Bevrijding en vrijspraak

Wat houdt bevrijding in? Voor mij houdt bevrijding in: vrijspraak van niet helpende of verkeerd ontstane gedachten/(interne) stemmen. 

Soms is het demonisch. En is er gebed nodig. 

Zulke bevrijding heb ik ook meegemaakt. 

Maar veel vaker is het ontstaan uit verkeerde overtuigingen gevoed en in stand gehouden door onwetendheid of nog onvoldoende inzicht (die ik ook wel van Hem ontvang, op Zijn tijd). 

Een recent voorbeeld: dat mij geen onrecht gedaan wordt, maar dat mensen (net als jongste - hij op extreme wijze) beperkt zijn. Die beperking is de grens. Dat heeft NIETS met onrecht te maken. Wel met de volwassenheid zo’n grens te aanvaarden. 

Een ander voorbeeld. 

Ik ben in het boek over ‘valkuilen’ bezig met de valkuil verlatingsangst. 

Je kon ern scorelijst invullen om de mate waarin je NU last hebt van deze valkuil vast te stellen. 

Die kwam bij mij uit op gemiddeld. En dat had ik ook verwacht. Had ik hem 10 jaar geleden ingevuld, dan was het resultaat ongetwijfeld (extreem) hoog. 

Dit verschil is een resultaat en vrucht van vele en diepgaande verwerkingen in de tussenliggende jaren. 

Ik had ook al geconstateerd dat ik de valkuil afhankelijkheid niet in extreme mate had. 

Hoewel die overtuiging diepgaand in mijn hoofd ontstaan was. Ik hing erg aan leraren, dominee’s, kampleiders, counselors, presentatoren, etc. 

Maar toch gebeurd het bij mij vanuit andere motieven dan bij de valkuil afhankelijkheid beschreven is. 

Het is van mij niet de overtuiging dat mijn leven instort als deze mensen er niet waren/zijn. 

Ik kan namelijk ook heel autonoom functioneren, waarbij ik er zelfs geen anderen in/bij betrek. 

Heel veel geleerd alleen te spelen, alleen te leren, alleen te werken aan mezelf (zoals nu middels dit boek), alleen te zijn, alleen mijn eigen (fantasie)wereld te bouwen. 

Ik denk dat het hangen aan deze mensen ook voortkomt uit mijn autisme. Hoe je je sociaal hoort te gedragen kun je vooral leren en afkijken bij zulke voorbeeldfiguren. 

Bij de valkuil over verlating wordt e.e.a. duidelijker onderscheiden en uitgelegd. 

Je hebt verlatingsangst die gebaseerd is op afhankelijkheid én verlatingsangst die gebaseerd is op verlies. 

Gezien letterlijk het verlies van mijn vader en het hebben van een emotioneel instabiele moeder, is die laatste ook de meest logische. 

Er wordt uitgelegd dat verlatingsangst gebaseerd op afhankelijkheid vooral fysiek is. 

Je bent niet meer in staat om voor jezelf te zorge (denk je) als er iemand wegvalt. 

Je huishouding, je eten, je slaap. 

Verlatingsangst die gebaseerd is op verlies, uit zich meer in emotionele afhankelijkheid. 

Je bent bang verlaten te worden, omdat het zo rot VOELT. Je voelt je vanbinnen verloren. Je hebt andere mensen nodig als troost. En dát herken ik wél! Al die voorbeeldfiguren hadden een troostende rol, die ik van mijn vader moest missen en vsn mijn moeder niet kón ontvangen. 

Afhankelijke mensen hebben anderen nodig om voor hen te zorgen, als een kind. Op zoek naar hulp, verzorging en leiding. 

Ik was meer op zoek naar liefde, koestering en emotionele verbondenheid. Hoewel dat lastig zal blijven, want juist door mijn autisme blijft die hang bestaan, maar mis ik de tools dat goed te ontvangen en te geven. 

En ook dit te lezen was enorme vrijspraak van de overtuiging die ik in mijn hoofd geplant had: dat ik een gruwelijk afhankelijk monster was. Getuige mijn ‘geclaim’. 

Eenzame mensen zijn meestal niet afhankelijk. 

Afhankelijke mensen verdragen geen eenzaamheid. 

Nou... ik weet maar al te goed wat eenzaamheid is en hoe dat voelt. Ik weet hoe ik kan overleven en doe dat nog steeds. 

Me binden en uiteindelijk toch weer mensen kwijt raken, wil ik inderdaad vermijden. 

Een hulpverlener zoeken om door mijn processen met dit boek te gaan? 

Ik ben er prima zelf toe in staat. 

Het enige wat je dan mist is reflectie. 

Maar dat weegt niet op tegen de angst om emotioneel (weer) verlaten te worden. 

En wat een vrijspraak is het weer dit te lezen. Heel veel (zelfbedachte en aangeprate) ideeën in mijn hoofd m.b.t. afhankelijk zijn, waren irreëel en onterecht. 

Dat mag ik ook weer uit mijn drukke hoofd schrappen. 

Gaandeweg ontvang ik een steeds reêeler beeld van mezelf. En van anderen met hun grenzen. 

Wat een bevrijding.