Als het leven... Kwetsbaar

Sinds afgelopen zaterdag staan we op de camping.  Naast ons staan mensen met een schattige hond, die erg op ons aantrekt.  Dat is niet de hond van der foto.  De hond op deze foto is thuis een oppashond van mij.  Ik pas op dit beestje sinds vorig jaar september.  Ik paste al - en nog steeds - op een andere hond.  Man, wat raak je gehecht aan zo’n beestje.  De hond van de foto heet Lou.  Als zo’n hond net bij je is, is het voor beide partijen onwennig.  Maar wat word je snel een team.  Zo goed en zo kwaad als het gaat probeer je zo’n beestje te begrijpen (klokslag 17.00u draait hij rondjes om je heen: brokkentijd!) en andersom probeert het beestje mij te begrijpen. En soms snap je elkaar even niet. Dan kijkt ze me met glazige ogen aan van ‘wat wil je toch van me?’  De eerste dag dat we hier waren., kon ik alleen maar praten en denken over Loutje. Tot kort voor vertrek op haar gepast.  Man, wat mis je dan zo’n beest.  Nu kom ...

Toen de kinderen nog thuis woonden, hadden we een gezinstraditie. Op onze trouwdag (20 juni) gingen we jaarlijks op de foto.  Niet gemaakt door een ander.  Geen selfie - wat in het mobiele tijdperk gebruikelijk werd. Maar we poseerden voor de zelfontspanner van de fotocamera. En later de zelfontspanner van de mobiele telefoon.  En op die foto’s stond dan uiteraard ook onze trouwkaars.  Een dierbaar symbool dat ons herinnert aan ons kerkelijk huwelijk.  De zelfontspanner fotosessies waren vaak hilarische momenten.  Binnen 5 seconden met zijn allen in het juiste gelid te zitten, was een uitdaging.  Of de camera stond op de verkeerde hoogte, waardoor het perspectief niet meer klopte. Of je half van de foto viel.  Er zijn nogal wat bloopers genomen, voordat er een foto ontstond die met de buitenwereld gedeeld kon worden.  Gisteren - op onze 26-jarige huwelijksdag - gingen we weer poseren voor de zelfontspanner van de telefoon.  Nu de kindere...

Die (oppas) honden lopen net zo makkelijk met Vincent mee als met ons. Waar Vincent ook heen rent. Ze laten zich braaf leiden door hem.  Ze kijken niet of ‘de mens die hen leidt’ wel voldoet aan een bepaalde mate van normaliteit (wat dat ook moge wezen).  Sterker nog… de bordercollie heeft Vincent al so vaak meegemaakt… als Vincent alleen wegrent, begint hij te blaffen en te rennen.. want voor zijn gevoel moet hij terug bij de schaken gehaald worden. Ze werkt ook bij schapen. En draagt ook echt zorg voor Vincent.  Het geen oordeel hebben en onvoorwaardelijk accepteren … dat raakt me..  Bij een mens zou je nog denken ‘wat zal hij/zij nu denken?’  Honden denken niks!  Wat een bevrijding!