Als het leven... Kwetsbaar

We hebben een vaste klusjesman, die ook e.e.a. buiten de boeken doet  We hebben zelf 6 linkerhanden We wonen hier sinds 1998 Tussendeuren beneden begonnen af te bladderen  Stond lelijk... gaf onrust  Oppashonden hebben dat in een stroomversnelling gebracht...  man gesmeekt of hij de deur wilde verven.  Overzag dat niet en belde klusjesman  Advies klusjesman: verf is tegenwoordig zo duur, zet er een nieuwe deur in...,  Okay.... als dat goedkoper en beter is...  maar toen kwam de deur, met grote kleurafwijking tov de deur ernaast:  Beiden vervangen  We vertrouwen op advies klusjesman  Grote zware deuren uit 1998 er uit.  Bouwkeet deuren erin.  Eender voor de tweede (zware, brandwerende deur). Vervangen door licht bouwkeet model...  oudste komt thuis:  Mám.... jullie verneuken het huis steeds meer.... nu deze bouwkeetdeuren!!!! Prachtige (doch zwaar beschadigde) deuren eruit... deze bouwkeetdeuren erin!!!!  Of ...

Was er maar één manier om een beschermlaag op mijn hersenen aan te brengen, een soort filter, waardoor niet alles de hele tijd maar pijn doet...  Anderen kunnen als het ware hun ziel een schildje omdoen. Ik niet. Mijn ziel voelt als een blootliggende zenuw. Alle prikkels komen binnen.... doen zeer...  Om dat te reguleren fixeer ik me op één ding, één mens, één hobby, één.... De werkelijkheid klopt vaak niet met het plaatje wat ik in mijn hoofd gemaakt heb.  Dat geldt ook voor vrienden op fb.  De werkelijkheid is vaak anders dan ik er in mijn hoofd van maak.  Misschien dat ik daarom zo geniet van het prikkelarme klooster. Het is voor even een wereld zonder teleurstellingen.  Mensen denken nogal eens dat ik me achter mijn autisme verstop. Mijn autisme als excuus gebruik om bijvoorbeeld niet zichtbaar te zijn met onze nood (op plekken waar dat zou moeten).  Ik denk dat je dan terug moet maar de basis.    Wat is autisme? Kort en bondig is autisme...

Ik heb mensen lief die keuzes maken in de omgang met mij.  De laatste maand twee erbij.  Ik ben geen slachtoffer van hen.  Maar ik voel wel elke keer een pijnscheut als ik voor mijn ogen zie dat naar anderen die keuzes niet gemaakt worden.  Een confrontatie met mijn gebrokenheid....  Ik moet mezelf echt beschermen ertegen...  Want omdat ik de mensen liefheb, blijf ik het nog bewust zoeken ook.  Want ... contact verliezen met mensen die je lief zijn, is intens verdrietig....  Dat blijft dan in mijn hoofd cirkeltjes draaien....  En dan trek ik mezelf in een kerker van verdriet...  Ik wil mezelf beschermen door toch weer weg te gaan van fb.  Ware het niet dat een andere ‘vader’ gisteren zei: ‘je moet gewoon blijven joh!, anders gaan mensen over je praten, en van alles denken. Trek je toch niks aan van anderen. Je moet dan gewoon minder kijken.’ Maar dat is nu juist wat me niet lukt... Ik blijf naar die vlek onder dat kleedje toegezogen...

Oudste vanavond met de volgende terechte opmerking: ‘mam, het valt me op hoe zenuwachtig je weer van alles wordt’.  Dat klopt. Sinds we gisteren thuis zijn weer honderden kleine en iets grotere rood-momentjes. Allemaal alledaagse huis-tuin en keuken dingen, waardoor ik in notime hoog in stressniveau zit.  In het klooster NUL van zulke momenten gehad.  Een leven in eenvoud, stilte, rust en regelmaat.  Ik snap dat zo ‘n leven niet één op één naar huis te kopiëren is. Het is dus een realiteit waar ik (en mijn omgeving) mee moet dealen.  Maar een paar dagen een leven met NUL rood-momenten is bijtanken pur sang. 

Ooit was ik vreselijk boos, toen iemand me wilde bemoedigen met de tekst uit 1 Johannes 4:  18 De  liefde  laat geen ruimte voor angst; volmaakte  liefde  sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de  liefde  geen werkelijkheid geworden.  Ik zie nu in dat ik zo boos reageerde uit angst.  Angst om niet begrepen te worden.  Angst voor het oordeel dat ik - mede door mijn autisme - veel sterker dan gemiddeld leeuwen en beren op de weg zie, van een mug een olifant maak.  Ik erkende wel dat ik angst had! Maar zag je dan niet dat dat een logisch gevolg is van mijn autisme?  Terwijl er totaal geen oordeel in deze bemoediging zat, ging ik me verdedigen omdat ik het verstond als een oordeel van mijn angst (die nota bene zo logisch te verklaren was!).  En wat doet God? Die oordeelt ook niet, maar kijkt wat hij kan doen om me te helpen.  Daar gebruikt Hij een mooie setting voor (een klooster), ...

Het gaat om mijn blog van gisteren:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/10/een-man-staat-symbool-voor-alle-liefde.html Man/zoon/thuis is een veilige plek om gierend rood te kunnen worden  Ik heb veel mensen die - voor mij - mijn vijand zijn geworden. Doordat contact met mij niet langer vol te houden is om telkens dezelfde redenen. Ze kunnen de druk niet meer aan. Druk die ik niet eens bewust opleg, maar zo ervaren wordt door de ander. Ik doe wat ik altijd doe: mezelf zijn. Maar daar kunnen/willen mensen zich niet eindeloos aan verbinden.  Het contact stopt. Ik ben zelfs bang voor deze mensen. Durf er niets van te zeggen, hoe ik me voel. Mijn mond op slot. Ik kruip diep in mijn veilige schulp. Met mega-veel verdriet. Dat wel.  Er zijn een paar van die ‘vijanden’ waar ik wel tekeer durf te gaan. Die krijgen berichten van me, met alle drek, die eigenlijk ook bij anderen thuis hoort. Maar ik projecteer het op hen. Zij zijn een monster geworden.  Ondanks mijn ge...

De tekst van de Blog begint onder deze afbeelding.  Ik zie zijn liefde in zijn geduld naar mij.  Ik zie zijn liefde in zijn omgaan met beide kinderen.  Ik zie zijn liefde in tot het uiterste gaan als het jongste betreft.  Maar vandaag weer ervaren:  Er is ook iemand in mijn leven, die symbool staat voor alle verdriet om de ene na de andere relationele schade gedurende mijn leven.  Ik zei vanmorgen tegen God: 'Ik verdenk U ervan dat U met deze persoon relationele schade hebt laten ontstaan, zodat ik een adres heb voor mijn niet te dragen verdriet'.  Telkens als weer iemand het echt niet vol houdt, voelt het of er weer een stukje echte ik dood gaat.  Want door te zijn wie ik ben, gebeurt dit helaas... Maar ik durf bij geen van hen het verdriet te uiten, boos te worden, etc. Behalve die ene.... En hoe meer zo iemand een schaap in wolfskleren voor me werd (ook door het mis-begrijpen van mijn gedrag), hoe meer ik mijn boosheid ...

De vraag is: voel ik me rustig?  Vanwege een aantal felicitaties mijn fb account sinds twee dagen weer open.  Maar zie dan plots oude posts voorbij komen, met voor mij waarschijnlijk levenslang dingen die ik niet begrijp. En daar baal ik zo van... want dan ga ik me weer gedragen als een kind van 9.... En dat doe ik niet omdat ik die anderen haat... maar omdat mijn koppie het niet gerijmd krijgt... Mensen die me dierbaar zijn!!!! (En tevens mensen die mij dierbaar vinden....).  En zelf weer dingen posten, heb ik nog weinig trek in. Deze blog vraag ik aan mijn man om te posten. Zal waarschijnlijk morgen iets posten. Heeft een reden dan.  En rustig? Nou nee...  Om dat kind van 9 zijn, veroordeel ik mezelf genadeloos.  Want ik ben het dan toch ook niet waard om van gehouden te worden.... laat staan volwassen met me om te gaan... Ik snap het ook wel dat mensen dan bepaalde keuzes gaan maken...  Dat is het moeilijke...  Maar heb mezelf op dat moment ni...

Mijn hartstochtelijke roep om mijzelf te mogen zijn.  Mijn diepe drang om aangepast te zijn.  Om elke stem die klinkt even belangrijk te vinden.  Je vraagt te veel aandacht.  Je bent te negatief.  Je behoeften zijn voor mij te groot.  Ja, er zijn er genoeg over, maar feit is wel dat afvallers om die reden een rode draad vormen in mijn leven.... en dat doet zooooo’n pijn.... het is telkens weer zo’n deuk in mijn vertrouwen... vertrouwen wat toch al tijd kost om het op te bouwen... Mijn behoefte aan duidelijkheid legt een enorme druk op een ander....  Ik   wil mezelf kunnen zijn, zonder dat dit gevaar op de loer ligt. Zonder dat ik weer een bericht van iemand krijg dat ze stoppen me te volgen.  Maar blijkbaar houd mezelf zijn dit gevaar in...  En dat ik online deze ‘claim’ ben, is ook wel een gevolg van structureel te weinig echte contacten in het echte leven.  Je bouwt inderdaad ook een tekort op.  En online kan ik gemakkelijk z...

Terwijl ik dit schrijf, ben ik niet thuis.  Ik heb rust nodig....  Gisteravond keken we naar Zembla. Over eetstoornissen.  Mijn man keek beneden.  Ik keek boven.  In veel gevallen bleken de meisjes als onderliggend probleem autisme te hebben. Daarom is dat eten ook zo een obsessie geworden.  Enorme multi-problematiek, waar de hulpverleners geen ráád mee weten... waardoor ze óf uitbehandeld - zonder hulp - thuiskomen, of vastgebonden worden ‘behandeld’.  Deze twee foto’s uit de vooraankondiging zeggen alles van hoe complex het is...    ‘Meisjes die in hun eentje een hele afdeling kunnen slopen’, werd er ook gezegd.  En als dat vervolgens ook gebeurd... mensen door jou gesloopt raken en een grens moeten trekken... doet dat wat met een zelfbeeld dat er nauwelijks is (daarover later meer in deze blog).  Bij mezelf heb ik ondertussen wel door waar het probleem ligt. Hoewel dat niet minder pijnlijk is...  Zoals je hierboven in het tw...

Volgende die stopt mij te volgen en nergens meer op reageert. Ik probeer stoer en sterk te zijn... of het me niet raakt.... maar ik breek van binnen en tranen stromen zó naar beneden....  Waarom ben ik een mens dat blijkbaar altijd meer nodig heeft dan mensen kunnen en/of willen geven????  Ik trek dit niet meer....  Mijn limiet van wat ik hierin aan ‘verlatingen’ dragen kan is bereikt....  En nee.... niemand doet het om mij persoonlijk. Het is bij allen luisteren naar hun éigen grens...  Ik weet het niet meer....  Ik kan niet nóg meer pijn hebben....  Mijn grens is hierin ook bereikt....  God. Neem me maar weg van hier.  Wanneer ziet Hij dat het genoeg is?  😥😪😢😢😪😥

Ik sloot mijn verjaardag af met deze post:  https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/2556384824407073 . En daar dank ik God voor alle gaven mij gegeven, op mijn verjaardag.  Mijn beeld van dankbaar zijn, is de afgelopen jaren nogal verknipt geraakt. Vooral ook door het feit dat veel dingen die ik gaf, niet als vrije gift gezien worden, maar als een claim om aandacht en liefde, om erkenning en gezien willen worden. Hoe goed ik het dan ook bedoelde... je hoorde er niets meer op...  Een schril contrast bij wat ik hier las over gaven ontvangen:  https://www.thdv.nl/actueel/nieuws/145/blog-vrije-gast .  Maar vandaag - op mijn verjaardag - kwam dit stukje preek mijn brein binnen:  Geluid iets harder zetten (slechte opname).  En hier kon ik wat mee!! God danken voor wat mensen voor goeds aan je doen. Een stukje herstel van mijn zwaar verknipte en beschadigde beeld, door verkeerd beoordeeld zijn in het dingen geven.  Dankbaar. 

Ik heb voor mezelf opgeschreven - en hier in beeld voorgelezen - waar ik allemaal van kan stralen in mijn leven.  Toen ik 50 werd had ik ‘stralen’ tot thema van mijn verjaardag gemaakt, aan de hand van deze tekst uit Jesaja 60:1.   Ik vond het mooi om op de vooravond van mijn 52e verjaardag dit thema weer onder de loep te nemen.  Dit is wat ik er over heb opgeschreven.  Ik lees u het allen voor. In 2 minuten en 44 seconden (kun je nu nog gaan plassen!):  Tegelijkertijd vind ik écht stralen zo moeilijk.  Het zijn kortdurende momentjes van geluk.  Maar op de achtergrond blijft de  existentiële eenzaamheid. Een gevoel van aanwezig zijn, maar ook weer niet. Onderprikkeling en verveling in het groen. Overprikkeling en paniek in het rood.  Hoewel ik op die momenten ontzéttend kan genieten van wat me op dat moment doet stralen, is het ook altijd weer ‘net niet’.  Dat is zo moeilijk....  Het is een beetje als dit...  Ook altijd de aanw...