In isolatie

De wereld - en nu ook Nederland - is in de ban van het Corona virus. Mensen moeten in quarantaine leven. En als je patiënt bent in isolatie. 

En eigenlijk voel ik me verdrietig... 

Omdat het meer dan eens tot me doordringt dat ik me mijn hele leven al geïsoleerd voel met/ door mijn autisme... 

Soms wanhopig op zoek naar verbinding. 

Maar hoe wanhopiger ik daar naar op zoek ga, hoe meer ik me daar in afgewezen voel. 

Want dat voelt voor anderen niet vrij... dat wanhopige geklampt van me... 

De samenleving keert zich nu naar binnen. 

Een leven terug naar de basis. 

Stilte. 

Eenvoud. 

En nu alle uiterlijkheden wegvallen misschien zelfs: eenzaam. 

(Foto van Mirjam van der Vegt)

Een geïsoleerd leven. 

Zou iemand nu mee kunnen voelen - eindelijk - hoe dat levenslang voor mij voelt? 

Op de eerste foto in deze blog zie je mensen in beschermende pakken. 

En zo voelt het voor mij ook. 

De mensen om mij heen nemen voorzorgsmaatregelen. 

Maatregelen die mij niet zieker moeten maken. 

En maatregelen, omdat het anders voor hen niet gezond meer is. Het contact met mij. 

Ik zie de mensen om me heen. 

Ze bewegen. 

Spreken hun eigen sociale taal. 

Maar echt verbinding is er niet. 

Ik in isolatie. 

Zij verborgen achter dikke beschermlagen. 

Omdat dat beter is. 

Maar beter wordt ‘deze patiënt’ niet. 

Ik heb levenslang. 

Een leven in isolatie. 

En diegenen in dikke lagen bescherming om mij heen? 

Ik kan niet ontwaren wie nou precies degene is die zich daar achter ‘verbergt’. 

Toegang tot die ander krijg ik niet. 

Er is geen sprake van wederkerigheid. 

Ik zend vanuit mijn geïsoleerde leven. 

En het is voor mij maar afwachten wie genegen is dat te ontvangen... of vanachter die dikke beschermlagen wat terug te zenden. 

En ik snap het wel.... zowel voor hen als voor mij is die bescherming beter soms..., 

Maar soms... 

Is het onverteerbaar.... 

En snap je er niets van... 

waarom er maar geen verbinding kan zijn.... 

Vroeger op school... 

In mijn volwassen leven...