Als het leven... Kwetsbaar

Ik merkte dat er nog een stuk pijn zat bij een - op het oog - kleine gebeurtenis.  Namelijk de dag dat Vincent al vóór dat hij drie werd met een busje opgehaald werd om naar een orthopedagogisch dagverblijf te gaan.  Het was het eerste moment dat ik het gevoel had afscheid te moeten nemen van de gewone peuter die ik dacht dat hij zou zijn en ook nog wel zou worden. Nee, hij praatte nog niet. Maar dat zou vast wel komen.  Het moment dat de taxi voor het eerst de straat uit reed en ik daar mijn kind in zag verdwijnen...  Hij hoorde nog thuis...!!!  Het kleiwerk beeld dat uit. De grote homp ben ik. Het kleinere hompje is Vincent. En mijn armen strekken zich uit, maar kunnen hem niet meer vasthouden.  Sindsdien voel ik... op welke plek hij ook is.. hij nooit ‘thuis’ is...  Door zijn autisme komt er niet echt verbinding tot stand.  Ik wilde nog die thuis voor hem zijn.  Maar ik voelde met het wegrijden van die taxi intuïtief aan dat hij een leven...

Ik had in mijn vorige blog beloofd dat deze blog zou gaan over het me niet thuis voelen (bij mezelf). Ik had een beeldje gekleid waarbij boven kwam dat dat bij me speelde. Maar het kleiwerk heeft het niet overleefd. Ga proberen een nieuwe te maken. Dan komt de beloofde blog alsnog.  Ik grijp deze blog maar aan om over iets anders te schrijven.  Op grond van wat anderen tegen me zeggen, ontstaan vaak verkeerde overtuigingen in mijn hoofd.  Ieder mens heeft gevoelens.  Onder die gevoelens zitten behoeften.  En daaronder overtuigingen.  Dit is generiek voor ieder mens.  Maar daarnaast heb ik ook sterk de neiging om op grond van eerdere ervaringen valse overtuigingen te ontwikkelen. Omdat ik door mijn autisme vaak verkeerde betekenis verleen aan dingen.  Communicatie is vaak nogal een ding.  Tussen mij en Ton gaat het geregeld mis door tegenstrijdige behoeften (hij behoefte aan vrijheid en ik bijvoorbeeld aan rust/overzicht) of niet in ik-boodsch...

Het gebeurd zo maar. Ik heb het zelf niet door.  Ik ben in gesprek met iemand. Doodgewoon, denk ik zelf. Totdat de ander ten einde raad zucht: ‘dat is gedram!’  Ik weet dat het een kwetsbaarheid van me is. Maar geen leuke kwetsbaarheid. Want het voelt voor de ander vooral als negatief en het besef dat je daar dan zelf telkens de oorzaak van bent, is ondraaglijke pijn.  Dat wil je niet!  Ook omdat het niet je intentie is zo te zijn...  Je denkt niet bewust ‘nu ga ik een ander eens lekker opjagen’.  Ik moet denken aan dit citaat wat ik eerder deelde:  De jongen met spasme ben ik in dit geval zelf: de autistische vrouw.  Als iemand dat dan tegen mij zegt, voelt dat als de ‘pang’. Een steek in mijn maag. Omdat tot diep van binnen doordringt dat het zo niet hoort te zijn. Hoe het eigenlijk had moeten zijn: een gewone gesprekspartner. Degene die het tegen me zegt is ook niet schuldig aan mijn pijn. Die is op dat moment de voorbij skatende jongen. Mijn ...