Als het leven... Kwetsbaar

Na een week herfstachtig weer,  te koud voor eind april,  is het enige wat ik wil: eruit! We nemen terstond een besluit,  om te gaan wandelen bij de Litsche sluis.  De jongens zijn niet thuis,  dus met zijn tweeën op pad.  Aan de dreigende lucht te zien hebben we het mooiste wel gehad.  Omsloten door gore wolken die niets goeds voorspellen.  Maar dan dat streepje zonlicht!  Alsof het ons wil vertellen:  Hoe duister en goor het ook lijkt,  Hij is er bij als dat streepje zonlicht dat aan de Hemel prijkt. Een flinterdun straaltje, maar toch. Het duister heeft niet het laatste woord!  Dus wij liepen - kijkend naar dat streepje zonlicht - dapper voort.  Zo moet het zijn; het zoete zingen van God, heel zacht door alles heen, een teder zonlicht op de dingen  die goed zijn, dood zijn en gemeen.  Leo Vroman En zo is het. God laat zich niet zien met groot vertoon. Maar soms midden in het leven, als dingen zo duister zijn e...

Ik ben mijn boekenkast op zolder wat gaan opruimen. Beneden staat ook nog een hoop boeken. Het is wel grappig om een bepaalde lijn te ontdekken. In mijn studententijd (1987-1992) was ik namelijk veel met het onderwerp dopen bezig. Ik ontmoette studenten die een evangelische achtergrond hadden en dus anders over dopen dachten dan de hervormde kerk waar ik deel van uitmaakte. Ik wilde dat graag onderzoeken. Wat zegt de Bijbel. Is die kinderdoop echt zo onbijbels als evangelischen soms beweren? Het onderzoeken heeft voor mij nooit geresulteerd in een 'volwassendoop'. Het heeft geresulteerd in blijvend begrip, ook voor de 'vreemde' standpunten. Ik heb dat onderwerp ook zonder strijd los kunnen laten. Ik wil van harte lid zijn van de gemeente waar ik lid van ben ( https://www.facebook.com/PaaskerkOss/ ) en ik pas me aan aan de 'regels' die in die gemeente gelden. Als dat voor mij nog onderwerp van discussie is, dan heb ik het geloof volgens mij niet begrep...

Om manlief voor nu even niet meer 'lastig te vallen' met mijn verhaal (zie deze Blog:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/mijn-voorwaarden.html ), heb ik deze collage gemaakt om mezelf te reguleren. Voor wie mijn handschrift (wat ook autistisch is ;-) ) niet kan ontcijferen: " Als kind was ik gelukkig als oom S. me hielp al zingend het kamp te reguleren. Na zulke 'evenementen' zit en zat ik vol van deze ervaring" (en dan verwijs ik naar de 2 gedichten die mijn intense gevoel weergeven). Zo moet het zijn;  het zingen van God, heel zacht door alles heen, een teder zonlicht op de dingen die goed zijn,  dood zijn en gemeen. Leo Vroman Zoek Zijn aangezicht waar vreugde is: wie zingt, ziet met hartsogen, ziet soms poorten even opengaan. Hem leren loven wordt een eeuwigheid. Lloyd Haft, naar Psalm 100 Dat ik ook het positieve (dat net zo goed een diepe interne prikkel voor rood worden kan zijn) moet reguleren, komt vaker...

Als ik vol zit van iets, dan moet ik dat ook reguleren. Want vol zitten van iets is namelijk ook een prikkel. Hoe positief ook. Om te voorkomen dat zo'n prikkel me rood maakt ga ik honderduit vertellen.  Afgelopen zaterdag ben ik naar de Nederland Zingtdag geweest.  Een enorm positieve prikkel. Een vat dat gevuld zit met positieve prikkels. Dus ik vertel, vertel, vertel, vertel. Telkens over dat ene lied dat ik zo mooi vond. Of dat fragment. Of dat. Of dat.  Even was ik zo'n dag in een hele veilige wereld, ondanks de hoeveelheid prikkels die daar weer op je af komen. Maar het was voor mij een voorspelbare dag, dus dat scheelt een boel. En zelfs de positieve prikkel dat ik me op zo'n dag geborgen wist in Zijn veilige bedding moet er uit. Anders overspoelt het me en word ik rood.  Maar na dat mijn lieftallige echtgenoot zijn oor voor mijn ratelserenade beschikbaar had gesteld, was hij het op een gegeven moment beu. Kennelijk was ik al 24 uur over hetzelfde aan het rate...

Oktober 2015 April 2016 Dezelfde struiken op dezelfde plek, maar een hele nieuwe kleur. Een jonge - vrolijk kwetterende - vogel op een nog kale tak. Het jonge groen in de berm dat elk jaar nieuw lijkt. Het is al een tijdje gaande. Er is een nieuwe lente. In de berm zie ik bloemen verschijnen waarvan ik me niet kan herinneren dat ik ze vorig jaar ook gezien heb. Of het nu echt wel of niet nieuw is. Ik ervaar het als nieuw.  Vandaag na 10 weken ook de therapie met hond Castor afgerond. Definitief los van hond en therapeute. Omdat dit via stichting hulphond liep, en éénmalig via de GGZ kon (waardoor het gewoon door de verzekering betaald werd), was dit ook écht éénmalig. Ik kan hier nooit meer op terugvallen. In die 10 weken heb ik inzicht gekregen in mijn eigen rood-oranje-groen. Überhaupt de indeling in die kleuren was nieuw. Maar ook het benoemen wat bij MIJ bij groen hoort, bij oranje, bij rood (zie ook deze blog:  http://kwetsbaar...

Mijn vorige blog ging over een veilige plek om autistisch te zijn:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/god-heeft-alles-onder-controle.html . De mensen die mijn blogs nog niet zo lang volgen reageren veelal met 'fijn dat je zo'n thuis had en hebt'. En wat betreft mijn autistische-zijn is dat zeker zo. Maar buiten mijn autistische-zijn was er veel meer gebrokenheid. Wie mijn begin-blogs gelezen heeft (of later opgezocht), zal weten dat ik al vanaf mijn bijna derde geen vader meer heb. Hij is op zijn 42 namelijk volslagen onverwachts overleden. Zoals zo vaak het geval... Lees ik een artikel op internet (soms via FB of twitter) en trekt dat honderden laatjes aan gevoelens en herinneringen in mijn hoofd open. Zo'n artikel was dit:  http://www.volkskrant.nl/opinie/-biologische-vader-onmisbaar-voor-goede-ontwikkeling-van-kinderen~a3517370/ . Ik poste daar ook deze reactie onder: Maar als er geen samenspel is tussen die twee krachten, en er alleen maar de besche...

Wat ben ik soms een #%**€&**.  Als je mijn 2 posts op facebook van gisteravond gezien hebt, weet je dat het goed fout is gegaan met mijn telefoon en ik daardoor flink in het rood was.  https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/1079385162107054?pnref=story Op de verjaardag van mijn zus nog wel. Ik was woedend, sloeg op haar tafel, huilde, etc. Het gezelschap was vertrouwd: Man en oudste zoon, moeder, zus en twee neven. Er werden herinneringen opgehaald hoe ik op mijn 16e op vakantie stampvoetend en gillend door Venlo liep, toen mijn walkman kapot was gevallen. Mijn gezelschap stortte zich op een potje scrabble en ik was in de weer met mijn telefoon, oplader, ipad van mijn zus om dingen op te zoeken. Opmerkelijk genoeg was - ondanks mijn rood - de sfeer best goed. We lachten. Zelfs om mijn gedrag. Want flarden van momenten was ik me bewust van mijn zwaar autistische flip-gedrag. Jantje huilt, jantje lacht.  Uiteindelijk is het me gelukt om mijn telefoon te resett...

Gisteren deelde ik deze blog:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/ik-hoef-mezelf-niet-te-haten.html . En ik denk dat ik er vandaag in therapie achter ben gekomen wat er mis ging en zo vaak mis gaat. Ik ga vaak dissociëren als ik voor mezelf moet of wil zorgen. Als ik groen of oranje ben. Om te zorgen dat ik groen blijf, of dat ik niet doorschiet naar rood. Ik weet ondertussen wel wat ik ervoor nodig heb. Dat mag ik steeds meer ontdekken: Rust en stabiliteit,  Dat is wat ik nodig heb.  Dat geeft mij een groen leven.  Rust en stabiliteit.  Ik kan het alleen mezelf geven  en doe dat ook steeds beter. In mijn eigen tempo stapje voor stapje, Meter voor meter. Na gedane arbeid (de was) even rusten op de bank. Want mijn lichaam is moe en daar luister ik naar. Rust en stabiliteit. Dat heb ik nodig. Een saai leven? Welnee. Ik geniet. Ik geniet van de rust en stabiliteit die Hij me wil geven. Een leven met Hem is nooit saai, Want Zijn eten smaakt hee...

Ik ging vanmiddag om één uur met de auto weg om in de buurt te gaan wandelen. Om 16.00u kwam ik er achter dat ik twee uur rijden van Oss af was. Met wandel schoenen in de auto. Waarschijnlijk gedissocieerd. Maar ik kan me niet de trigger herinneren waardoor... Dat is verdrietig. Mijn eerste reactie was die van zelfhaat. Mijn middag verknoeid. Ik had dit kunnen doen, ik had dat kunnen doen. Maar zelfhaat helpt niet. Verdriet om deze gebrokenheid wel. Dus ik besloot in alle rust naar huis te rijden en te genieten van wat het moment zich aandient. Ik ben nog niet thuis. Heb uiteraard wel manlief verwittigt. Onderweg maakte ik deze prachtige foto's:   Vertrouw het verleden toe aan Gods genade, het heden aan Gods liefde en de toekomst aan Gods voorzienigheid. Augustinus. (dat doe ik dus maar: Ik breng mijn gebrokenheid onder Zijn liefde).

Ik ben niet vaak gevallen met mijn fiets. Maar 2x is het wel flink mis gegaan. De eerste keer was toen ik 11 jaar was. Ik en mijn moeder en één van mijn zussen waren op vakantie in Noordwijkerhout. Voor twee weken. Een oom had ons met de auto weggebracht, samen met de beestenboel die we op dat moment rijk waren (2 konijnen, 3 cavia's, een hamster). Aan het einde van de eerste week gingen we naar een golfslagbad in Zandvoort. Het was geen strandweer. Dan maar een zwembad opzoeken. Op de terugweg - op het duinpad van Zandvoort naar Noordwijkerhout ging het mis. Het fietspad ging duin-af en tijdens die afdaling was ik gevallen. Ik was ook even buiten westen dus kan me van de val zélf ook niets herinneren. Mijn fietsband was lek. Er waren meerder scenario's mogelijk: ik was eerst buiten westen en daardoor viel ik (scenario is mogelijk dat ik duizelig was van het golfslagbad; dat was ik namelijk ook). mijn band raakte lek, daardoor raakte ik in een slip, daardoor viel ik en raa...

Ik heb vandaag weer therapie gehad en schreef er op FB dit over: " nog slechts 2x. Zeer dankbaar. Deze therapie geeft me een stukje zelfstandigheid, autonomie en onafhankelijkheid terug. Zó trots op mijzelf dat ik eindelijk een tool heb om op eigen benen door rood te gaan. Die wetenschap op zich maakt me al rustig en groen!!!". Je zou maar 48 zijn. 48 jaren uit balans. En eindelijk leer ik op deze manier op eigen benen te staan. Dat voelt als een wonder. Als een nieuwe geboorte.  In het groen heb ik dan ook vanalles gedaan vandaag:  https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/1073276529384584?comment_id=1073368666042037&ref=notif¬if_t=feed_comment¬if_id=1459944255351172 . Ik voel me heerlijk. Op de lagere school was één van mijn scheldwoorden (nee, niet mijn... Het is niet mijn identiteit... Dus één van de scheldwoorden): DRUIF (vaak in één adem genoemd met 'slome'). Toen ik net terugkwam van de dermatoloog (ik heb nu een antibioticakuur van ee...

Degenen die mij wat langer kennen, weten dat én hoe het met mij 'mis' is gegaan. Ik kan de verwijzingen naar de begintijd van deze blog er bij zetten, maar wie geïnteresseerd er in is: het is terug te zoeken bij mijn blog geschiedenis. Om een lang verhaal kort te maken. Tot september 2011 werkte ik nog bij MSD in Oss. Vanaf 11 september kwam ik door een stapeling van een heleboel dingen burnout thuis. De druppel was een voorval met onze jongste. Een naar telefoontje er over. Maar achteraf gezien was dat de druppel van een leven lang. Een leven lang overleven met autisme (wat bovengemiddeld hard werken is en achteraf is het een wonder dat ik als kind al niet uitgevallen ben, maar zo flexibel is een kind: je gaat door en door en door), dealen met dingen die ik meemaakte (overlijden van papa, gepest worden, misbruikt worden). Als ware vechter (als je jong bent ben je flexibeler en veerkrachtiger en lukt je dat OGENSCHIJNLIJK beter) ging ik door en door en door. Met een heel pakke...