Als het leven... Kwetsbaar

Vanavond is aangekondigd dat maatregelen i.v.m. het coronavirus verlengd worden tot 28 april.  Als reactie erop hoor ik: we zijn pas tweeëneenhalve week onderweg (in Brabant een week langer). En dan moeten we nog een héle maand...  Was ons punt aan de horizon maar 28 april...  Ons punt aan de horizon - als we hopelijk Vincent weer mogen zien.... - ligt op 1 juni....  En dan moeten we na die héle maand nóg een héle maand.... 

Wat een 8basn deze week...  voor wie het niet meegekregen heeft.  We kregen te horen dat we Vincent tot 1 juni niet meer mogen bezoeken:  https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2020/03/nog-verdrietiger.html   En als ik denk aan alle feestdagen in het verschiet.  Pasen bijvoorbeeld.  Allemaal dagen zonder ons mannetje.  Hij houdt zo van gezelligheid.  Het is allemaal anders...  Voor iedereen.. Maar voor ons extra...  Maar één ding heb ik wel ervaren deze week.  Het heil van gehoord worden.  Van gezien worden, al is het niet letterlijk.  Ik belde woensdag om 8.00u in de ochtend een vriendin.  De ruimte om te huilen was heilzaam.  Ik belde later die ochtend de dominee.  En weer kwamen de waterlanders.  We spraken over nog wat andere dingetjes. Maar telkens als die datum van 1 juni weer oploste, schoot ik vol.  Er is die avond op de radio voor ons gebeden.  Op de donderdag werd ik gebeld door de consu...

Onze lieve Vincent - hier op een foto van 2 weken geleden  - is nog maar 14 maanden geleden in een instelling gaan wonen.  Dat was al verdrietig.  Mede doordat we als gezin het weekend vóór zijn vertrek geveld werden door buikgriep.  Dat was geen leuk laatste weekend....  Op de dag van vertrek was Ton nog te ziek om hem mee weg te brengen. Samen met Thomas bracht ik Vincent weg.  Je moederhart breekt.  Maar je weet: het afscheid is telkens maar voor even.  Nooit heeft er langer dan 10 dagen tussen gezeten dat we hem óf daar zagen óf Vincent éën of meerdere nachtjes thuis kwam logeren....  Maar nu  door het coronavirus  Zijn we sinds ruim een week  Van hem afgesneden.  Niet voor even  Nee  Tot 1 juni!!!  Ruim tweeën een halve maand je kind niet zien!!!  En hij ons niet!!!  Wat begrijpt hij er nu van???  Nog nooit was de periode zó lang....  Ik voel me verscheurd.  Kapot gereten......

Ik voel me als moeder verloren - nu contact met onze zoon niet meer kan.  Maar wat me ook bezig houdt is dit:  Je hebt het bijbelverhaal van de verloren zoon.  Hij eist al zijn erfdeel op nog vóór dat zijn vader dood is.  Hij verklaart daarmee zijn vader al sls dood.  Wij hadden vanmiddag een (Skype-)afspraak met de notaris.  Omdat het voor iedereen beter is om Vincent te ont-erfen (behalve nog een stuk wettelijk kindsdeel).   En oh, wat voelt dat onnatuurlijk.  Hart en hoofd liggen dan mijlenver uit elkaar.  Maar hoe noem je dat eigenlijk...  je kind zijn erfdeel ontnemen, nog vóórdat je overleden bent.  Ben je dan een verloren ouder?  Zo voel ik me wel. Of ik mezelf al heb doodverklaart voor mijn eigen kind... 

Omdat ik het maatschappelijk belang inzie, én ik zelf met mijn astma in de groep kwetsbaren val, wil ik met alle liefde desnoods 2 maanden lang de kerkgang missen.  Dat valt in het niet bij een ander missen:  Vincent tot minimaal 6 april niet mogen zien.  En wie weet nog hoeveel langer...  Bellen, videobellen of wat dan ook, gaat bij hem niet...  Alsof er een stuk van je afgesneden wordt...  😥😥😥😥😥😥

Voor mezelf eens op een rijtje gezet wat ik eigenlijk allemaal wil leren, of waar ik aan denk bij het woord leren.  Ik wil wel meer leren accepteren  Maar ook:  Vertrouwen. Want  oh, wat gaat me dat slecht af vaak... weinig vertrouwen hebben, leidt ook tot weinig geduld en dwangmatigheid. Ik wil zélf de controle hebben! En het MOET nú gebeuren.... Want ik heb maar weinig vertrouwen dát het gebeurd, laat staan wanneer.  Overgave. Als dingen dan wel anders gaan dan ik in mijn hoofd had - voor mijn gevoel mijn vertrouwen ingestort is - , dat ik dat los kan laten. Kan capituleren ipv maar door te vechten.  Ontvangen  Dankbaar zijn. Ik ben wel dankbaar, maar meer bewustzijn daarvan.  Vreugde uitleven. Er zijn genoeg dingen in het leven waar ik blij mee ben. Maar hoe doe je dat? Blij zijn? Ik wil geen toneelstukjes opvoeren. Gekuntseld positief zijn, omdat dat van je verwacht wordt...  Rouw achter me laten, ipv 40 jaar in dingen te blijven hangen. ...

Ik ben niet angstig.  Niet overdreven in paniek.  Maar wel verdrietig.  Nederland - de wereld - de mensheid  Is ziek.  Ik ben niet angstig.  Maar wel bezorgd.  Voor mezelf - met astma.  Voor mijn gezin.  Maar bovenal  Om een samenleving  Die vooral zijn eigen veiligheid borgt.  Ik ben niet angstig.  Met liefde en bewogenheid  voor kwetsbare mensen  (inclusief mezelf?)  ben ik bereid  in quarantaine te zijn  geïsoleerd van iedereen,  met Hem die zegt:  ‘wees niet bang, je bent niet alleeen’.  Ik ben niet angstig.  Normaal van zoveel dingen overprikkeld.  In paniek.  Álles gaat nu anders.  Álles valt stil.  En ik?  Ben vredig en kalm.  Ik ben niet angstig.  Maar wel bevreesd.  Om zoveel onverschilligheid van mensen.  Om een overheid die vertrouwt op gezond verstand,  Maar mensen zetten hun ego niet aan de kant.  Gaan door met ...

De wereld - en nu ook Nederland - is in de ban van het Corona virus. Mensen moeten in quarantaine leven. En als je patiënt bent in isolatie.  En eigenlijk voel ik me verdrietig...  Omdat het meer dan eens tot me doordringt dat ik me mijn hele leven al geïsoleerd voel met/ door mijn autisme...  Soms wanhopig op zoek naar verbinding.  Maar hoe wanhopiger ik daar naar op zoek ga, hoe meer ik me daar in afgewezen voel.  Want dat voelt voor anderen niet vrij... dat wanhopige geklampt van me...  De samenleving keert zich nu naar binnen.  Een leven terug naar de basis.  Stilte.  Eenvoud.  En nu alle uiterlijkheden wegvallen misschien zelfs: eenzaam.  (Foto van Mirjam van der Vegt) Een geïsoleerd leven.  Zou iemand nu mee kunnen voelen - eindelijk - hoe dat levenslang voor mij voelt?  Op de eerste foto in deze blog zie je mensen in beschermende pakken.  En zo voelt het voor mij ook.  De mensen om mij heen nemen voorzorg...

Na een nacht van slechts 5 uur, ben ik vanaf 5.30 weer klaar wakker.... Meteen overprikkeld...  omdat ik uit ervaring weet hoe uitgeput ik ben op een dag na een slechte nacht. Hoe ik dan juist nog sneller overprikkeld ben en daardoor middagslaapjes ook niet lukken.  52 jaar levenservaring op dat vlak doen mij bij de start van de dag na zo’n nacht al in de paniekstand schieten....  God, help mij!!  Om tot rust te komen maar weer aan statistieken gaan werken. Nu met gegevens van allerlei auto’s., waarvan dit gegevens zijn, waarmee ik ga rekenen.  Auto van 

Ik lees in het boek ‘Live in Love’ van Wilkin van de Kamp deze quote:  ‘ God verleent ons de ultieme vorm van vrijheid: de vrijheid om zijn liefde af te wijzen.’  Dat laatste deel van deze zin, maak ik mijn hele leven al mee.  Ik heb net zoveel liefde in me dan elk ander mens op deze aardbol.  Alleen schijnt mijn liefde op anderen nogal eigenaardig over te komen.  Veel zenden. Veel vragen. Weinig geven. Niet in staat aan te voelen hoe een wederkerige relatie werkt. Dwingend. Manipulatief.  En geen van deze uitingsvormen doe ik bewust.  Het is het missen van een antenne hoe je afstemt.  Ik zend liefde als ware ik in mijn eentje in een radio-studio en het maar afwachten is, wie zijn radiootje aanzet om op mij af te stemmen.  En oh, wat wordt er veel weggezapt.  Ik besef dat God dit dus dagelijks meemaakt.  Wat zeg ik? Elke seconde van de dag.  Waar ik als reactie op het niet afstemmen of wegzappen, mijn liefde bijna door anderman...