Als het leven... Kwetsbaar

Als ik denk dat God geen antwoord geeft en angsten in mijn hart toeslaan, ik weet dan toch dat Jezus leeft. Hij zal altijd naast mij staan. Als zelfs de Bijbel geen troost meer geeft en tranen onbedwingbaar zijn, ik weet dan dat Hij mij in Zijn handen heeft. Hij weet alles van mijn grote pijn. Als ik denk dat leven hier geen zin meer heeft, als ik vastloop in een vreselijk verdriet, als mijn lichaam zenuwachtig beeft, ik weet dan toch dat God mijn tranen ziet. Als ik denk dat alle hoop ontbreekt en ik een schouwspel van ellende ben en het lijkt dat ik vergeefs om uitkomst smeek, ik weet dan dat Jezus mijn hele leven kent. Want ook al ben ik zonder moed of kracht, in moeite, zorg en pijn, juist dan draagt Hij mij door de nacht, juist dan wil Jezus bij mij zijn.

Mijn gepest worden op school, maakte me eenzaam. Ik ging niet naar feestjes. Niet naar feesten. Ging niet uit. Hoorde er niet bij. Jaarlijks kwam het carnavalsfeest. Daar waar iedereen zich in het feest gestort had, bleef ik alleen achter. Ik had gekleurde Philips-gloeilampen gekocht (een gele, blauwe, rode). Draaide die op mijn slaapkamer in alle lampen. Zo had ik een echte disco-kamer. Ik had een hele verzameling carnavals-muziek erbij. Zette die dan aan en ging dan in mijn eentje hossen en de polonaise lopen. Dat was mijn feestje. Drinken en chips erbij en hossen maar. Dat was in de jaren '80. Ik heb er vandaag wat woorden aangegeven. Woorden, hoe ik het anno 2013 nog steeds kan beleven. Feest. Het feest is al begonnen. De lampen, in rood, groen en blauw schijnen met een vrolijk licht. Het is feest. De wereld viert feest. Ik vier ook feest. Wie viert er mee? Wie sluit er aan in mijn polonaise? Ik kijk naar buiten, En zie iedereen voorbij gaan. Druk met vanalles en n...