Als het leven... Kwetsbaar

Veilig aan Papa's hand. Je helemaal in vertrouwen overgeven, aan Degene die de weg wel weet. Ik heb een verlangen:  Om van het veilige plekje 'kind bij Papa (en papa's)' (waar ik met mijn koffers vol angst en verdriet bij Hem (hen) op schoot zit en me laat troosten, want dat voelt zo vertrouwd...), naar volwassen bruid van mijn Geliefde, mijn Bruidegom. Geen rouwend en verlaten kind, maar stralende volwassen bruid. En als de weg naar bruid zijn zwaar is, kan ik altijd op adem komen bij Papa. Sterker... Ik bén al Zijn bruid... Ik mag in die positie gaan staan. En vanuit die positie bij Papa rusten. Een bruid is volwassen. Je trouwt niet als kind. Het is een gelijkwaardige relatie met Hem. Ik loop graag als dat kleine meisje aan Zijn hand. Hij weet wel de weg. Het is goed. En dat is het 'beschadigde, verwonde kind-deel' in me. Maar ik heb ook een volwassen deel, dat stevig op de grond staat en haar mannetje staat. En dan mag ik thuiskomen b...