Als het leven... Kwetsbaar

Dit wordt een Blog met 'jat-werk'. Omdat het me raakt. En ik er graag wat over kwijt wil.  De namen van de moordenaars, misbruikers, etc. buitelen over elkaar heen. De 'hype' rond Jasper S was vorig jaar vlak voor Pasen. Nu een nieuwe 'hype': Benno L. En ik volg ook niet alles of wil niet alles volgen (te veel prikkels). Maar nu volg ik het wel even. Met dank aan een Facebook-vriend van me, zag ik een artikel/blog van iemand, waarvan de woorden me zeer raken en treffend zijn:  Benno L. En zoals in dit artikel zo diepgaand beschreven staat. De grens tussen slachtoffer en dader zijn, kan zéér dun zijn. Als ik kijk naar mijn eigen leven. Van mijn 'kinddelen' die op eilandjes zijn achtergebleven (zie voor uitleg deze  Blog ), zijn er een paar die ook niet zulke leuke dingen doen. Dingen die mijn 'volwassen ik' helemaal NIET WIL Maar ik doe het toch. (Onlangs overigens weer één van die 'kinderen' losgelaten... wow... wat een rust).  Of...

Op de voorlaatste dag van het jaar en oudjaarsdag zelf, gaat het vaak al flink te keer. Knalt het er op los: vuurwerk. En dan heb ik nog een lieve zoon van 14, die (jongens-eigen??) 'gek' is van vuurwerk. Geen goede combi. Bij mij brengt elke knal schrik naar boven. Mijn lichaam alert. Terug in herinneringen van het schoolplein. Geluiden om me heen. Op eigen houtje heb ik anderhalve dag gevochten. Gevochten met en tegen deze angst. Ik was niet meer ik, leek het wel. Ik vocht niet alleen op eigen houtje. Laf als ik weer was, zocht ik ook bescherming bij mijn Twitter-maatjes, FB-vrienden en real-live 'vaders'. Nog maar net dat verlangen begraven, kan ik de 'vuurproef' (van het vuurwerk) weer niet doorstaan en heb ik het voor mijn gevoel volledig 'verknald'. Wát een drama's (ook relationeel, t.o.v. de mensen die ik lastig val in die angsten) en wát een verdriet en wat verlang ik naar genezing. Totdat... Totdat... ik het zelf vechten opgaf. Me letterli...