Als het leven... Kwetsbaar

Wat voel ik me als volwassen vrouw nog vaak het kleine meisje van toen. Van vroeger. Met dat verschil dat ik nú veel meer weet waar ik heen moet/kan/mag gaan met mijn angst. Lees eerst nog maar eens deze blog over het melden bij mijn klasseleraar:  Straf??? Ik was wel blij dat ik toen Jezus al kende. Op een dag zat ik alleen in de aula van de MAVO en zat (inwendig!!! hardop deed ik dat nooit) te huilen. Toen schreef ik deze gedichten: Angst Angst voor het leven, angst voor de dood. Het leven is zwaar, zo zwaar als lood. Angst voor vandaag, angst voor morgen. Was er maar eens één dag, helemaal zonder zorgen. Een lach Was er maar eens één dag, niet met verdriet, maar met een lach. Voor hoelang dat geeft niet. Nu heb ik nog pijn. Nu weet ik nog niet wat ik moet. Had ik maar een keer lol en gein, dan was alles weer goed. Ik weet wel dat ik dit biddend zat te schrijven. Alsof ik het rechtstreeks aan Jezus schreef. Ik zie me fotograf...