Als het leven... Kwetsbaar

Ik werd gisteren geraakt doo dit filmpje op fb:  Zo moet God ons zien, als Hij naar ons kijkt.  Een stelletje klungelende, beperkte mensen...  Zicht drie- of duizendmaal stotend aan dezelfde steen.  En we staan op  En proberen opnieuw.  Met eindeloos veel geduld, een glimlach op Zijn gezicht, en megaveel Vaderliefde, kijkt hij zo naar ons.  En toen las ik vanmorgen in het ND dit citaat, wat later ook iemand gepost had:  We zijn ook beperkt in het voorzien in die hartverwarmende troost naar elkaar toe.  Beter zijn we erin te luisteren naar onze eigen beperktheid en grenzen en iedereen die dan buiten het bereik van onze te korte armen valt, in de spreekwoordelijke put te werpen - de put waar Jozef door zijn broers ingegooid werd.  Uit liefde voor degenene die ze niet kunnen bieden wat ze behoeven, uit eigen beperking, wordt het contact dan maar gestopt. Ben je lucht geworden voor die beperkte ander. Buiten diens shalom geplaatst. Hup die p...

Ik merk het meteen aan het soort fb-Posts...  Als mensen - vaak uit nood - zogenaamd voor zichzelf beginnen... ‘eigen baas’ zijn, maar in werkelijkheid een product van een firma moeten verkopen . Afgerekend worden op het aantal verkopen. Op het aantal aangebrachte collega-consulenten dat ze binnenhalen. Bijeenkomsten waar ze gebrainwasht worden. Alle trucjes leren.  Minimaal 80% van hun Posts gaat over hoe geweldig hun eigen huis geworden is, sinds het tovermiddel of hoe geweldig ze afgevallen zijn door shakes en capsules.  Ik voel tot in het diepst van mijn vezels de gevangenis waar deze mensen in zitten...  Ik heb een enorm sterke intuïtie.  Als iemand dan ook stopt met dit ‘werk’, zie je dat Posts weee spontaan worden, er weer ONVOORWAARDELIJKE interactie komt.  Want zolang zij in die slavernij zitten, is het contact niet onvoorwaardelijk.  ‘Oh, ik gun je een avondje uit.... je hebt het al zo zwaar... kom gezellig naar een avondje gezichtsverxorging...

Ik zag deze poster:  Allemaal punten die wat mij betreft een juiste constatering zijn... Op één punt na: ‘ziet er nooit autistisch uit’.  Zeg dat maar eens tegen oudste. In een leven vol met autisme... en een opleiding vol met autisten... (ICT, laatste jaar).... kan hij autisten feilloos herkennen.... (en ik moet zeggen dat ik er ook niet vaak naast zit). Je ziet het vaak aan de motoriek, wat onhandiger bewegen, wat dromeriger kijken, de soort bewegingen, de toon van praten.  Niet allemaal (tegelijk), maar wel degelijk uiterlijke signalen. Als je in het wereldje thuis bent, kun je ze zo van straat plukken, bij wijze van spreken.  Of volwassenen die ik als kind gekend heb en nu de diagnose autisme hebben. Ik kon het zién. Dus geen verbazing.  En ik denk dat kinderen onderling het feilloos zien (nog los van gedrag, want dat kan vaak gemaskeerd worden). Ik denk dat kinderen het vroeger bij mij zagen - nog zonder dat er toen ook maar iets over bekend was.  Mijn...

Het graf van mijn opa en oma in Haren (Groningen). Sinds vorig jaar ligt de jongste broer van mijn vader er ook (Willen Marie - zichzelf Thijs noemende) en de namen van mijn vader erbij geschreven, omdat zijn graf in Medemblik geruimd is/wordt (weet niet exact de datum).  Zo je kunt zien, was mijn vader nog geen 4 toen zijn vader overleed (en oom Tijs was een half jaar, en dan hadden ze nog twee oudere broers en een zus). Het domineesgezin was ondertussen van Groningen naar Breda verhuisd. Later Made, waar ze in de oorlog woonden. De oudste broer trouwde na de oorlog, de een na oudste ging bij een oom in Zwitserland wonen, zodat oma aandacht had voor de dochter en jongste zonen (papa en Thijs).  Ik verloor mijn vader toen ik bijna 3 was.  Een jaar daarna overleed oma (van verdriet).  Toen ik bovenstaande foto op fb postte, kwamen er betraande gezichtjes. Maar ik voel geen verdriet (meer). Het was ook niet bedoeld om medelijden te oogsten. Maar meer een soort van tro...

Een fragment uit ‘de Keuze’ waar Edith bezig is met scholing tot therapeut:  Het fragment raakte me.  Meestal heb ik niet zo veel met non-verbale uitdrukkingen. Kan dat lastig lezen. Maar ik beschik wel over een sterke intuïtie! (Gebleken is dat mensen met autisme vooral hun rechterhersenhelft gebruiken, de kant waar onder andere hun intuïtie, creativiteit en ruimtelijk inzicht zich bevinden).  Zo heb ik ooit een gesprekspartner gehad, die bovenstaande goed toepaste. De non-verbale signalen ervan, pikte ik niet op. Maar intuïtief voelde ik: ‘dit is goed!, hier kan ik mijn verhaal kwijt...’.  Totdat steeds duidelijker werd wat de impact van mijn autistische zijn was. En je zag letterlijk het tegenovergestelde gebeuren van wat je hier leest.  Want de gesprekspartner trok zich terug van me...  Dacht dat haar/zijn te betrokken houding de oorzaak was van mijn ontspoorde gedrag....  Maar in plaats van dat die maatregel hielp, ontspoorde ik juist nog meer! In...

Naast het boek ‘de keuze’ wat ik momenteel lees, lees ik ook in dit boek:  Het gaat er eigenlijk om dat je niet aan communicatietechnieken en onderhandelingsvaardigheden moet werken, als het (soms) mis gaat in je relatie, maar aan je hechting/ongehechtheid /(on)verbondenheid.  Hoewel we beiden beseffen dat daar zeker een schoen wringt bij ons, beseffen we ook dat er door mijn autisme op dat vlak altijd een hiaat zal blijven. Dat autisme kun je niet wegnemen. Het is de beperking die zorgt voor een grens in verbinding.  Maar toch achten we het beiden goed ons wat meer te verdiepen in die hechtingsproblematiek.  Vandaar het lezen van dit boek.  En ik moest wel lachen toen ik dit citaat las (dat enkel werken aan technieken niet werkt):  Ik vond deze metafoor hetzelfde klinken als:  Maar hoe mooi ook eigenlijk die overeenkomst: of het nu om een Gods-relatie of om een aardse (huwelijks)relatie gaat: het bestuderen van regeltjes brengt je niet verder in een r...

Ik zag in een post van een fb vriendin een mooie spreuk (aan de muur in het restaurant waar ze aten).  En ik moest denken aan een gebed dat ik van de week hoorde dat de Paus bidt:  Schenk mij, Heer, een goede spijsvertering, en ook iets om te verteren. Schenk mij een gezond lichaam, en het nodige goede humeur om het te onderhouden. Schenk mij een eenvoudige geest die de waarde kent van alles wat goed is En die niet snel bang is van het kwade, Maar die voor alles de juiste plaats kent. Geef mij een ziel zonder verveling, gezeur, zuchten en klachten, En niet te veel stress omwille van dat hinderlijke ding dat we het ‘ik’ noemen. Schenk mij, Heer, een beetje zin voor humor. om met een grap vreugde in het leven te vinden, En die te kunnen delen met anderen. (Zie: https://www.kerknet.be/kerknet-redactie/artikel/dit-humoristisch-gebed-leest-de-paus-élke-dag?) In dit gebed ook aandacht voor het lichaam: het gezond houden... met het nodige goede humeur.  Liefst niet dik zijn...

Ik zag bij één van mijn ‘vrienden’ op fb deze post:  Ik weet helemaal niet of deze persoon mij ontvolgt heeft. Het is iniedergeval iemand die NOOIT op Posts van mij reageert. En zo ken ik er meer - waarvan ik bijna zeker weet dat ik daar op ‘ontvolgen’ sta. Iemand waar ik vroeger op veel Posts van mij een reactie kreeg.... zeker als het foto’s waren.... sinds ongeveer 2 jaar gaan mijn likes alleen die kant uit, maar nooit meer terug.  Ik zou me - met mijn type Posts - ook best voor kunnen stellen dat mensen daar onrustig van worden en afhaken.  Maar ik vind het zo’n halfbakken maatregel... hoe hard ook... je kan dan net zo goed ontvrienden... want wat stelt ‘vriendschap’ dan nog voor? Ik weet ook wel dat vriendschap op fb anders is dan vriendschap irl. Maar dat verschil zorgt ook wel voor erg gemakkelijk en slordig omgaan met vriendschap.... zonder uankondiging word je uit een vriendenlijst gegooid... (wat je kunt zien) of op ontvolgen gezet... (wat je enkel kunt vermoede...

Sinds gisteren weet ik het: ik heb blaasontsteking. Man man man, wat raak ik overprikkeld van die voortdurende aandrang, nauwelijks plas en veel pijn. Paniek!!!!  Ton brengt mijn plasje naar de huisarts. En ja hoor. Het blijkt een fikse blaasontsteking.  Omdat ik allergisch ben voor veel soorten antibiotica is bovenstaand medicijn voorgeschreven.  Vanavond één zakje innemen en dan zou het morgen al beter moeten gaan.  Maar als ik lees wat mensen er van krijgen! Veel mensen gaan overgeven....  En als ik ergens bang en fobisch voor ben!!!  Paniek van het ene.  Extreme angst die me volledig verlamd voor hoe mijn lichaam zal gaan reageren .. (heb oo het gebied van medicatie al heel veel verschrikkelijke klachten gehad...).  Alsjeblieft bid voor me.  Dat de blaasprikkel me niet lange overprikkelt en dat ok beschermd zal mogen zijn tegen (ernstige) bijwerkingen.  Bang!!!!!!!

Ooit deelde ik mijn leven met iemand.  Ik besprak wat er in mijn ziel omging.  Heel passend om juist dán te vieren dat Christus Koning is, midden in de gebrokenheid.  Vieren met een stukje brood en een slokje wijn.  Juist als het moeilijk is - als het voelt als 4 mei - is het goed om de bevrijding te vieren.  En dat deden we.  En nog een keer.  En nog een keer?  Nee.  Antwoord: ‘avondmaal moet je in je eigen gemeente vieren’.  Ik snapte er niets van...  Ik voelde overduidelijk de verborgen agenda....: Bang voor afhankelijkheid (niet vieren dat Christus Koning is, maar iets/iemand anders in je leven)  Met de kennis van nu: de beperking die steeds meer de grens werd.... toen dat inzicht kwam, was dit een logische eerste stap in verwijdering....  Dit was een zichtbaar teken van mij steeds verder buiten de shalom plaatsen van degene die zich zo beperkt voelde....  Misschien was juist deze gebrokenheid wel reden te meer o...

Lieve Pap,  Ik wil U zeggen dat ik dankbaar ben voor wie ik ben.  Voor sommigen zó vreemd. En zó anders.  Zo anders zelfs, dat ze mij buiten hun shalom sluiten.  In ogen van anderen maar een vreemde verschijning...  Vroeger werd dat recht in mijn gezicht gezegd.  Nu gebeurd dst subtiel.  Een contact verbroken.  Of als men niet durft te verbreken er toch niet echt bijhoren. Ik voel dst haarscherp aan. Dan is het contact niet echt....  Ik droom ervan dat ik - ondanks mijn anders zijn - niet meer buiten mensen hun shalom val.  In de praktijk teleurgesteld dat er maar weinig van die droom terecht komt. In de pijn daarvan, maak ik soms zelfs verkeerde keuzes. Leer mij om mild te zijn - naar mezelf - als ik verdrietig ben en dat het gevolg is  De pijn zit hem dus vooral in het ervaren hoe anders mensen op mij reageren dan op anderen om hen heen.  Dan doet anders-zijn pijn.  Maar her anders-zijn zelf, vind ik mooi.  Wie kan ...