Als het leven... Kwetsbaar

Dit is wat ik terug hoor van zus, van mensen die me van vroeger kennen, van mensen die me nu meemaken. Ik neem je mee naar een verhaal. Naar het leven van een meisje van een jaar of 8, 16, of 48. Het meisje heette Justine. Met de kennis van nu (over rood en groen) kijk ik naar het levensverhaal van dit meisje, dat het in het volwassen leven op dezelfde 'foute' manier doet. Ik zie en zag het mezelf doen. Maar ik weet niet hóe anders.... En ik stoot mensen af... Gruwelijk af... Het is of ik in een film naar mezelf kijk. Ik gruwel van haar als ik haar vanaf een afstandje bekijk. Ik zie dingen gebeuren. Mijn leven lang al. Zou het zó graag anders willen, maar kán dat niet.... Ze maakt het zichzelf regelmatig zo ongelooflijk moeilijk. Ze is altijd al ontzettend licht ontvlambaar, een kort lontje of beter gezegd vaak helemaal geen lontje. Zodra alles verloopt volgens haar plan en wensen, is er niets aan de hand en is het een lieverd (want dan is ze groen) maar o wee als daar ook...

Gisteren was het feest. Oudste zoon was geslaagd voor zijn Havo-diploma. Zoals bij velen ging ook bij ons de vlag uit (ondertussen is hij vervangen door een schoolvlag). Hij staat niet juichend op de foto. Hij houdt niet zo van die komedie om in allemaal gekke standjes onder die vlag te gaan staan. Wat was hij trots. En wij niet minder. Wij genoten intens van het vieren van dit moment. Jongste (autisme/verstandelijk beperkt) was nog op school. Dus het was een moment met oudste, mijn man, mijn moeder en ikzelf. Maar ook in mijn onderbuik het besef dat voor jongste zo'n mijlpaal nooit zal komen. Met al die mijlpalen van de oudste weet je: er komt nog een kind achteraan en toch komt het niet meer. Dit was het. En dit is een héle dierbare herinnering voor oudste en voor ons als ouders. Daar houden we ons aan vast. Moest oudste ons nu gelukkig maken door dit wél te bereiken? Nee. Natuurlijk niet. Het gaat ons om hem en wij genoten voor en met hem. Met een traan, om het gemis wat ...

Een maand voor mijn derde verjaardag verloor ik mijn vader. Nu het bijna Vaderdag is, voel ik wel weer het gemis. Maar vooral de dankbaarheid dat onze kinderen wél een vader hebben. En dat hij namens Hem - samen met mij - mag zorgdragen voor onze jongens. In deze blog heb ik al vaker geschreven over mijn vader. Twee blogs wil ik er uit lichten: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/03/wat-memorials-mbt-papa.html en http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/09/weer-even-met-papa-koffie-drinken.html . Toen papa dood was, heb ik dagelijks nog op de deurmat gestaan om hem op te wachten. Ik was 3. En hij kwam elke dag door die deur. Dus ik was er vast van overtuigd, dat hij nu ook wel weer zou komen. Ik zei dan ook tegen mama (en dacht dat ook echt): "papa komt heus wel "tejug" (ik kon de 'r' toen niet uitspreken). Dan zei mama steevast: "nee, papa is in de hemel". Zoveel als ik op die deurmat gestaan heb, zoveel heb ik ook naar de wolken gestaard. Achte...

Psalm 103: 15  De mens – zijn dagen zijn als het gras, hij is als een bloem die bloeit op het veld 16  en verdwijnt zodra de wind hem verzengt; de plek waar hij stond, kent hem niet meer. Het leven is vluchtig. Dat blijkt wel uit bovenstaand Psalmvers. Of deze tekst uit Prediker 1:  2  Lucht en leegte, zegt Prediker, lucht en leegte, alles is leegte. Maar waar ik nog meer moeite mee heb, is de vluchtigheid van Social Media. Het ene moment word je gezien, is 'men' één en al oor voor wat je deelt. Het volgende moment staan ze massaal op het voetbalveld, in de supermarkt of op het strand. Waar zijn dan die mensen die een half uur geleden nog beweerden mij altijd te zullen lezen/zien? Lief dat ze dat zeggen of zeiden. Ik waarder dat zeer. Maar aan den lijve ondervind ik dan hoe vluchtig ook zo'n uitspraak gedaan is. Want in de praktijk gebeurd dat dan dus niet.  Mijn handicap - als ik merk hoe vluchtig het omzien naar me was - is dat ik ga tr...

Ik zat in de tuin en observeerde de vogels die druk doende zijn met hun eigen leven en dat van hun nakomelingen. Ondertussen mijmer ik door. Ik kom weer een beetje tot rust na dat GGZ-gebeuren (zie mijn vorige blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/06/behandelbaar.html ). De eerste schrik is weg. Maar ik ben ook niet halsoverkop op zoek naar die begeleiding. Nog niet. Het zal zeker nodig zijn. Maar is naar een GGZ gaan ook geen verslaving geworden? Ingesleten vanaf mijn 16e. Ik zeg niet dat het niet nodig was (is). Evenmin ontken ik dat begeleiding nodig zal zijn (nog geen idee hoe!...). Maar het was ook wel veilig. En soms ook niet... Zelfs al werd ik niet gehoord (wat ook veel gebeurd is, eenvoudigweg omdat ik niet altijd even zichtbaar ben en zelfs de therapeut dat dan niet doorhad en ook niet doorvroeg!). Maar het was de gang er heen. Het opgevangen worden in crisis. De aandacht speciaal voor mij. Alsof het iets moest opvullen van mijn eenzame (autistische) gat. Om uiteinde...

Met mijn autisme - ook in mijn jeugd, toen ik nog geen diagnose had maar wel met de gevolgen kampte (zonder dat iemand wist de gevolgen waarvan...) - heb ik een hele voorgeschiedenis in de zorgverlening. Door mijn continue rood worden, liep ik heel veel vast in het leven. Sociale contacten die ik niet snap. Bijvoorbeeld het lastig vinden om mensen om mij heen met anderen te delen. Dat mensen om mij heen ook contacten buiten mij hebben en daar aandacht aan schenken vind ik vaak ingewikkeld. Daar ligt angst onder. Angst om de ander kwijt te raken. En boosheid als ik merk dat de ander aandacht krijgt en niet ik. Die ander gaat die bezitterigheid ervaren als jaloezie en geclaim. Waardoor hetgeen ik bang voor was juist gebeurd: ik raak mensen kwijt. Al mijn leven lang loop ik er tegen aan dat de 'laagdrempelige' mensen waar ik een beroep op doe ervaren dat mijn beroep op hen te groot en complex is, met het dringende verzoek om hulp van professionals te zoeken. Tot 2006 zagen d...

Soms heb je het nodig om de waarheid op een andere manier te horen. Want oh... wat kan ik daar ook druk mee zijn: aardig gevonden willen worden en er bij willen horen. Logisch. En helemaal vanuit mijn kwetsbaarheid waarop ik zó aangevallen ben hierop (heel erg gepest). En telkens weer leer ik: 'het hoeft niet', 'het is niet nodig', 'je bent HOE DAN OOK veel waard'. 'Niet de ander oordeelt, maar Hij'. 'boeien wat een ander van je vindt'.  Mooi. Maar niet als het theorie blijft. Als de praktijk zo anders is. Nou, af en toe landt het echt hoor! Misschien niet altijd zichtbaar voor anderen, maar wel zichtbaar voor mijzelf en mijn DIRECTE omgeving. Want dan ben ik zoveel rustiger. Dan is het geen theorie meer. Maar zoals gezegd, draag ik een kwetsbaarheid met me mee. Niet als excuus. Maar als weerbarstig gegeven. Er hoeft maar iets van afwijzing getriggerd te worden (al is het niet eens zo bedoeld!!!) en ik ben weer dagen druk met toch weer aar...