Als het leven... Kwetsbaar

We hadden tickets via de ANWB voor de Efteling.  Daardoor was het na jaren financieel weet te doen om naar de Efteling te gaan.  Het was enorm druk.  En koud.  Maar… :  Wat geniet Vincent!  Een geweldige dag! En dan maakt mijn hart ook een sprongetje.  Tegelijkertijd voel je verdriet.  Als wij het niet meer kunnen, of er niet meer zijn… dan zal hij dit niet meer meemaken.  Het besef dat zijn wereld op een gegeven moment niet groter is dan de instelling, vliegt je op zulk soort momenten het meeste aan.  Maar niet te lang aan denken… dat kan mijn hart niet aan.  Nu vooral nog nagenieten. 

Ik had met Thomas een discussie.  Hoewel discussie… eigenlijk heeft hij gelijk.  Hij had het met vrienden over wat Vincent eigenlijk gelooft.  Ik zeg altijd vroom ‘hij ervaart geloof’.  Dat is wat ik wil geloven.  Maar Thomas vroeg terecht: ‘is dat geloof wat hij ervaart?’  Hij ervaart de muziek, de rituelen. De religie. De uiterlijke vertoningen.  En dat vindt hij wel mooi! En het hoort bij zijn structuur. Maar het is géén geloof. Hij is zich niet bewust van God, Jezus, Geest. Gaat niet uit zichzelf bidden.  Als er van kinds af aan daar house-muziek had geklonken, had hij dat gekoppeld aan kerk.  Hij vertrouwt óns. Geloof = vertrouwen. Hij gelooft ons. En andere belangrijke volwassenen. Hij vertrouwt dat hij vandaag te eten krijgt en morgen weer. Als de oorlog uitbreekt, gaat hij niet bidden. Hij blijft vertrouwen dat er elke dag voor hem gezorgd wordt. Het feit dat dat niet zou gebeuren, bestaat in zijn wereld niet eens. Het begrip geld, k...