Als het leven... Kwetsbaar

Ook deze Blog op weg naar Pasen heeft weer het thema gevangenschap en vrij zijn. In dit geval vrij zijn IN de gevangenschap. Dit is een  citaat uit de laatste brief van Kayla Mueller, 26 jarige hulpverleenster, gevangen genomen door ISIS en gedood door een bombardement. Aan dit getuigenis, moest ik denken toen ik dit gedicht maakte: Verlangen Verlangend kijken we uit naar de lente die komen gaat. De temperatuur, die nog niet boven de 10 graden komt. En toch. En toch. De eerste tekenen zichtbaar. ... De zon, de krokussen. In onze gedachten hangen we al in die stoel in de tuin. Evenzo voor het Koninkrijk dat komen gaat. De wereld staat in brand. De wereldvrede neemt niet toe. En toch. En toch. De eerste tekenen zichtbaar. Getuigenissen van Jezus nabij IN de martelingen. Het kruis, waar Hij gehangen heeft op ons netvlies gebrand. In onze gedachten staan we al met één been in die nieuwe wereld.  In een wereld, waar Zijn vrede heers...

Toen ik voor mijn vorige Blog  de foto van de fiets bij de MAVO zocht, kwam ik in mijn plakboek dit kaartje met foto tegen. Ik zal hier een jaar of 11 geweest zijn. We hadden altijd cavia's en konijnen in huis. Die beesten hadden namen en bijnamen, of namen veranderden in de loop van de tijd. De cavia hier op de foto heette Freeke en had als bijnaam Frodje. Nu ik dit terug zie, weet ik precies waar ik zat. Ik zat op het bed van mijn zus. Zij schreef ook dit gedichtje voor me, en gaf me dat in een kaartje voor Sinterklaas. Mijn zus zat toen ook op een fotocursus. Dus deze foto had ze zelf ontwikkeld. Maar dat gedichtje... smelt... Geschreven door een zus, die me aanvoelde en begreep (meer dan mama en mijn andere zus... nu nog). Toen papa net dood was (ik was 2, bijna 3), was die zus 7 jaar. Ze was geabonneerd op de Bobo. Dan gooide ze wekelijks haar 'oude' Bobo door de brievenbus en die was dan zogenaamd voor mij. Dan gingen we samen 'clubje spelen' (geen idee...

Een HAND In diepe nood roep ik om een Hand, een Hand die me ook echt vasthoudt, een Hand die me niet loslaat als het water van de angst me tot de lippen staat. In diepe nood roep ik U (Heer), U die zelf in diepe nood geweest bent en door het wonder van het Kruis al mijn diepe angsten kent. Ik kijk naar het diepe water en weet niet hóe diep het is. Ik voel me als Jona in de walvis, die na bevrijding pas weet wat leven is. Zo hunker ik naar een Hand, een Hand die me kan bevrijden, een bevrijding van angst en innerlijk gevangenschap, bevrijd van al het lijden. 

Als ik denk dat God geen antwoord geeft en angsten in mijn hart toeslaan, ik weet dan toch dat Jezus leeft. Hij zal altijd naast mij staan. Als zelfs de Bijbel geen troost meer geeft en tranen onbedwingbaar zijn, ik weet dan dat Hij mij in Zijn handen heeft. Hij weet alles van mijn grote pijn. Als ik denk dat leven hier geen zin meer heeft, als ik vastloop in een vreselijk verdriet, als mijn lichaam zenuwachtig beeft, ik weet dan toch dat God mijn tranen ziet. Als ik denk dat alle hoop ontbreekt en ik een schouwspel van ellende ben en het lijkt dat ik vergeefs om uitkomst smeek, ik weet dan dat Jezus mijn hele leven kent. Want ook al ben ik zonder moed of kracht, in moeite, zorg en pijn, juist dan draagt Hij mij door de nacht, juist dan wil Jezus bij mij zijn.

Je naam is je gegeven. Je naam, roept je tot leven, uitgesproken, of uitgeschreven. Hoor je je naam, Dan weet je van je bestaan. Dan weet je dat je leeft, en je leven bestaansrecht heeft. Je naam. Gekend. Bekend. Herkend. Geliefd. Niet eenzaam. Vader kent je naam. Hij zegt zelf: 'Vrees niet, ik heb U bij Uw naam geroepen'. Op een dag krijg je zelfs een nieuwe naam. Op een wit steentje, waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt. Hij spelt het me vast voor. Heel zachtjes fluisterend in mijn oor.