Als het leven... Kwetsbaar

Op vrijdag 27 juni zette ik dit op Twitter: God kán wonderen doen, dwars door stuitende gebrokenheid heen... Wat snak ik daar naar!!! Het plaatsen van die Tweet, was het begin van een weekend vol met kleine wondertjes. Hij heeft mijn roep gehoord!!! Eén van de wondertjes was de onmetelijke troost en vrede die ik ervoer (en nog steeds ervaar), bij de beslissing om nu echt definitief afscheid te gaan nemen van die 'voorbijganger' ( Afscheid van de 'samaritaan' ) ( Zie ook deze Blog ) Vervolgens plaatste ik een aantal Tweets over afscheid. Dit was voor mij onderdeel van de verwerking van het afscheid. Afscheid nemen is de geboorte van een nieuw begin. Afscheid nemen is rouwen. Maar ook vertrouwen. Ik ben heel rustig over de beslissing ergens afscheid van te nemen. Bovennatuurlijke rust. Afscheid nemen is de herinnering bewaren. Huilen waar je spijt over hebt. Aan een proces van loslaten beginnen. Afscheid nemen is verlatingsangst verwachten en Bovennatuur...

Weten jullie nog van de voorbijganger? Ik vertelde er in deze blog over:  Barmhartige Samaritaan Ik heb alle drap en ellende uit mijn heden en verleden ondertussen in maanden- jarenlange boosheid geprojecteerd op deze voorbijganger. Ik wil het contact graag handhaven. Aan de voorbijganger blijven vertellen hoe het met me gaat, binnen of buiten de herberg. Mijn autisme, maakt denk ik dat ik me niet los kan worstelen van die voorbijganger. Mijn gebrokenheid uit het verleden maakt, dat als de voorbijganger aangeeft dat verzorging in de herberg plaats vindt en niet bij deze voorbijganger, ik me tóch weer vastklamp... En een boosheid over de voorbijganger uitstort, die alle boekjes te buiten gaat. Als een zuigend kind..., klamp ik me vast aan de voorbijganger. Wat doe ik daarmee de voorbijganger en mezelf verdriet.... Ik verlang zo naar heelheid in mezelf en álle contacten. Ik heb de voorbijganger verguisd, i.p.v. bedankt voor de voortdurende trouw. Ik zou zo graag willen dat de vo...