Als het leven... Kwetsbaar

Ik schreef in mijn vorige blog over ' verwarring ' dat ik met God erover boomde tijdens een autorit. Een rit waar ik blij mee was, want had dat nodig om erover na te denken om dat van die verwarring een plek te geven. En ik heb een aantal prachtige zienswijzen van mijn lezers gehad, waar ik ook echt wat mee kan. Weer een stap op weg naar volwassen vrijheid.  De autorit voerde me naar een gesprek in Nijmegen. Het was het zoveelste handelingsplan (wat altijd op hetzelfde neerkomt) over Jongste. Dit keer op de plek waar hij in de vakanties tegenwoordig logeert.  Het gesprek zou met de persoonlijk begeleidster zijn. Ik noem haar B. De orthopedagoog schoof ook aan. Ik noem haar OR. Ik vind één op één gesprekken al lastig (en over jongste helemaal, omdat het altijd zo'n confrontatie met gebrokenheid is), maar een tweede er bij aan tafel is nóg lastiger...    Ik heb moeite met aankijken. Kijk dan het liefste weg, of schuin langs iemand heen. Maar met wegkijken kwam mijn bli...

Maandag las ik een pagina in het boek grenzen, wat me enorm verwarde. Gelukkig had ik die middag een afspraak waarvoor ik een stukje moest rijden, dus op de terugweg in de auto dit diep overdacht.  Het gaat om dit fragment:    Het gaat er dus om dat we ons zo vaak verplicht voelen iets terug te doen, als we iets krijgen.  Dat dat niet nodig is, is hier duidelijk uitgelegd.  Het enige wat passend is, is ontvangen en dankbaar zijn. Is dat niet genoeg, dan is het geen vrije gift.  Eigenlijk heb ik dat altijd al begrepen.  Het begon mij te verwarren toen me plots geleerd werd dat ik ook geen dankbaarheid mocht verwachten. Want als ik dankbaarheid zou verwachten zou het niet vrij gegeven zijn.  Of is het dan zo dat er wel dankbaarheid is, maar dat mij dat niet gezegd hoeft te worden? Ik heb me nooit verplicht gevoeld om hard voor God te gaan werken in ruil voor Zijn Gave. Ik heb het altijd wel als Gave kunnen ontvangen, wat Hij deed voor ons. En ja, da...

Autisme Ik kan niet aanvoelen, bijj wie ik mijn nood mag neerleggen. Al héél snel, denk ik dat mensen veilig en vertrouwd zijn. Maar... Ook zij kunnen niet omgaan met pijn. En word ik verstoten uit de kring. Ik plaats een schild waar het niet moet, en deel te veel, omdat ik denk... 'Hier is het goed'... Ik kan niet aanvoelen wie ik wel of niet mag vertrouwen. Dat maakt mijn muur dan mega-dik... zodat ik bijna in mijn tranen stik.  Dit lijkt een levenslang patroon. Dit gebeurde vroeger, maar gisteren ook nog gewoon.

Mijn vaste bloglezers zullen merken dat ik in een goede - groene - periode zit. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen triggers heb. Triggers naar dingen die gebeurd zijn in mijn leven. Deze week twee nare triggers doorgeworsteld. Máár: ik ben er niet rood van geworden. In alle rust (groen-zijn) kon ik de pijn voelen. En het weer loslaten. Wow... Ook dat is groei. De eerste trigger was op de eerste dag van deze week. In de kerk. Een mooie dienst/startzondag. Maar óók deze nare trigger. Het was tijdens het kindermoment: Alleen vieren is niet leuk. Nee, alleen vieren is niet leuk. Maar ik deed niet anders als kind. Ik vierde alleen op mijn kamer carnaval. Ik hoste alleen. Verving op mijn slaapkamer alle gloeilampen door gekleurde lampen, strooide confetti uit en bouwde mijn eigen carnavalsfeestje, waar de hele klas samen uit ging met carnaval. (Nu heb ik niet zoveel met carnaval meer, maar als je als kind hier in het zuiden opgroeit, dan is dat vanzelfsprekender; het ha...

8 september j.l. postte ik nog dit op FB: We kwamen net weer langs het beruchte duinpad tussen Zandvoort en Noordwijkerhout, waar ik gevallen was op mijn 11e: ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/…/een-rood-fietstochtje.ht… ?). Een zus is iemand die in het dal van de duinen op me wacht., omdat ik met mijn autistische angsten niet verder durf.  Die me immer vriendelijk toelacht. Waar ik volledig mezelf mag zijn. Wat is dat veilig en fijn. En ik heb die angsten niet alleen op dát duinpad. Nee op álle paden die naar beneden gaan! Ik ben ook niet alleen daar gevallen met de fiets. In 1998 viel ik ook toen het glad was en toen had ik pats boem mijn schouder uit de kom. Nog zo'n angst: op de fiets met gladheid! Vandaag deelde ik met grote blijdschap dit op FB: Het fietsen door de duinen heeft me toch tot een kleine overwinning gebracht. Voor het eerst sinds jaren weer zonder afstappen door deze fietserstunnel in Oss gegaan!!! Nog een beetje bij-geremd, maar...

 Ik heb ooit eerder een blog geschreven over mijn lieve oom Danie ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/03/mijn-buurmeisje.html ). Een foto van die oom in 1971 (hij is van 1925, dus was hier 46 jaar; vanaf zijn 30e noemde hij zichzelf 'de ouwe'... zo noemde mama en hun zussen hem ook vaak... het werd een soort bijnaam). Helaas is hij in maart 2010 op 85 jarige leeftijd gestorven na een aantal jaar geleden te hebben aan de ziekte van Alzheimer. Hij ligt in Barendrecht begraven (waar hij ook een groot deel van zijn leven gewoond heeft) en ligt in een graf samen met een oudoom van mij. Op de bijzet-steen die van hem is staat ook 'hier rust onze lieve, onvergetelijke broer, zwager en oom'. Ja. Onvergetelijk was hij Nu heb ik van familie waar we zaterdag geweest zijn een brief terug gekregen. Het was een brief van mij aan oom Danie. Ik moet een jaar of 8 geweest zijn. De tante die mij de brief gaf, had hem bewaard bij wat spulletjes die zij nog had uit ...

Vandaag is het precies 23 jaar geleden dat ik verkering kreeg met manlief.  20-9-1993 verkering 20-1-1996 samenwonen 20-6-1997 getrouwd Vanaf 1 september 1993 nam ik deel aan een soort van sollicitatieclub.  Ik had na mijn studie nog geen werk en moest verplicht leren solliciteren.  4 ochtenden per week verplichte aanwezigheid. Op die club was ook een charmante man. We moesten in tweetallen oefenen dat we een bedrijf belden aan de hand van een echte advertentie. Het bellen was een oefening in tweetallen. Ik vond een advertentie waarin ik contact op moest nemen met 'dhr. Aerdenhout' voor meer informatie over de vacature. Dus ik belde naar die charmante man, die met mij een duo vormde. Hij speelde voortreffelijk de rol van ' dhr. Aerdenhout'. Deze charmante man nodigde me bij hem op de koffie en werd degene waarmee het vanaf 20 september geen oefen-duo meer was, maar een serieus duo werd. En nu was ik vorige week met fietsen met mijn zus eindelijk langs de plaats Aerdenho...

Ik ben een vastbijter. Ik kan me enorm op iets vast pinnen. Zo zijn we gisteren met mijn moeder naar een tentoonstelling op en over haar geboortedijk geweest. In het kerkje van haar jeugd was de tentoonstelling.  Daar trof ze bij toeval een 17 jaar jongere nicht van haar. Op de dijk waren het hun buren. Nu woont ze met haar man in Epe. Nooit meer contact mee gehad.  Marrie heet ze.    Eenmaal thuis (na nog wat familiebezoek en het graf van mijn oom bezocht te hebben) ging het malen bij me.  Hoe heette haar man ook al weer? Hij heeft zich wel voorgesteld en ik heb wel een fotografisch plaatje van hem. Ik besefte dat ik Marrie niet meer kon achterhalen of contacten zonder te weten wat haar mans achternaam is.  Ik wilde een contactmogelijkheid. En terwijl manlief met oudste naar een film keek, was ik internet aan het afspeuren.  Ik moet en zal dat dan weten. Het laat me niet los. Ik word dan helemaal dwangneurotisch.  Uitein...

  Mijn vaste volgers weten het: ik heb vanmorgen gekleurd en dat is ver buiten mijn comfortzone!!!! Maar ook kleuren gaat niet zonder dwangneuroses. Ik heb een bakje kleurpotloden staan.    En al vanaf mijn zeer jonge jaren draag ik alleen digitale horloges.   Wat heeft dat met elkaar te maken?  Nou, de tijd bepaalt wat ik doe.  Je ziet dat het op mijn horloge 11.33 is.  In het bakje zitten minder dan 33 potloden. Ga ik delen.  33 is deelbaar door 3 en 11.  11 is ook nog te groot.  Dus in dit geval neem ik het derde potlood van bovenaf gezien.  De tijd bepaalt of ik een T-shirt van de even of oneven stapel aantrek.  En daarna weer het hoeveelste T-shirt van de stapel.  Zo kies ik er ook een broek bij. Als puber kon ik daardoor met vloekende kleuren rondlopen, omdat de tijd dat zo bepaalde. Nu let ik wel meer op wat staat. Dus ben iets flexibeler geworden met de tijd-neurose.  Ik maak een lijstje wat ik op een dag moet...

  Mijn vaste volgers weten het: ik heb vanmorgen gekleurd en dat is ver buiten mijn comfortzone!!!! Maar ook kleuren gaat niet zonder dwangneuroses. Ik heb een bakje kleurpotloden staan.    En al vanaf mijn zeer jonge jaren draag ik alleen digitale horloges.   Wat heeft dat met elkaar te maken?  Nou, de tijd bepaalt wat ik doe.  Je ziet dat het op mijn horloge 11.33 is.  In het bakje zitten minder dan 33 potloden. Ga ik delen.  33 is deelbaar door 3 en 11.  11 is ook nog te groot.  Dus in dit geval neem ik het derde potlood van bovenaf gezien.  De tijd bepaalt of ik een T-shirt van de even of oneven stapel aantrek.  En daarna weer het hoeveelste T-shirt van de stapel.  Zo kies ik er ook een broek bij. Als puber kon ik daardoor met vloekende kleuren rondlopen, omdat de tijd dat zo bepaalde. Nu let ik wel meer op wat staat. Dus ben iets flexibeler geworden met de tijd-neurose.  Ik maak een lijstje wat ik op een dag moet...

  Wat ben ik het vaak geweest.  De keus ooit gemaakt om mijn lichaam niet meer te voelen  en te vluchten voor wie ik was en wat ik behoorde te voelen. Een letterlijke vlucht soms. Als ik moe ben of emotioneel,  me in een wankel evenwicht bevind,  kortom, als ik overprikkeld ben,  wordt dat mechanisme vaak nog in gang gezet. Een overlevingsmechanisme dat allang zijn functie verloren heeft,  maar soms nog disfunctioneel toeslaat. Dan ben ik geen moeder meer, geen dochter van, geen vrouw van. Dan ben ik in een andere wereld.  Niet de mijne.  Niet de jouwe. Maar die van de andere ikjes.  Toen ik vanavond de tafel dekte voor mijn gezinnetje besefte ik dat ik - met het meer groen zijn - ook meer thuis ben.  Letterlijk. Maar ook: thuis bij mezelf.  Mijn lichaam mijn eigen woning voor mijn ziel, met alles wat er in is. Het lukt me steeds meer en beter om in het nu moeder van, dochter van en vrouw van te zijn. Een dankgebed steeg op bij...

Ik heb jullie vaker mee terug genomen naar mijn studie-tijd (eind jaren '80/begin jaren '90) in Tilburg op het HBO en de niet-leuke dingen uit die tijd: Spiegel en politie . Je kunt je misschien wel voorstellen dat ik toen ook geregeld knetterrood werd. Al wist ik officieel nog lang niet dat ik autistisch ben. Maar een uitweg voor mijn rood had ik niet. Dus zocht ik toen al mijn manier om groen te worden, toen nog zonder plan. En ook toen bestond het rood worden al uit roepen dat ik dood wil, etc.. Wat ook toen een verlangen naar groen was, maar ik kon het niet op een andere manier verwoorden. Tegen mijn moeder verzweeg ik het. Mensen die ik kende uit mijn netwerk (predikanten van onze kerk in die jaren bijvoorbeeld, maar ook de huisarts) zagen mijn rood-roepen als een claim, dus werd daarin begrensd. Maar de nood/het rood wás er! Wat moest ik? In die nood ben ik in het telefoonboek de gegevens gaan zoeken van een kerk in Tilburg en vond een telefoonnummer van een predikant...

  Goed gemutst kwam ik gisteren thuis van een mooie fietstocht met mijn zus.  Maar eenmaal thuis schreeuwt de agenda met activiteiten me weer tegemoet.  Zo staat er op maandagavond 3 oktober een informatie avond voor ouders op het HBO van oudste gepland.  Het zou mooi zijn als we daar sámen heen kunnen. Alleen naar zulke activiteiten geeft telkens het gevoel of je een alleenstaande ouder bent, zittend tussen al die echtparen.  Onze vaste oppas gevraagd: ze kon niet.. Een nicht van manlief gevraagd: ze kon niet. Van de kerk weet ik niemand. Vrijwilligersorganisaties weten het ook niet. Ook zij werven en niemand reageert. Dus maar een oproepje op FB. Ik wist het... Ik ga zoiets posten op FB, waar geen reactie op komt. Of nauwelijks... Zo weinig dat het mechanisme van FB ervoor zorgt dat het bij sommigen niet eens meer in de tijdlijn voor komt.  De oproep luidt: ' Wij zijn op zoek naar oppas voor jongste op maandagavond 3 oktober. Waarschijnlijk van ongeveer 1...

De afgelopen dagen mooie fietstochten met mijn zus gemaakt door de duinen van Noord-Holland en een stukje Zuid-Holland.  De eerste nacht stonden we op een natuurcamping. Er was ook een jonge vrouw die telkens haar yoga-oefeningen deed en zen-meditaties (terwijl ik God dankte voor Zijn prachtige schepping).     De tweede dag gingen we door de duinen van Zandvoort naar Noordwijkerhout. Een pad waar ik constant getriggerd werd door dit:  http://goo.gl/GDfvWm . Maar mijn lieve zus hield rekening met me en wachtte in elk duindal op me, terwijl ik liep. Terwijl we in de duinen uitrustten op een bankje, waren we getuige van wat er zich in die duinen afspeelde. Er liep een gebruinde, naakte man en er kwamen af en aan andere mannen met een handdoekje aan, die zich de duinen insnelden en even later weer terugkwamen. Het was overduidelijk een 'homo-afwerkplek'. Ik voelde compassie voor deze mannen. Maar ik merkte ook dat ik me op de één of andere manier boven de...

Zoals ik ook al in mijn vorige blog over wonderen deelde: dingen lijken niet toevallig op je levenspad te komen. En zeker niet als het bij herhaling gebeurd. Samuel wordt tot 3 keer wakker geroepen bijvoorbeeld.  Zo werkt dat bij mij ook. Weet je het nu nog niet? Nee, Heer, wat bedoelt U? En geduldig brengt Hij het wéér op mijn pad. Zo heb ik deze week op twitter verschillende malen deze kleurplaat van Sodom en Gomorra voorbij zien komen.   Er scheen nogal kritiek op te zijn. Ik snap dat niet. Het beeldt gewoon het verhaal uit uit Genesis 19:1-29. Een verhaal in die tijdgeest geschreven.  En er kwam bij herhaling dit lied op mijn pad:  En wat gebeurde er vanochtend in de kerk? Het ging over dat verhaal uit Genesis! Over Lot die gastvrij is voor vreemdelingen en daar zelfs zijn dochters voor wil opofferen. Hij wil niet zwichten voor de druk van zijn omgeving. Hij ontvangt de vreemdelingen en houdt maaltijd met hen. Over de verwoesting van Sodom en Gomorra. Over de vro...

Ik postte vanmiddag deze 2 dingen op FB, ná elkaar:  ' Ik wil niet klagen. Ben vooral dankbaar voor de mooie weken die achter ons liggen. Maar nu - na al weer een week met Jongste thuis en daardoor achterstallig huishouden en de hulp 3 weken op vakantie - wreekt het zich toch.  Vanmorgen - toen man en jongste boodschappen deden - wat klussen gedaan. De keukenvloer, de bank grondig uitgezogen (waar halve chipszakken en ladingen rozijnen onder de kussens verdwijnen), de meest gore slijmselvlekken van Jongste voor de 100.000e keer u it de bank geschrobt, boven de meest stoffige hoeken gezogen en 2 wv's schoongemaakt. Met Jongste over de vloer lukt dit allemaal niet. Die zorgt alleen voor meer vervuiling... En dit was nog maar 1/8 van de huishouding. Het gewone stofzuigen van de rest van de kamers maar laten zitten. Want na 2 en een half uur werk, liep het zweet in straaltjes langs me heen en kon je me oprapen... Ben dan ook in bad geploft en nu in bed... Ver over mijn (lichamelij...

Jongste heeft nog steeds vakantie, waar oudste al begonnen is aan zijn HBO. Het was een idee van manlief om er nog een mooie (vakantie)dag van te maken en gedrieën op de fiets en tandem te stappen. Gelijk een mooie oefening voor als ik volgende week 5 dagen met mijn zus ga fietsen. We hebben intens genoten van natuur in Maashorst en Herperduin, bos en heide, schapen en herder én elkaar. Dankzij mijn lieve mannen ben ik weer een dagje midden in het leven geweest, i.p.v. mijn eigen binnenwereld. Ook zij hebben intens genoten. Mijn man heeft het soms best zwaar met zoon en mij. Dus ik gun het hem. Ik gun het ons. Hijzelf zei: 'Als je weet hebt van de dalen kun je intens genieten van de top'. Zo is het.