Als het leven... Kwetsbaar

Als een hond (verhaal uit Samuel) Er staat een verhaal in de Bijbel van een kleuter die verlamd werd aan beide voeten toen zijn voedster hem optilde om te vluchten, maar hem in de haast om weg te komen liet vallen ( 2 Sam. 4:4 ). Deze kleuter, Mefiboset, was de zoon van Jonathan, de hartsvriend van David. Jonathan en zijn vader Saul waren omgekomen en David werd tot koning van Israël gezalfd. De voedster sloeg met Mefiboset op de vlucht omdat het in die tijd gebruikelijk was dat de nieuwe koning de familie van de vorige koning volledig uitmoordde. Pas jaren later kwam David erachter dat er nog iemand van de familie van Saul in leven was ( 2 Samuël 9 ): Mefiboset. David liet hem bij zich brengen en vertelde hem dat hij hem goed zou behandelen, dat hij hem het land van zijn grootvader Saul zou teruggeven en dat hij voortaan bij David aan tafel te gast zou zijn. Hij mocht bij hem aan het hof wonen. De reactie van Mefiboset? “Wie ben ik, heer, dat u zich bekommert om een dode hond ...

Enkele weken terug schreef ik een blog over dat leven het wachten op de dood is:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/08/wachten.html . Ik schreef de blog vanuit ons vakantiehuisje.  Vanuit een zekere onderprikkeling, die me down maakte.  Als ik het Bijbelboek Prediker lees, herken ik me in zijn woorden en beschouwingen. Wat heeft alles voor nut? Het is enkel lucht en leegte en het najagen van wind.  Wij vertrokken op een vrijdag naar het vakantiehuisje. En een paar weken te voren word ik al zenuwachtig. Ik voel een druk dat 'het' dán klaar moet zijn. 'Het' is: inpakken, de was klaar hebben om ingepakt te kunnen worden, het huis enigszins op orde, taken verdelen tussen mij, mijn man en oudste, extra spullen voor jongste gereed hebben en alle planningen rond jongste. Een onoverzienbare brei! Om de brei overzichtelijk te maken, verdeel ik hem in hapklare brokken. Maar hoe mooi mijn planningen ook zijn, de brokken blijken soms toch te groot voor alle onvoo...

Enkele weken terug vertrokken wij op vrijdag met jongste op vakantie. Op zaterdag zou oudste op scoutingkamp gaan. Toen ik donderdagavond al in bed lag, kwam oudste naar me toe: 'mám, ik moet een nieuw luchtbed, want het oude is lek'. Leuk moment om dat te melden... Omdat ik graag wilde slapen, maakte ik hem niet zo vriendelijk duidelijk dat ik dat vóór ons vertrek echt niet meer op kon lossen. Hij gaf aan het zelf op die vrijdag wel op te lossen en bijvoorbeeld bij de Action te gaan kijken.  Ondertussen vertrokken wij. En verdween het totaal uit mijn hoofd... dacht ik...  Een week later op zaterdag brengen we jongste naar de opvang en voegt oudste zich bij ons.  En het luchtbed lijkt nog steeds uit mijn hoofd verdwenen.  Tot vannacht half vijf....  Ik werd wakker en vroeg me opeens af hoe het met dat luchtbed afgelopen was...  Ik had het eigenlijk ook nergens meer gezien in huis en ik houd graag het overzicht over spullen...  Dus random ga ik dat op d...

Het beloofde een warme middag te worden. Dus besloten we naar het buitenbad in Rosmalen te gaan. Met zijn zessen gingen we. Vriend van oudste en mijn moeder ook mee. Op een gegeven moment werd ik rood. Want ik moest bij mijn moeder blijven die niet alleen bij de spullen durfde te blijven. Maar man en jongste bleven zólang weg dat ik dacht dat jongste kwijt was. Dit was niet normaal meer… Oudste en vriend zouden wat ijs halen. Omdat ik niet bij mijn moeder weg kon, vroeg ik of ze gelijk wilde kijken waar man en jongste toch bleven. Daar zat ik op de handdoek te wachten…. Een half uur later verscheen er nog niemand… Uiteindelijk besloot ik toch mijn moeder te verlaten om een kijkje te nemen. Trof ik oudste met vriend in de kantine met friet. Ik werd midden in die kantine knalrood. De jongens hadden man en jongste allang gezien, maar hadden hen niet gemeld dat er ijs in aantocht was en ze hadden mij ook niet gemeld dat ze er ‘gewoon’ waren… Dus al die tijd zat ik in de rats… voor niets… ...

Ik las ergens: God is VOLMAAKT, Hij is te VERTROUWEN, Hij BESCHERMT, Hij is VEILIG.  Dat zijn allemaal vaderlijke eigenschappen. Althans... als je mij zou vragen welke eigenschappen bij een vader horen, zou ik deze normen. Het zijn precies allemaal eigenschappen die ik van mijn eigen vader gemist heb, i.v.m. overlijden op mijn bijna derde. Geheel onverwachts.  Sindsdien zit in mijn systeem: 'dat wat je vertrouwt, dat wat veilig is, dat wat je beschermt... die grote, sterke vader...: het kan zomaar wegvallen!'  Ik reageer dan ook hyperallergisch als iemand voor mijn gevoel niet meer te vertrouwen is, of niet veilig meer voor me is. Dat verwart me.  De laatste tijd is er veel genezing daarin gekomen:  Ik leerde uit het boek 'de onbegrepen God'  dat iemand vertrouwen los staat van wat iemand dóet, of iemands veranderend gedrag, etc. Dus als ik vroeger anders benaderd werd door iemand (bijvoorbeeld minder intiem of juist intiemer, of minder (online) betrok...

Het is op.  Ja het is op. Moeder van vriend van oudste kwam om half acht op de koffie ... om te bedanken voor de vakantie.  Dik anderhalf uur.  Maar na een uur luisteren en trachten zo sociaal mogelijk te zijn, gaat het kaarsje langzaam uit.  Mijn antwoorden wordt trager. Ik mis meer van het gesprek. Ik moet meer moeite doen om 'bij de les' te blijven. Mijn informatie-puzzeltje wordt langer. Je ziet me bijna letterlijk wegzakken. En figuurlijk. Mijn hoofd zakt onder water. Kennelijk was het zichtbaar. Want plots zei ze 'je moet naar bed'. Het is ook erg lastig om zelf te voelen waar dat kantelpunt ligt en op wilskracht blijf ik mijn best doen sociaal te zijn. En ja, daar kies ik zelf voor.  Om op dat kantelpunt niet te melden dat het op is. Om sociaal mijn best te blijven doen, zelfs als het op is. Dat is mijn eigen keus omdat de gesprekspartner niet alle ins en outs van me kent.  Gelukkig was het zichtbaar.  Ik lig erin. En ga naar dromenland.  O...

Het refrein van een bekend lied van Trijntje Oosterhuis: 'Ken je mij? Wie ken je dan? Weet jij mij beter dan ik? Ken je mij? Wie ben ik dan? Weet jij mij beter dan ik?' Kennen... Iemand echt kennen...  Vrijwel onmogelijk. Ik durf te stellen dat God de enige is doe je helemaal kent, nog beter dan je jezelf kent. Om jezelf toch enigszins aan iemand te laten kennen, moet je je uiten. Veelal via taal. Maar als je nu geen taal hebt? Dan moet je iemand op een andere manier leren kennen. Dan leer je iemand kennen op een andere manier. Je kunt zijn taal/innerlijk 'lezen en schrijven'. Dat kunnen we bij jongste. Gewoon doordat we zijn ouders zijn. Wij bezitten een sprakeloze antenne afgestemd op de zijne, die anderen niet van nature bezitten. Behalve als hij rood is en krijst. Het is vaak moeilijk om te achterhalen wát hem overprikkelde en het is vaak moeilijk hem te laten ontprikkelen. Maar gewoon in groen zijn wij perfect op hem afgestemd. Past de sleutel precies in h...

Gezang 432 1    Wat God doet, dat is welgedaan, zijn wil is wijs en heilig. 'k Zal aan zijn hand vertrouwend gaan, die hand geleidt mij veilig. In nood is mij zijn trouw nabij. Ja Hij, de Heer der heren, blijft eeuwig wijs regeren. 2    Wat God doet, dat is welgedaan. Hij is mijn licht en leven. Ik wil mijzelf van nu voortaan blijmoedig aan Hem geven, omdat ik weet in vreugd en leed: zijn vaderlijke ontferming blijft eeuwig mijn bescherming. 3    Wat God doet, dat is welgedaan, daar laat ik het bij blijven. Al moet ik door de engten gaan waar mij de dood zal drijven als God mij leidt kan ik de tijd van duisternis verdragen: ik zal zijn licht zien dagen. Liedboek voor de Kerken 1973 Prachtige woorden over je overgeven aan de leiding van de Vaderlijke zorg.  Maar één ding weet ik zeker. Lijden komt niet van God. God wil niet dat Zijn kinderen lijden. Maar Zijn kinderen lijden wél. En IN dat lijden is Hij erbij. En in het grote geheel van G...

Gisteren brachten we jongste naar de logeeropvang in Nijmegen. Hij nam zo schattig afscheid van ons. We kregen beiden een knuffel. Een diep en warm moment, omdat het werkelijk uniek is en een vrucht van een week lang intensief met hem optrekken. 's Avonds laat belden we hoe het gegaan was. Dat was niet zo best. Ik vermoed dat hij ons mist... Ondertussen heeft oudste met vriend zich ook weer bij ons gevoegd. Oudste kwam terug van scoutingkamp en moest ook weer aan mijn aanwezigheid wennen en vooral het hebben van een ratelende autist om hem heen. Observaties van hem: 'ik hoor een woord, begin een verhaal, zie iets anders, onderbreek mijn verhaal voor een nieuw verhaal. Ik laat me erg door zintuiglijke prikkels leiden.'. 'Ik blijf lang hangen in dingen, ratel er eindeloos over door en kan niet loslaten'. In de bewoordingen van oudste ervaart hij het scoutingkamp als een week zen worden (evenals een dag sauna wat hij graag doet). Geen mobiel, geen internet, inv...

Een kort blogje over onze ervaring in Toverland gisteren: Buitengewoon vriendelijk personeel. Overal werd jongste geholpen. Met een lach en high-five begroet. In deze attractie zaten we als enige. We mochten nog ern extra rondje meedraaien. Met de grootste zorg werden veiligheidsbeugels gecheckt en werden we met groot respect behandeld. Als ik een prijs mag uitreiken voor een pretpark dat zeer goed met gehandicapten omgaat dan is het Toverland wel. Overwhelmed door zoveel liefde. Want dat was het. Dat zie je aan de meneer op deze foto. We zagen hem al eerder op de dag. En later dus weer. Ik ben er van overtuigd dat zij - door op deze manier met mensen te werken - er ook zelf veel voor terugkrijgen. Nog steeds overwhelmed. Want zoveel liefde doet echt iets met je. Het gaf aan ons alledrie het gevoel van méér dan welkom te zijn! 'Ik zie je!'. Hij zag ons. 

  Wat ik in eerdere blogs uitgelegd heb is dat mijn man altijd veel met jongste doet en ik met oudste. Door gebrokenheid een gesplitst gezin...  Sinds vorige week vrijdag zaten we met jongste in een huisje. Oudste is op scoutingkamp. Als ik de foto's bekijk die zijn scoutinggroep op FB deelt, vermaakt hij zich prima (met name tussen de meiden van zijn groep 😆). Hij komt morgen (zaterdag) weer terug. Omdat vakantietijd met jongste doorbrengen niet alleen leuk is, maar ook zwaar (is niet in foto's uit te drukken op FB), hebben we gekozen gebruik te maken van ruim een week logeren in een instelling in Nijmegen... vanaf morgen (zaterdag). Dankbaar voor het feit dat dat tegenwoordig kan. Morgen vind er dus een grote wissel plaats. We brengen jongste naar Nijmegen, rijden naar huis om oudste en een vriend van oudste op te pikken, om vervolgens nog 6 dagen de vakantie voort te zetten met oudste en vriend. Eindelijk die felbegeerde rust... Een aantal nachten de afgelopen week snakten...

Het was in de vierde klas van de MAVO. Voor een project van het vak Godsdienst moest je opschrijven wat leven voor je betekende. Ik had opgeschreven: 'leven is het wachten op de dood'. Bij het nakijken had de leraar erbij gezet 'is het niet meer dan dat?'.    Wachten Autisme .  Wat niet veel mensen weten is dat je naast overprikkeling ook onderprikkeling kunt hebben. Dan kom je ook in een soort van rood. Alleen niet de gierende paniek, maar meer een gevoel van depressie, leegte, somberheid, donkerte, eenzaamheid, diepe vermoeidheid. Ik heb daar sneller last van als het slecht weer is.  Op zulke dagen voelt leven inderdaad als het wachten op de dood. En dan denk ik ook... wat stelt een mensenleven anders voor dan dat? We zoeken met zijn allen activiteiten om die wachttijd te verkorten. Werk, vakantie, reizen, tv, social media, kleuren, sporten, gesprekken, tijd met familie/vrienden, (lekker) eten en het bereiden ervan, slapen, sauna/wellness, rusten, wandelen, fietsen...

Ik werd vandaag getroffen door een artikel in het ND over euthanasie bij psychiatrische patienten. Hier de kop en een klein stukje uit het artikel. Een jaar of 4 geleden zat ik met dezelfde wanhoop in de spreekkamer van psychiater Cor Willemse. En ongeveer hetzelfde zei hij tegen mij: 'ik ben er niet om te helpen bij sterven, maar om mensen te helpen te léven'. En op de vraag of hij nog hoop had was zijn antwoord voluit 'ja!'. Het klinkt gek. Maar dit te horen uit de mond van een psychiater geeft al zoveel erkenning dat je eigen hoop ook weer begint te groeien. Hij helpt met léven. Dat is inderdaad een betere empathie dan dat de arts zich mee laat slepen in de wanhoop.  Daarna volgden jaren van op de milligram  af de juiste dosering van medicijnen zoeken (nog steeds heel blij mee!), van mindfulness voor volwassenen met autisme en tot 2x toe zeer intensieve hondentherapie, waar ik zoveel geleerd heb over het rood-oranje-groen systeem en hoe daar mee om te gaan. ...