Als het leven... Kwetsbaar

Waar we nog enorm nagenieten van ons 25-jarig huwelijk… de bloemen… de geplande en onverwachte bezoekjes … de (onverwachte) post, ben ik in mijn hoofd nog bezig met rouw, verzet en acceptatie.  Wat me bezighoudt?  Dit:  De ene week gaat het meenemen van Vincent naar de kerk nog goed.  De week erna verandert zijn en onze wereld volledig.  Vincent vertoont ernstig onbegrepen en agressief gedrag (de eerste keer in deze mate).  Voor de veiligheid van de gemeente is besloten dat met hem op de huidige manier de diensten bezoeken er niet meer in zit.  We zijn in gesprek over ‘wat wel?’  Kan het veilig hervat worden in een aparte hoek en getrainde mensen om ons heen die mee kunnen ingrijpen als het mis gaat?  Moeten we helemaal andere vormen verzinnen?  Grote en terechte vragen die in eerste instantie bij mij veel weerstand opriepen.  Logisch ook.  Het is je kind.  Ons kind.  Ons kind waarbij we ons gietende best doen - zolan...