Als het leven... Kwetsbaar

Waar de valkuil verlatingsangst overduidelijk aan te wijzen viel (verlies van mijn vader op mijn tweede), is het met emotionele verwaarlozing veel lastiger. Toch scoorde ik op verlatingsangst gemiddeld (mede een vrucht van vele verwerkingen) en scoorde ik op emotionele verwaarlozing hoog.  Die emotionele verwaarlozing is ook veel lastiger te grijpen.  Mede omdat die door mijn autisme versterkt en in stand gehouden is. Het grijpt zo lekker op elkaar in.  Enkele jaren terug had ik intensieve therapie met honden en toen is dat ook uitgebreid ter sprake gekomen.  Een complexiteit die heling daarvan ook in de weg staat.  Ik neem je er in mee.  Bij emotionele verwaarlozing is het anders dan bij de andere valkuilen. Er is geen sprake van actieve beschadiging door een van de ouders. Emotionele verwaarlozing ontstaat door het ontbreken van moederlijke zorg. Ouderlijk gedrag, zoals overmatig kritiek leveren, dat minderwaardigheid teweeg brengt, ...

Ik blogte er eerder over.  Ik heb een slijmvlies-probleem.  Dat uit zich in astma. Én in bijholten-problemen.  Mijn slijmvliezen worden dikker en dikker en slinken niet meer met inzet van extra medicijnen (ik heb altijd mijn basis-medicatie om het stabiel te houden).  Vanaf zomer 2017 waren mijn bijholten-problemen dusdanig verergerd, dat ik sinds mijn laatste operatie (ben er in 2007 en 2010 aan geopereerd) mezelf weer in contact stelde met de kno-arts. Interventies van extra medicatie verhielpen het probleem niet. En dus werd besloten tot opnieuw operatief ingrijpen. Omdat mijn probleem ernstig complex is, zou ik door twee artsen gropereerd worden. Dat maakte dat ik maanden moest wachten totdat ik aan de beurt zou zijn (beide artsen moeten kunnen).  Twee weken terug hoorde ik de datum: 23 november.  Geen feest, weet ik van eerdere keren.  Mijn slijmvliezen reageren ook op luchtkwaliteit (fijnstof, houtkachels hier in de buurt).  Begin september...

De beperking is de grens. Dat respecteren dient jezelf en ander mens. Mooi is het niet. Het doet zelfs verdriet. Maar de rust die het geeft, was mijn grootste wens. Deze jongen heeft geen stem.  Het spreken kwam toch echt van hem.  De realisatie van het moeten dealen met  zijn eigen grens, heeft mij in het licht gezet:  ‘Die grens geldt voor élk mens’, “zei” hij adrem.   

Ik zag net op fb dit plaatje:  En wat heb ik dit jarenlang als waarheid beschouwd.  En maar (dwangmatig) vechten om recht.  Mijn man die mee gaat vechten.  Maar door mijn inzicht dat de beperking de grens is, ben ik van dat hele onrechts-denken bevrijd.  Het is zo kinderlijk eenvoudig dat ik denk ‘waarom kon niemand dit vertellen in de periodes dat ik om uitleg en gesprekken schreeuwde’. Waar ik om schreeuwde? Uitleg. Jarenlang om gestreden.  Eindelijk zijn de vraagtekens uitroeptekens en glimlach ik om bovenstaande quote.  Maar de eerlijke vraag is of ooit - buiten Vincent - iemand in staat was geweest om me dit - in al zin eenvoudigheid - zo uit te leggen.  De beperking is de grens.  Mijn vorige blog ( http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/10/niet-te-reguleren-gevoelens.html ) over de zorg m.b.t. Vincent eindigde ik met deze woorden:  ‘Er blijven rafelranden die je om die reden maar niet aanvaard krijgt...  Het zal een innerlijke...

Wij benaderen jongste zoveel mogelijk als méns.  Ondanks de zeer beperkte leermogelijkheden (niet meer voldoende om aan de minimale eisen van de inspectie te voldoen, waardoor hij van school moet), blijven wij - merendeels uitgevoerd door mijn man - ontwikkeling stimuleren.  Neem zijn zindelijkheid.  Nee, volledige zindelijkheid lijkt een utopie, zeker betreffende ontlasting.  Maar als mijn man ‘s avonds gaat wandelen, heeft hij geen luier aan. Als jongste onrustig wordt, is dit vaak een signaal dat hij moet plassen. Mijn man zoekt een afgeschermd hoekje en laat hem een brandweerplas doen! (Staand plassen).  En neem het spelen met zichzelf.  Het is bijna niet te reguleren.  Maar we proberen het toch.  Hij mag in zijn eigen bed/kamer ‘spelen’ zoveel hij wil.  Het zijn menselijke behoeften, horend bij zijn fysieke leeftijd.  Als een mentale dreumes gaat hij er mee om: ontdekking van zijn eigen lijf. Dit voelt fijn!  Hij heeft ook ontd...

Een paar weken geleden poste ik deze blog over het verwoeste leven van oudste:  http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/10/een-verwoest-leven.html .  Hij voelt zich niet begrepen als wij met Jongste op plekken komen, zonder schaamte te voelen - of is het respect voor de medemens - voor de beperking die hij:zij ervaart in het omgaan met de nadrukkelijke aanwezigheid van jongste (en volgens oudste ook van mij).  Dat laatste stukje begrijp ik. Zowel man als ik zitten in een leerproces van het respecteren van die beperkingen van anderen.  Wellicht gebruikt oudste verkeerd gekozen woorden...  Bedoeld hij het respect voor de grens en noemt hij het als schaamte moeten hebben...  Schaamte heb ik steeds meer afgeleerd. Er is er Één die oordeelt. Waarom dan bang zijn voor het oordeel van mensen? In dat opzicht heb ik me juist vrijer leren bewegen, ook mét jongste, zelfs als blikken kunnen doden.  Mijn man was en is daar ook altijd al gemakkelijk in, als het zijn ...

Wat een herkenbare stukken m.b.t. de valkuil Vrtlatingsangst in het boek over Valkuilen:  En iets van de verwoestende impact van het verliezen van een ouder wat doorwerkt tot in de volwassenheid beschreef ik naar aanleiding van de roman ‘het intieme vreemde’:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/06/de-rauwheid-van-verlate-rouw.html? Een boek dat ik niet las, maar naar binnen zoog van de herkenning.  En ook zo herkenbaar dat er andere valkuilen (emotionele verwaarlozing bijvoorbeeld) ontstaan ná het grote verlies. Door de manier waarop er gereageerd wordt. Een ouder die het niet lukt stabiel aanwezig te zijn.  Heel veel (h)erkenning.  Maar niet meer de extreme last die ik 10 jaar geleden had. Daarom ben ik nu denk ik ook aan dit boek toe. Omdat ik het in alle rust tot me kan nemen. Het is geen confrontatie. Ik geniet er van. Klinkt gek. Maar ik meen het.

Na mijn bevrijdende blog eerder deze middag, was ik heerlijk voldaan in slaap gevallen.  Man was naar mijn moeder bladeren opvegen.  Hij zou half vier thuis zijn.  Want kwart voor vier moest hij naar Nijmegen om Jongste op te halen.  Kwart voor vier ... nog geen man....  Ondertussen had ik een telefoontje gehad van het hulpmiddelencentrum die voor Jongste een nieuwe incidenteel-rolstoel komen aanmeten.  Dat kan alleen op 2 november, omdat Jongste anders niet thuis is.  Ik zette het in mijn agenda náást een afspraak bij de case manager voor mijn moeder en een plaatsingsgesprek voor jongste in Nijmegen.  3 afspraken.... die door vele agenda’s (ook die van mezelf) niet anders kunnen....  Het werd héél druk in mijn hoofd....  Maar ik dacht... man is er zo en met een Koke thee vertel ik het, zodat er overzicht komt...  Maar man kwam niet...  Ik bellen...  nog een keer bellen...  60 keer verder....  bel mama op: hij is...

Wat houdt bevrijding in? Voor mij houdt bevrijding in: vrijspraak van niet helpende of verkeerd ontstane gedachten/(interne) stemmen.  Soms is het demonisch. En is er gebed nodig.  Zulke bevrijding heb ik ook meegemaakt.  Maar veel vaker is het ontstaan uit verkeerde overtuigingen gevoed en in stand gehouden door onwetendheid of nog onvoldoende inzicht (die ik ook wel van Hem ontvang, op Zijn tijd).  Een recent voorbeeld: dat mij geen onrecht gedaan wordt, maar dat mensen (net als jongste - hij op extreme wijze) beperkt zijn. Die beperking is de grens. Dat heeft NIETS met onrecht te maken. Wel met de volwassenheid zo’n grens te aanvaarden.  Een ander voorbeeld.  Ik ben in het boek over ‘valkuilen’ bezig met de valkuil verlatingsangst.  Je kon ern scorelijst invullen om de mate waarin je NU last hebt van deze valkuil vast te stellen.  Die kwam bij mij uit op gemiddeld. En dat had ik ook verwacht. Had ik hem 10 jaar geleden ingevuld, dan was het res...

Op 23 oktober wordt mijn man 60. Al 25 jaar lang weet ik dat hij 9 jaar ouder is dan ik. Maar ja, je bent jong. Maar zestig....  Ineens klinkt dat niet meer jong...  Je kunt jezelf hiermee voor de gek houden:  Maar ja... De kalenderklok tikt door.  En ineens beangstigd me dat.  We wonen 20 jaar in ons huidige huis. Maar waar zijn die 20 jaar gebleven?  Nog eenzelfde zucht en we zijn weer 20 jaar verder.  Zijn we dan nog samen?  Ik heb zelf zo vaak gespeeld met de grenzen van het leven.  Maar nu komt de dood - de eindigheid van dit aardse leven - ineens angstig om de hoek kijken. ...  Waarom zo snel?  De sterveling – zijn dagen zijn als het gras, als een bloem des velds, zo bloeit hij; wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer, en haar plaats kent haar niet meer. Maar de goedertierenheid des Heren is van eeuwigheid tot eeuwigheid over wie Hem vrezen! Psalm 103:15-17a Het idee da...

Wanneer heb ik last van mijn valkuil verlatingsangst? Wat kan ik er aan doen? Ik denk dat bij mij verlatingsangst en autisme door elkaar heen lopen. Als ik geen duidelijkheid heb over ‘wie, wat, waar, wanneer, hoe’, raak ik de controle kwijt en raak ik in paniek. Maar ik ga het nu enkel even benaderen vanuit de verlatingsangst. Als ik Ton of iemand anders bel en ik krijg niet gelijk contact, dan wordt ik onrustig. Onrustig worden heeft geen zin. Ik neem me voor te gaan oefenen met het volgende: ik bel één keer gelijk terug. Dan nog geen gehoor? Ik wacht minimaal een half uur vóór ik weer bel. Bij een ‘vreemde’ wacht ik een uur. Iemand kan bezig zijn, geen zin hebben, het niet gehoord hebben. Ik kan dat niet zien. Maar ik kan wel vertrouwen dat er contact komt. Zo heb ik ook de controle terug, dus hoef ik ook niet rood te worden. Als Ton iets later is en ik hoor niks, is hij in mijn beleving al honderd keer begrav...

Mezelf zó uitdrukken dat bij de hoorder overkomt wat ik zeggen wil, heb ik altijd al lastig gevonden. De harde werkelijkheid dat dingen vaak toch anders overkomen dan ik bedoeld had, maakt me onzeker.  Ik keer dan naar binnen.  Wil mezelf onzichtbaar maken.  Bid dan in paniek ‘maak me dood, gooi me in de sloot’.  En heb dan de neiging tot autimutilatie.  Wéér kwam niet over wat ik wilde zeggen...  Wordt wat ik zeg als iets negatiefs of klagen gezien.  Als ontevredenheid of ‘nooit genoeg’.  Terwijl dat vaak niet het geval is!!!  Ik herken me ook wel in dit stukje uit Mattheus 21:  ‘ 23 Toen hij naar de tempel was gegaan en daar onderricht gaf, kwamen de hogepriesters en de oudsten van het volk naar hem toe. Ze vroegen hem: ‘Op grond van welke bevoegdheid doet u die dingen? En wie heeft u die bevoegdheid gegeven?’ 24 Jezus gaf hun ten antwoord: ‘Ik zal u ook een vraag stellen, en als u mij daarop antwoord geeft, zal ik u zeg...

Vorig jaar werd ik 50.  Daar ruimschoots aandacht aan besteed.  Dit jaar hielden we het klein.  We gingen het vieren in een eendje.  Het zou ook voor man’s verjaardag zijn.  Zestig mag hij worden.  Zeer binnenkort.  Felicitaties stroomden binnen.  Via het social media kanaal.  Via de post een kaart van een vriendin die vorig jaar bij het feest was.  En een oude tante dacht er aan.  Een overbuurvrouw en buurvrouw gaven ook een kaart.  Mijn moeder heb ik zelf gebeld.  In het dwalen in haar hoofd, vergeet ze dat.  Mijn zus, schoonzussen en kinderen van hen gebruikten whatsapp.  Van beide zussen lag al een cadeautje klaar, de ene sinds kerst en de andere sinds een week.  Vanochtend naar de kerk.  Welgeteld twee persoonlijke felicitaties.  Beiden van mensen die bijzonder zijn in hun zijn. Beperkt op elk hun eigen manier.  En juist hier was de beperking niet de grens daar in. In hun onbevangenheid d...

Schaamte nam bezit van me, na het plaatsen van mijn vorige blog. Schaamte voor het onbegrip dat ik had.  Naar vele mensen.  Dat dat kwartje op deze manier niet eerder gevallen is.  Met Vincent als metafoor.  Blijdschap dat het rust geeft en laatjes dicht kunnen.  Rood-voorkomend zonder te moeten ‘vluchten’ in kunstgrepen (kleuren).  Geen onrecht, maar de beperking is de grens.  Ik hoef mijn onrustige ziel niet te temmen,  Maar jij zirl heeft rust.  Boosheid.  Boos dat ik het niet eerder wist.  Dat ik zolang onwetend was en doof en blind.  Of op zijn minst de taal waarin het uitgelegd werd niet oppikte.  Boosheid naar anderen.  Waarom moest ik dit zelf ontdekken?  Waarom was niemand in staat me op dit pad te zetten?  De hulp komt notabene van een kind dat niet praten kan...  Verwarring..  Wat als ik het eerder geweten had?  Minder onderlinge pijn.  Wat zou er anders geweest zijn?  Maa...

Vandaag bewust geluisterd naar een interview. Over onrecht. Hoe stevig is mijn nieuwe basis? Stevig zo blijkt. Ik zou normaliter gestuiterd hebben van onrecht-gevoelens.  Op de volgende voorbeelden: -           Geïnterviewde onderhoudt contact met interviewer, óók ná een persoonlijk traject. Argument: gewoon omdat dat leuk is. Oh ja? In juni 2014 had ik met de geïnterviewde na héél veel moeite het afsluitende gesprek. Conclusie tóen: ‘het traject is klaar, maar het is gebruikelijk elkaar nog wel eens informeel te zien – lunchen of zo. Met anderen waarmee het klaar is, is het gebruik plus minus één maal per jaar’. Geloof mij maar met mijn fotografische geheugen: die woorden waren letterlijk gezegd. Daarom had ik het er zo moeilijk mee dat het pas na héél veel moeite in april 2017 mogelijk bleek. Diep dankbaar ervoor. Want autistisch of niet: hoe fijn is het om contact te onderhouden met iemand waarmee je diepgaand cont...

De apostel Paulus schreef: God heeft juist wat voor de wereld dwaas is, uitgekozen om hen die zichzelf zo wijs vinden, terecht te wijzen. Hij heeft de zwakken van de wereld uitgekozen om de sterken te beschamen. God heeft het onaanzienlijke en verachtelijke van de wereld uitgekozen. Dat gebruikt Hij om wat in de wereld belangrijk is, buitenspel te zetten. 1 Korintiërs 1:27-28   Deze tekst is vaak als troost gebruikt als het om jongste gaat.  En als ik bedenk dat dit écht zo zou kunnen zijn, dan wordt de troost trots. Geen trots op ern mooie studie, een geslaagde stage, intelligentie, voorkomen. Maar trots dat hij deze functie heeft. Dat hij bij momenten behoorlijk onaanzienlijk is. Dat zelfs zijn begeleiding wegkijkt als hij zijn natuur volgt en met zichzelf gaat spelen. Of krijsen zonder gene. Ongefilterd, puur, zelfs als het ongepast is. Zo kijkt de wereld. Zo kijkt zijn broer - die op zoek is naar zijn eigen identiteit, los van zijn broer en ouders.  Maar wat nu als d...

Met het besef en de inzichten dat de beperking de grens is, is het uitwerken van deze valkuil nauwelijks nog nodig. Ik kijk er nu zó anders tegenaan. Dat besef is het meest genezende en bevrijdende wat ik de laatste tijd mocht ontvangen (zie een aantal vorige blogs). Geen onrecht, maar beperking. En daarmee laatjes kunnen sluiten.  Toch voor mezelf maar uitgewerkt:  Bewijs dat iedereen waarvan ik houd me in de steek laat. Bewijs Is dit echt waar, of werd het me ingehamerd? Hoe kan ik het veranderen? 1.        Als ik open en eerlijk mijn roodheid en gevoelens deel op fb, dan volgen er ontvriendingen Het is niet waar. Als ik te kwetsbaar en puur ben, dan ga ik misschien over andermans grens en die mogen ze best trekken. Dat is hun keus. Het geeft aan wat die ander aankan, maar het is niet om mij te verlaten. Minder kwetsbaar zijn óf – als ik dat voor mijn wel...