Als het leven... Kwetsbaar

Mijn vorige blog heette:  'Mijn wil geschiede, en wel NU'. De stap van 'mijn wil', naar 'Zijn wil', is een stap die voor mij met strijd gepaard gaat. Veel strijd. Deze dagen maakte ik dat nog mee. Ik wil en kan er hier niet over uitweiden wát ik dan meemaak(te). Het heeft te maken met omstandigheden, die niét leuk en verdrietig zijn. Die voor mijn gevoel ongevraagd over mij heen rollen. Ik zie dan de schade die dat heeft aangericht. Nutteloze schade. Zonde-geld. Geld dat voor ons gezin en andere doeleinden bedoeld was en niet voor een overheidskas (zo, meer zeg ik er niet over). Ik laat me nog zo makkelijk meeslepen door zulke (uitwendige) omstandigheden, i.p.v. me te onderwerpen aan het woord van Hem: 'zoek eerst het Koninkrijk van God (i.p.v. het koninkrijk van het ik, van geld, etc.) en al het andere zal je geschonken worden'. (ik zal verderop in deze Blog vertellen wat ik denk dat 'al dat andere is'. ) Gisteren zat ik helemaal in een ...

Wie goed kijkt, ziet welk boek ik hier aan het lezen ben. 'Verlangen naar Gods wil' van David G. Benner. Ik ben pas op bladzijde 16, maar onderbreek het lezen nu al voor het schrijven van deze blog. In deze blog zal ik ook een aantal citaten uit het boek zetten. Die zet ik cursief en in het rood.  Tijdens het lezen gaf God mij ook nieuwe inzichten in mijn eigen hardnekkige patronen. Het wonder van Goede Vrijdag. Mijn vaste lezers weten nog wel het 'wonder van goede vrijdag'. Dat is hier terug te lezen:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/04/het-wonder-van-goede-vrijdag.html . Behalve dat ik anderen nu niet meer laat regeren over mijn leven, omdat Hij regeert, ben ik me nu ook bewust van een 'omkering' daarin. Ik zal je meenemen in het verhaal daar naartoe. In september 1970 overleed mijn vader. Ik moest nog 3 worden. In die ruim 2 jaar dat hij mij kende, was er wel een karaktertje gevormd in mij. I.i.g. gaf papa mij de volgende bijnaam:...

Ik ben foto's aan het inplakken uit 2009 (!!!). Ja, zover loop ik achter! Maar wel leuk hoor, om te doen, omdat je dan ziet hoe enorm de kinderen gegroeid en verandert zijn. Tussen het stapeltje foto's (ik liet in die tijd alles nog standaard in 4voud afdrukken; voor elk gezinslid één foto), tref ik deze rare foto. Geen idee wat en waar dit is. Het lijkt in een winkel...  Mijn oog viel op de tekst rechts: 'never get lost again'. Oftewel: 'nooit meer de weg kwijt'. Oef... Is dat zo, dat ik nooit meer de weg kwijt ben? In het verkeer niet nee. Met mijn fotografisch geheugen en met mijn gedetailleerde (spoor)wegen-kennis (dat ook fotografisch in mijn hoofd zit), zal ik niet snel verdwalen. Maar in 'het leven'? Meer dan me lief is! Dan raak ik het spoor bijster in sociale regels die ik niet snap. In (te veel) emoties en gedachten. In te veel alles willen snappen tot té emotioneel zijn en er geen weg mee weten. In prikkels en vreemde reacties, die ...

Een tijdje terug geschreven. Intens om terug te lezen. Omdat ik dit zo intens ervaren en doorleefd heb. En soms nog wel:  Als ik door mijn (impulsieve) gedrag soms het gevoel heb dat ik een (potentieel) gevaar ben voor anderen. Ik denk dan dat anderen mij zien als een 'autistisch monster', dat elk onverwacht moment kan aanvallen. Máár... Ik zie mezelf niet meer zo. Dat beeld waarvan ik denk dat anderen dat soms nog over me hebben strookt niet (meer) met het beeld dat ik over mezelf heb en al hélemaal niet met het beeld dat Vader over me heeft. Ik laat me niet door dat beeld van anderen over mij (wat ik ook weer invul) in een kooi zetten. Ik ben vrij. Ik ben ik. En er is er maar Eén die oordeelt. Dat is het belangrijkste. En als ik mijn hoofd omhoog hef naar die Ene en luister naar Zijn stem, dan komen inderdaad de tranen. Want dan zie ik Zijn mee-lijdende ogen én Zijn genezende handen.  Het valt niet mee om groot te worden, het valt niet mee om sterk te zijn, het is...

Een stiekeme foto van Qira... 'grensoverschrijdend'... Met een lach en met een traan,  moet ik nu 'mijn honden' laten gaan.  Morgen nog wat metingen en dan is het echt voorbij.  Wow... Wat was het een intense periode voor mij.  Wat heb ik in die maanden veel geleerd.  Ik ben gegroeid van altijd onzekerheid,  naar een vrouw die best wel weet wat ze wil.  Ik gaf mezelf een acht.  Therapeute zei: 'Wacht!  Ik geef een negen en een half'.  Want alles wat 'niet goed ging' waren nieuwe dingen.  De honden lieten me in een spiegel kijken van grenzen aangeven, grenzen respecteren,  En zelfs het leiding nemen kon ik boven ieders verwachting leren. Ik lach niet meer alles onzeker weg, maar blijf meer in het contact en luister naar wat de ander zegt. Nu mag dit in de 'mensenwereld' wat beklijven. Ook daarin mag ik leren; en de leiding nemen in het vragen van geduld met mij. Ik heb een doel: En dat is leven. Jull...

Het is niet de eerste keer dat ik een Blog aan dit thema wijd. Vorig jaar ook (en tussen de regels door vaker):  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2014/07/eva-gratis-op-te-halen-thema-vriendschap.html . Maar nu een héle andere blog over dit thema. Misschien denk ik ook wel snel dat ik geen vrienden heb, omdat ik het lastig vind er een definitie aan te geven. De ene keer noem ik iets te snel een vriendschap (in gedachten). Geef ik mijn hele hebben en houden (bijvoorbeeld aan een 'goede vriendin op FB) en blijkt het later gebakken lucht. De andere keer is iemand misschien wel een vriendin, maar omdat het niet klopt met het plaatje in mijn hoofd denk ik dat het géén vriendschap is. Een voorbeeld. Een heel bijzonder voorbeeld. Het was voorjaar 1988. Ik zat in het eerste jaar op het HBO. Een héle moeilijke periode voor mij (in verschillende blogs terug te lezen (bijvoorbeeld: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/12/kwetsbaar.html , waarin ik ook wat beschrijf over ' Een spiegel ...

Dit is een blog voor een stukje bewustwording. Er bestaat zoiets als zomer-eenzaamheid. Daar is dit jaar zelfs een heuse campagne voor bedacht:  http://www.samentegeneenzaamheid.nl/zomeractie/zomeractie-2015 . En nee, ik reken mezelf niet onder die arme bejaarde, dakloze, of ander 'zielig' mens. Maar iets ervan herken ik wel. Twee weken geleden stond ik op het punt om de redactie van Visie te bellen, omdat er geen nieuwe op de deurmat was gevallen. Hoe kan dat nu? Op zoek naar het telefoonnummer van de Visie, valt mijn oog plots op de kaft: Nou. Deze bewustwording scheelde me weer een telefoontje. Want daar zal ik nooit fan van worden: telefoneren. Ik blij. Maar ook weer niet. Want dit was ook de bewustwording van het feit dat het nu toch echt zomer-periode gaat worden (ongeacht wat het weer doet). Omdat het hier in het zuiden laat vakantie is, dat gevoel nog een tijdje weggedrukt. Maar nu was het er weer. De zomer in mijn hoofd. En die zomer in mijn hoofd brengt...