Als het leven... Kwetsbaar

Oh, dat hebben ook! Dan is het niet perse autisme hoor!  Hoe vaak ik dat ook wel niet gehoord heb!  Deze week nog...  ‘Toevallig’ (ik geloof niet in toeval, vandaar tussen aanhalingstekens... ik geloof meer in ‘het moest zo zijn’) kwam ik dit plaatje tegen.  De spijker op de kop. Vertaling van de 4 plaatjes, voor wie Engels lastig is, of het moeilijk kan lezen. Links boven:  Vogel links: (waarschijnlijk naar aanleiding van iets wat vogel rechts vertelt heeft over zijn autisme) 'Dat is niet typisch autistisch hoor! Iedereen heeft of kan daar last van hebben!'  Vogel rechts tegen vogel links: 'Misschien ben jij dan óók autistisch? Rechts boven:  Vogel links: 'Wát???' Vogel rechts legt uit: 'Het is best mogelijk dat je denkt dat dit iets is waar iedereen last van heeft of kan hebben, maar in de praktijk is dit juist iets dat vaak toegeschreven wordt aan autisme'.  Links onder: vogel links denkt nu na.  Rechts onde...

Met het geknal buiten - en ik veilig binnen - kan ik niet meer ontkennen dan dat het jaar ten einde loopt.  Het zal na 16 jaar de eerste jaarwisseling worden zónder Vincent. (Eigenlijk 17, want 17 jaar geleden zat hij nog in mijn hoogzwangere buik).  En normaal hebben kinderen (pubers) er de leeftijd voor om niet meer in hun eigen nest de jaarwisseling te vieren.  Maar dit is verre van normaal.  Het blijft moeilijk.  Kiezen voor je eigen rust, betekent dat je een grens moet trekken.  En die grens voelt des te moeilijker nu we merken hoe hij ten volle geniet van deze dagen in de gezinssetting.  Hij is lief, rustig, toegankelijk.  En dan toch deze grens?  Het voelt als een egoïstische grens.  Hij houdt zó van gezelligheid.  En dan verraden we hem.  Zo voelt dat.  Dienen we hem ermee?  Nee.  Thuis is voor hem nog steeds het meest thuis.  Dienen we onszelf ermee?  Ja. Maar met een diepe ondertoon van verdri...

Ik denk dat dit klopt.  Ik denk dat daar mijn claimen ook vandaan komt.  Het begint bij de liefde.  Maar met mijn andere systeem, is dat nu juist een dingetje.  Mijn ziel - wat letterlijk in de kern zit - schreeuwt nog steeds om die liefde.  Maar het besturingssysteem om die ziel heen, snapt die taal niet. Ik heb andere code taal.  Mijn ziel komt chronisch tekort, omdat mijn besturingssysteem liefde niet op een normale manier verwerkt krijgt.  Dat is pijnlijk....  Ook hier kwam mijn ziel aan het woord:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/12/mijn-verstand-snapt-het-wel.html?  

Ik hoorde vandaag Flappie weer op de radio.  Ik moest denken aan de periode dat ik in Tilburg studeerde (1987 - 1992) en ik met de trein heen en weer spoorde.  Ik had een walkman op. Vaak met radio. Tegen kersttijd kwam dit nummer dan ook voorbij op mijn oortjes.  Bij het horen van dit lied, stroomden de tranen over mijn wangen. Dat heb ik nu niet meer.  Het waren bevrijdende tranen.  Tranen die even konden ontsnappen uit een hoofd dat toen nog alles binnenhield.  Ik vroeg me vandaag af wát me dan zo ontroerde.  Wij hadden ook konijnen, maar die gingen nooit in de pan.  Dus dat was het niet.  Ik denk dat ik me kon identificeren met het kind dat zich verraden voelde. Onrecht ervoer. Er overkomt je iets, waar je geen vat op hebt. Het onrecht dat je voelt.  Misschien waren het wel tranen om de plotselinge dood van papa. Hij was er ‘s ochtends toch echt nog.  Er is je iets ontnomen.  Het verdriet van mijn kindertijd. Op school. In ...

Het was een gezellige, groene dag vandaag.  Vincent super lief en rustig.  Mijn moeder, mijn zus en neef en nicht geweest.  Het was goed.  Goed genoeg.  Klein.  Gezellig.  Klein genoeg.  We wandelden naar de RK kerk hier om de hoek. Daar kun je 1e kerstdag ‘s middags altijd binnenwandelen voor de stal, muziek en drinken.  Check het einde van deze video, waar Vincent genietend op zijn knieën luistert. En zijn vader die op het zelfde niveau is afgedaald. Dat is kerst. Jezus is naast mij op Zijn knieën komen zitten. Afgedaald op mijn niveau. 

We hebben vanavond kerst gevierd bij ‘lieve Piet’ en medebewoners, mede bezoekers, familie, personeel.  Jezus die in de stal kwam. Een stal vol uitwerpselen.  Vies en mooi.  Jezus schuwt niet wie vies is, maar komt er midden in.  In hen die aan de kant staan.  Die de aansluiting gemist hebben, ergens in het leven.  Een bewoner had een houten beeld gemaakt.  Het verbeelde een man (méns) die zijn leven lang op zoek is naar geborgenheid.  Maar nergens is plaats voor hem.  Heb je dat ooit tegen jou horen zeggen?  Voor jou is er geen plaats.  Nee.  Niet hier.  Niet bij mij.  De aansluiting gemist.  En ... zei de bewoner...  Die man zelf - die op zoek is naar geborgenheid - is een engel.  Overal waar hij aanklopt, geeft hij de de ander een kans iets voor hem te doen. Een plaats te bieden.  Degene die jou hulp vraagt, is een engel.  Zonder het te weten, kan er een engel voor je deur staan.  Heb ...

In de spiegel kijken is voor mij nog steeds not done.  Ik heb ondertussen geaccepteerd dat dat ook bij mij hoort.  Er is heel veel genezing geweest betreffende gebeurtenissen rondom een spiegel. Maar het wegkijken van mezelf in de spiegel blijft.  Heb dat ook met een selfie-camera. Had laatst met de selfie-camera een filmpje voor iemand opgenomen. Maar geloof dat ik nul keer in de camera gekeken heb. Alleen omhoog gekeken.  Gisteren ergens op het toilet, heb ik mezelf toch in het licht gezet.  Deze spiegel nodigde daartoe uit.  Kom maar. Kom maar in het licht.  Ik verdien dat.  Mijn leven is alles behalve een vanzelfsprekendheid.  Het is vaak meer overleven dan leven.  En ik mag best trots op mezelf zijn en mezelf in het licht zetten.  Al een jaar lang is het thema van EVA: ‘licht leven’.  En ik dacht dat bedoeld werd dat je niet zo zwaar moest leven. Als je Jezus kent, kun je als een veertje door het leven wandelen.  Je ...

Vandaag naar mijn vriendin, man en 3 kids (17, 11 en 3 jaar) in Rotterdam geweest.  De vriendin die eerst niet op mijn app reageerde.  De vriendin die een compleet ander systeem heeft dan ik heb.  Daardoor vertel ik niet teveel over mezelf.   Daardoor heeft ze dat met die app niet eens door dat dat bij mij anders werkt. Komt in haar leefwereld niet voor.  Het was gezellig.  Mede omdat man en zoon erbij waren en daarmee de gesprekken op gang bleven.  Als ik alleen zou zijn, zou het gesprek snel doodvallen.  Ik heb J leren kennen toen ik nog net als Justine door het leven ging.  Ze blijven me - niet expres - als een soort van automatisme Justine noemen.  En inmiddels zit ik in een levensfase dat ik dat ook niet meer erg vind. Dié pijn is er af. Justine - nare periode.  Ja, het was een nare periode. Maar die gaat als een vriend met me mee door het leven - inclusief de bijbehorende naam. Ik hol daar niet meer voor weg.  Omdat J ...

In mijn blog over zonnepanelen ( https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/12/zonnepanelen.html? ) eindigde ik met de zin: ‘dat hebben wij weer’.  Misschien was het wel meer een constatering van een feit, omdat ik alle voorgaande feiten uit mijn leven ook nog tot in detail weet, dan dat het bedoeld was als in deze opmerking:  Sterker nog: als ik het in gesproken taal gezegd zou hebben, zou ik er bij gelachen hebben.  Zo van: ‘haha, weet zo’n feit. Net als in 1980, 2003, etc.’  Dus ik reageerde zo:  Daarop kwam van deze persoon deze reactie:  Mijn antwoord (met daaronder een reactie van iemand anders):  Met daar onder nog een reactie van weer iemand anders:  Het doet me verdriet..,,  Is familie-aandoening heet autisme...  En dat is geen ziekte, maar een ander softwaresysteem.  Een softwaresysteem dat erfelijk is.  Daarom hebben wij ook een kind dat het heeft...  Toen we dat net wisten, dacht ik ook nog dat ik het (van hem... ...

Ook wij gaan aan de zonnepanelen.  Met een duurzaamheidslening via de gemeente.  Installatie: ging voortvarend totdat ze materiaal uit hun bus nodig hadden. Bleken ze de sleutel achterin gelegd te hebben, bus was vergrendeld en dus niet meer te openen.  Wegenwacht door hen gebeld.  Bleek een ondoenlijke klus.  Ruit ingetikt., Nog ging de laadruimte niet open (vergrendeld tegen diefstal).  Uiteindelijk hebben ze een lepelwagen laten komen en is de bus afgevoerd.  De zonnepanelen liggen.  Maar de omvormer is er nog niet.  Die lag in de bus.  Dat wordt een project voor het nieuwe jaar.  Wat een toestand...  Hebben wij weer... 

Mijn verstand snapt het wel.  Dat iedereen de fiets krijgt die qua vermogen bij je past.  En mijn fiets kan een andere zijn, dan de buurman krijgt.  Of die gemeenschappelijke vriend op fb.  Maar als ik mijn ziel aan het woord laat - geschreven in elke vinger van mijn hand - krijg je dit:  Ik heb in elke vinger opgeschreven wat ik wil ontvangen.  Van links naar rechts:  Rust over onopgeloste zaken (of gewoon iemand die bereid is tot oplossen) Dat ik verander zodat ik in staat ben wél / óók op net zo’n fiets als de buurman te kunnen rijden. Of mogen rijden (want als mijn systeem het aankan, wordt het ook gegeven)  Dat anderen bereid zijn met mij te oefenen op een andere fiets. Dat ik stapjes kan maken, en kan/mag bewijzen dat ik het wél aankan.... voorbij de grens van mijn systeem... ipv alleen te zeggen, ‘jij bent zo, die grote fiets kun jij niet aan, het is dus liefde dat ik ervoor zorg dat je een fiets krijgt die bij je past’. Mag ik ook oefenen ...

Vragen  Onbeantwoorde vragen  Die me angst aanjagen  Voor jou is het er niet.  Niet relevant  Reeds besproken  Slechts lastige spoken  Als we niet hadden gepraat,  Was ik voor deze spoken bewaard.  Zo zal de redenatie zijn.  Dat doet me pijn.  Maar voor mij reëel.  Juist als ik niet in een antwoord voorzien wordt,  Wordt het in mijn koppie te veel.  Op een rotonde blijven ze rondjes draaien.  De woorden, de zinnen, de vragen.  Ze graaien,  Met lange armen in mijn hoofd.  Geen weten  Maakt me angstig en verdoofd.  Maar het zal wel verkeerd worden uitgelegd.  Als er namelijk nooit in behoeften waren voorzien  - d.w.z. de dingen in alle rust gezegd -  Waren deze open stukjes er niet geweest.  Wat er dan was?  Een vijandsdenken met grote vrees.  Denken bewust pijn gedaan te worden en zo meer.  Dat denken is er nu niet meer.  Maar wel dat stukje beer....

De titel van deze blog komt uit dezelfde bijbeltekst als de blog ‘ Hij zingt over mij ’. Die blog schreef ik, omdat ik helemaal van streektaal geraakt door niet weten hoe om te gaan met het maar niet antwoorden door een vriendin. Gewoon het leven met zijn sociale aspecten maar niet begrijpen hoe anderen dat doen en waarbij NIETS voor mij vanzelfsprekend is. Ik overal bij na moet denken. Het maakte me zó bewust van anders zijn... en zó boos... en zó verdrietig... en zó van streek...  De titel van deze blog en dus die blog over dat andere systeem komen uit dit bijbelgedeelte:  Zefanja 3:  17 De   HEER , je God, zal in je midden zijn, hij is de held die je bevrijdt. Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou, in zijn  liefde  zal hij zwijgen, in zijn vreugde zal hij over je jubelen. Dat ‘Hij zingt over mij’ slaat op de laatste zin. ‘In Zijn vreugde zal Hij over mij jubelen’.  Ik las vanavond dit stukje weer en ik werd getriggerd nu door de zin ‘in Zij...

Wat heb ik toch een fucking rot-hoofd.  Ik ben niet rot, maar mijn hoofd wel.  Na zo’n gesprek als ik laatst had - en met heel veel andere kleinere en grotere gesprekken - is mijn hoofd nog weken aan het verwerken.  Had ik niet dit moeten zeggen?  Niet dat moeten vragen?  Daarbij tóch niet nader om toelichting vragen/mijn zienswijze geven.  Naderhand doe ik hele gesprekken als ‘normale Justine’ over.  Op het moment zelf ben ik ‘reële Justine’.  Maar ik had nog zoveel willen vragen...  Nog zoveel willen zeggen...  Nog zoveel willen toelichten....  Nog zoveel uitgelegd willen hebben...  Maar dat kán dan niet meer...  alle kansen voorbij...  Eigenlijk zou er voor mijn zeer traag verwerkende hoofd nog een deel 2 .... of zelfs deel 3 van een gesprek moeten zijn...  dat alle dingen die ik zo vertraagd verwerkt heb nog benoemd kunnen worden: ‘wat fijn dat je dat zei!’, ‘Maar zit dat niet meer zo?’, ‘en als je het zo bek...

Dit is een klein fragmentje uit Tygo in de psychiatrie.  Behalve dat het detail wel herkenbaar was... (voordat ik in 2006 werd gediagnosticeerd werd met autisme, was ik 12 jaar daarvoor al gediagnostiseerd met borderline), herken ik nog meer in het feit dat zo iemand een stem in je binnenste wordt...  En dat verknipt zijn in wat je wel en niet kunt delen....  (Door mijn geclaim werd snel aan borderline gedacht... maar het is geen aandacht zoeken, maar een roep om duidelijkheid). Het niet kunnen uiten van je werkelijke emoties...  En ook wel dat je naar zo’n diagnose gaat leven...  Door 12 jaar het beeld gekregen te hebben dat ik een aandachtszoeker ben, had ik bijna een bord op mijn hoofd geplakt: ‘pas op: ik claim’.  En in de beleving van anderen doe ik dat nog steeds wel... maar het motief is totaal anders...  Maar ik ben er wel naar gaan leven, zeg maar.   Als autist kun je ook niet claimen/manipuleren zoals een borderliner doet. In mij zitten ...

Mijn hoofd heeft 52 jaar lang geen rust gehad als anderen, en ikzelf de taart niet gelijk verdeelden. Als de ene wel een like kreeg en ik niet.  En gevoelsmatig vind ik het nog steeds lastig.  Het heeft altijd als onrecht gevoeld als de taart niet gelijk verdeeld was! De ene een groter stukje leek te krijgen dan de ander. En dat gaat maar moeilijk uit het gevoeld-systeem...  Maar met mijn hoofd begrijp ik het nu veel beter.  Dat de taart niet gelijk verdeeld hoeft te worden.  Maar er liefde kan zijn voor ieders specifieke systeem.  En dat kan uiterlijk op ‘negeren’ lijken, maar het is die aangepaste, op mijn systeem passende fiets.  (Zie deze blog:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/12/wow.html )  Hier zo goed gevisualiseerd: (blog gaat verder onder de afbeelding).  En of ik dit nou niet eerder begreep of het me niet eerder verteld is.... is weet het niet...  Belangrijk is dat ik het nu wel weet...  Over die taart gelijk...

Mijn hartstochtelijke roep om rechtvaardige behandeling is vervangen door begrijpen dat het nodig kan zijn liefde aan te passen op wat ieders (mijn) systeem aankan.  Nu kom ik dit plaatje tegen op social media en is het ook nog eens prachtig inzichtelijk gemaakt, zowel in woord als beeld.  Wow... 

Aan tafel: Ik wil iets vertellen. Blijkbaar is het al de honderdduizendste keer. Man en zoon kappen het af. ‘We kennen die cirkelredenatie nu wel’.  Blijkbaar had ik behoefte het wél te uiten.  Ik voel tranen opwellen.  Maar sluit hen buiten van wat ik op dat moment in mijn binnenwereld voel.  Iets wat ik ter overleving gewoon ben om te doen. Mijn hele leven al. Mensen buitensluiten van mijn eigen wereld. Hen niet betrekken bij wat er allemaal in mijn koppie aan (ingevulde) gedachten en gevoelens rondgaat.  Ze vrágen ook niet hoe ik me voel.  Ik dien te begrijpen dat het voor hen niet fijn voelt om weer dezelfde cirkel voorbij te horen komen.  En ik slik mijn tranen in... want ik verga van verdriet..  Man kijkt beneden naar de tv.  Ik lig boven in bed.  Ik zie iets (online) wat hij nú moet zien...  Maar ik stoor halverwege een programma...  Deel ik eens wat uit mijn binnenwereld, komt het niet uit...  Dus het moet en het z...

Hij zingt over mij  Maar het lukt me niet  Om in te stemmen  Ik ben wie ik ben  En ik mag zijn wie ik ben  Ik moet continu rekening houden  Met mijn andere systeem  Of anderen doen dat.  Maar het maakt je levenslang bewust  Van je aparte positie.  Van het écht anders zijn dan anderen.  Van het niet zo soepel lopen  Of lekker aanvoelen  Van contacten.  Er niet bij horen  Zoals anderen er bij horen  Anders reageren  Dingen niet aankunnen  Daar constant mee geconfronteerd worden.  Ik moet niet alleen moeite doen om mensen aan te kijken.  Maar ook om mezelf aan te kijken.  Om écht te accepteren dat ik ben wie ik ben.  Ik kán het niet.  Als ik telkens ermee geconfronteerd wordt  Dat mijn systeem écht anders is...  Het bijbehorende gevoel van isolement.  Ik krijg geen noot uit mijn keel.  Enkel een schreeuw uit mijn ziel.  IK BEN BOOS...  IK BEN WIE...

Vanmiddag schreef ik over mijn rust als het script in mijn hoofd klopt:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/12/zoals-het-in-mijn-hoofd-gaat.html Dat zie je ook overduidelijk bij jongste terug.  Die heeft ook een script in zijn hoofd.  Precies die ene dvd moet bekeken worden.  Niet dat nieuwe programma op tv.  Nee... die dvd uit 2004, die al 2000 keer bekeken is.  Dan klopt zijn script.  Of hij trekt zijn schoenen uit. Pakt mans hand en stuurt die precies naar het plekje op zijn voet dat gemasseerd moet worden.  Gaat de hand de verkeerde kant uit? Hij pakt hem op en ‘dwingt’ hem op de goede plek.  Hij stuurt je hand sowieso naar cd’s die aanmoeten of naar het tiktouw dat gepakt moet worden.  Ook met wandelen, heeft hij een script in zijn hoofd. Hij loopt mijlenver vooruit en hij loopt volgens zijn script.  Op zijn doel af, naar een schommel, of andere plek.  Hij is regisseur en uitvoerder van...

Nog even terugkomend op deze blog:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/nog-iets-wat-ik-zoooooo-moeilijk-en.html .  1. Deze vriendin weet niet dat ik handel zoals ik handel omdat ik ben zoals ik ben (autistisch). Ik heb haar leren kennen in 1985. Toen wist ik dat nog niet en gedroeg ik me in situaties waarin dat gepast was (school, bij sociale contacten) als de normale Justine. Voor zover dat ging. Dat was heel normaal. Dat aanpassingsgedrag. Dat deed ik als vanzelf. Pas thuis, kwam dat er uit. Maar zij heeft nauwelijks de reële Justine ontmoet. Zo diep ging ons contact niet en de reële Justine laat ik enkel en alleen zien als ik me daar volkomen veilig toe voel.  Die veiligheid (door de weinige wederzijdse diepgang) bij haar nooit gevoeld. Dus zij heeft tot de dag van vandaag contact met de normale Justine.  Mijn moeder was met haar moeder bevriend (haar moeder leeft niet meer). En mijn moeder klaagde altijd dat ze zo oppervlakkig was - zo weinig diepte....