Doorgaan naar hoofdcontent
Een wandeling, een boom, een blad.
Vandaag gewandeld. En dan voer ik hele gesprekken met mezelf en mijn Vader. Ik vertel Hem mijn worstelingen, en spreek aarzelend uit dat ik Hem vertrouw. Ik wil dat zo graag, Hem vertrouwen... Maar omdat het zo beproefd wordt door de omstandigheden (en meer nog door mijn heen en weer slingerende emotie's ), is dat zo lastig. En des te harder is het nodig Hem wél te vertrouwen. Als enige vorm van stabiliteit in mijn leven. Daar waar mijn emotie's het vaak af laten weten (ik kan van de top, zo weer het dal invliegen), daar is Hij stabiel, met Zijn liefde rondom mij. In mij. Vult Hij mij en voedt Hij mij. Dat voel ik maar af en toe. Maar dat wéét ik wel, omdat Zijn Geest me ervan verzekert dat ik Zijn geliefde kind ben (Romeinen 8), en Hem mag aanroepen met Abba Vader. Op Twitter plaatste ik net, na de wandeling deze Tweet: "Ik snap niks van het leven. Ik snap niks van mezelf. Mensen snappen niks van mij. Ik snap niks van God. God snapt alles van mij (Psalm 139). Ik vertro...