar de avond gegaan. 

Nu had ik het besef dat ik ook daar wat gekleder mag zijn, dan in hoog-zomer-tenu. 

En rondkijkend wat de andere danes aanhadden, bleek dat geen slechte keus.