Als het leven... Kwetsbaar

Op de dag dat ik dit schrijf, is het precies een jaar geleden dat ik stilgezet werd, door mijn schouder, die uit de kom schoot (door veel stress en een vervelende samenloop van omstandigheden...). En nu ben ik een jaar verder... Soms ben ik dankbaar voor genezing die heeft plaats gevonden. Soms lijkt het dal nog dieper dan ooit. Maar in dat dal ben ik NOOIT alleen geweest. Hij is én was er altijd bij. Ik ben vooral dankbaar dat ik meer en meer de waarheid weet over mezelf. Dat de leugen van het verleden mag wijken. Helaas is dat verleden zó hardnekkig in mijn ziel gekerfd, dat het een dagelijkse strijd is. Maar het is niet mijn strijd. Het is Zijn strijd. Exodus 14:14 ( 14 De HEER zal voor u strijden, u hoeft zelf niets te doen.’ ). Met dat vertrouwen ga ik 2014 in. Ik mag het overgeven aan Hem. Hij is al in die toekomst aanwezig.  Ik ben ook dankbaar dat ik in 2013 veel mooie mensen mocht ontmoeten. Op een nabij-weekend van de bemoedigingssite en SELAH-vrouwen. Stuk voo...

Het is nu het weekend van Pinksteren. Veel mensen in hun gezinnen kijken naar het songfestival, zijn op de camping, zijn met gezinnen bij elkaar of vieren in kerken en conferenties het geweldige Pinksterfeest. Mijn gedachten gaan terug naar de MAVO. De tijd dat ik gepest werd. Buitengesloten. Dan stond in de pauze iedereen in een kring. Wilde ik er bij gaan staan, dan werd de kring verkleind, met de melding ... 'brrr koud hè??' En kon ik er niet tussen. In de klas gingen er kneedgummetjes mijn kant uit. Of briefjes achter op mijn rug. En of ik nou blauw of pimpelpaars aantrok, of de 'Doe Maar'-kleuren die toen zo in waren. Het was nooit goed. Wat ik zei was niet goed. Wat ik aanhad was niet goed. Mijn spullen werden afgepakt en verstopt. Bij gym als laatste gekozen. Op het ijs achterna gezeten met takken. Op straat nageroepen ('schele kun je het zien' bijv.), zgn. nep-liefdesbrieven die naar mijn huisadres opgestuurd werden. Bij de gymzaal was een drem...