Licht leven

In de spiegel kijken is voor mij nog steeds not done. 

Ik heb ondertussen geaccepteerd dat dat ook bij mij hoort. 

Er is heel veel genezing geweest betreffende gebeurtenissen rondom een spiegel. Maar het wegkijken van mezelf in de spiegel blijft. 

Heb dat ook met een selfie-camera. Had laatst met de selfie-camera een filmpje voor iemand opgenomen. Maar geloof dat ik nul keer in de camera gekeken heb. Alleen omhoog gekeken. 

Gisteren ergens op het toilet, heb ik mezelf toch in het licht gezet. 

Deze spiegel nodigde daartoe uit. 

Kom maar. Kom maar in het licht. 

Ik verdien dat. 

Mijn leven is alles behalve een vanzelfsprekendheid. 

Het is vaak meer overleven dan leven. 

En ik mag best trots op mezelf zijn en mezelf in het licht zetten. 

Al een jaar lang is het thema van EVA: ‘licht leven’. 

En ik dacht dat bedoeld werd dat je niet zo zwaar moest leven. Als je Jezus kent, kun je als een veertje door het leven wandelen. 

Je levert je zware bagage in en mag ver-licht verder gaan. 

Maar mijn leven blijft zwaar. 

Heb ik wel echt mijn koffers bij Jezus afgegeven? 

Ik krijg er een gevoel van falen van... 

Hoe kan mijn leven nou zwaar blijven, terwijl ik in Jezus geloof... ? 

Tot ik begreep dat ‘licht leven’ niet over gewicht ging, maar over licht als tegenhanger van duister. 

Ik mag - met dat loodzware leven - licht leven. 

In het licht. 

Ik mag mét mijn autisme in het licht staan. 

Een Justine zonder autisme is er niet. 

Het kan hooguit lichter vóelen - zoals de afgelopen dagen - als normale - en reële Justine volledig samen vallen. 

Mijn autisme maakt juist dat ik ben zoáls ik ben. 

Lieve Pap, leer mij te zien en ervaren dat het goed genoeg is. Het niet anders hóeft. Ik ben een hele mooie vrouw, misschien wel júist dóór mijn autisme. Het voelt bijna hoogmoedig om dat zo te schrijven. Maar Pap, leer me dat ook echt te voelen. Dat juist dat autisme maakt dat ik op een mooie - bijzondere - unieke manier denk. Het is niet raar en afwijkend. Het voegt iets toe. Van mij is er maar één. 

Pap, U ziet mij ook zo. 

Als een unieke, mooie, gekroonde Koningsdochter. 

Leer mij met trots die kroon te dragen. Want weetje. Ik kan denken dat mensen me afwijzen. Maar feitelijk ben ik het zelf die mezelf afwijst. Telkens als ik denk dat ik niet goed genoeg of minder dan anderen ben of denk dat ik er niet mag zijn. 

Pap, leer mij te stoppen met mezelf af te wijzen. Want ik ben zóveel waard. De mooiste kroon. De diepste liefde. Uzelf. 

Licht leven. 

Licht als een kroon die ik met trots mag dragen.