Als het leven... Kwetsbaar

Gisteren .... volslagen onverwachte dingen... het heeft mijn hoofd in een diep eenzame, afschuwwekkende, rode kerker getrokken.  De onverwachte dingen zijn ook niet 1-2-3 op te lossen.  Maar ik hendel het niet....  Mijn hoofd kan dat niet....  De toestand waaarin mijn hoofd zich bevind, is een hel.  De diepe troost in die hel zijn deze teksten vanmorgen op mijn telefoon.  Ik wordt gezien in die nood. Ik ben voor God niet verborgen.  Alleen contact heb ik er niet mee....  En het voelt verschrikkelijk.....  En het kan nog wel een week duren, voordat de omstandigheden zó zijn dat mijn hoofd het weer aankan....  Uithouden...  Verduren.... 

Vanmiddag naar Nijmegen gegaan om kleding van Vincent in de linnenkamer te zoeken.  Om een beeld te geven van de wasstroom aldaar heb ik dit plaatje gemaakt:  Kleding (en beddengoed) die door de linnenkamer (op de locatie in Nijmegen) reeds voorzien is van een unieke streepjescode, gaat rechtstreeks van de woning naar de wasserij in Lent. En dat komt ook rechtstreeks terug. Dit proces neemt ongeveer 2 tot 3 weken in beslag.  Kleding die nog niet gelabeld is, gaat eerst langs de linnenkamer en via hen naar de wasserij. En dan komt het uiteindelijk gewassen én gelabeld terug in de woning (na 3 weken). Maar er wordt dis ook per ongeluk ongelabelde kleding rechtstreeks naar de wasserij gestuurd.  Wat daar dan achterblijft, weet niemand. Maar als zij een vermoeden hebben dat het vsn de Winckelsteeg af komt,  wordt de ongelabelde kleding naar de linnenkamer terug gestuurd.  En daar was ik vandaag. Tussen de teruggestuurde was.  Hele stapels kleding van aller...

Stel nou  Dat ik de vrijheid zou pakken  Me in te schrijven voor een activiteit bij een organisatie waar het in september 2017 zo fout ging.  Ik weet zeker dat er terughoudendheid zal zijn in het me welkom heten... en weten...  De beperking zal de grens zijn.  En die grens respecteer ik maar.  Ik wil mensen - ook van de organisatie - niet in de problemen brengen en innerlijke conflicten in het beperkt zijn in mij met liefde tegemoet te treden.  Ik respecteer de grens.  Dat is ook vrijheid.  Niet de vrijheid om te doen wat ik wil.  Want deze mogelijkheid is me ontnomen.  Ontnomen door mezelf.  Omdat ik toen nog niet besefte dat de beperking de grens waa.  Ik wilde meer weten dan ik weten mocht.  Dat heeft tot excessen geleid.  De antwoorden nooit gekregen.  Want de beperking was de grens.  En die grens werd gesteld.  Dus door de beperkingen van anderen - wat voor mij toen nog een onmogelijkheid was ...

Doodmoe en voldaan lig ik in bed.  Een heerlijke middag gehad met Vincent.  We haddden de tandem en mijn fiets in de trein mee naar Nijmegen genomen en hebben uiteindelijk een grote ronde met Vincent gefietst:  Nijmegen (Gelderland) - Malden - Mook (Limburg) - met de pont naar Cuijk (Brabant) - Heumen (Gelderland) - Malden - terug op de Winckelsteeg.  Het waa enorm genieten.  Wat wel weer dubbel was, was de toestand van zijn kamer.  Het stinkt er naar poep. De vloer was smerig. Zijn meubels smerig, vol vlekken en stof.  De ‘gevangenis-wc’ ronduit smerig.  Onder zijn bed lagen druiven en een beker.  In zijn bed vieze lakens.  Zijn stoel ook vies.  En behalve kleding, is er gaandeweg ook steeds meer speelgoed kwijt.  De werkster van de woning mag geen ‘privé-meubels’ schoonmaken.  Als we hem vrijdag ophalen voor een nachtje thuis, maar weer een stofdoek mee en een emmertje om wat schoon te maken en wat glassexdoekjes.  ...

We hebben het vaak over zijn als een kip zonder kop. Maar in de praktijk zijn we vaak een kop zonder kip.  In je lijf zit het voelen.  Maar we leven in ons hoofd en voelen onze kip niet meer.  En dat is voor mij - met mijn autistische zijn - nog extra lastig., Leren te voelen.  De signalen van je lijf.  Jarenlang geen contact kunnen maken met mijn lijf. Met mijn kip.  Kop en kip. Beiden ontvingen signalen. Verwerkten prikkels op hun eigen manier. Maar daar contact mee maken?  Leer je kip weer voelen.  Voel het in je kip als je teleurstelling voelt (bijvoorbeeld omdat de spreekster op de conferentie te beperkt is in mogelijkheden en tijd om alle vragen van iedereen te beantwoorden. De teleurstelling van het beperkt zijn van anderen. Niet alleen een nieuw verworven inzicht: maar voel het in je kip.  Vandaag - op de tweede en laatste conferentiedag, voelde ik vooral vermoeidheid in mijn kip.  Mijn hoofd te vol...

Vandaag een mooie dag gehad van EVA over vrijheid door Michelle van Dusseldorp (en band LEV). Een dag die exact aansloot bij de processen die ik doormaak.  En dingen geleerd die perfect aansluiten bij de blog ‘blij’ die ik eerder deze week schreef:  BLOG BLIJ  (kun je aanklikken)  Ik dacht dat mijn vrijheid bij de redding toen begon. De redding uit de duistere kerker waar ik voorheen in leefde.  Maar dat was slechts het begin van de uittocht.  Wat daarna kwam, was en is nodig om mijn valkuilen/patronen/levensthema’s/splinters naar boven te brengen.  Door een periode van hopeloosheid heen, om mijn hoop, afhankelijkheden en patronen af te breken, om Zijn hoop ervoor in de plaats te krijgen.  Het proces:  Redding - tegenslagen - overwinning  Of in de woorden van Henk Binnendijk:  Opleiding - neerleiding - leiding Of bijbels:  Geboorte - dood - opstanding  Opstanding is hulp die te laat komt.  Denk aan de vriend van Marth...

Het is algemeen bekend dat een reëel zelfbeeld voor mensen met autisme lastig is. Zeker nu ik me meer en meer bewust ben van mijn valkuilen en patronen. En nog meer als ik daar 'fouten' in maak - weer in een patroon schiet, door oude gedachte-patronen bijvoorbeeld (dat gebeurde vanochtend nog). De neiging om mezelf dan snoeihard te veroordelen, is dan nog zeer groot. Een jas, die ik gemakkelijk pas, omdat ik sowieso veel op mijn gedrag beoordeeld ben in mijn leven. Ik kopieer eerst even een stukje algemene informatie, voordat ik verder schrijf over mezelf: Uit onderzoek blijkt dat mensen met autisme extra vatbaar zijn voor het ontwikkelen van een negatief zelfbeeld. Het zelfbeeld bestaat uit twee delen: een beschrijvende component, en de waarderende component. De eerste is vaak bij mensen met autisme goed ontwikkeld. Iemand met autisme kan meestal prima vertellen wanneer hij geboren is, waar hij woont en waar hij goed in is. Misschien kan iemand zelfs vertellen dat hi...

Ik vond vandaag een foto terug van nu 7 jaar geleden, op het ijs op de Hetperduin. Februari 2012.  Vrij.  Blij.  Mijn emotionele leven op dat moment een 8baan.  Ik waa uit de krochten van het bewaren van geheimen.  Mijn verhaal kwam stukje bij stukje naar buiten.  En als ergens de druk vanaf is, is de opluchting letterlijk van het gezicht af te lezen.  De druk was weg.  Mijn verhaal mocht er zijn in een bedding van liefde, zonder oordeel en zelfs - wat echt nieuw was - in de armen van mijn man.  Lach nog maar meisje....  Pas opengebloeide vrouw.  Wat er in de jaren daarna volgde was diepe rouw.  Rouw om beperkingen van mezelf.  Om beperkingen van anderen.  Het maakte de haren die volgden rauw.  Omdat ik nog niet kon begrijpen hoe dat werkte.  Dat mensen beperkingen hebben.  En dat mijn beperking nooit mag maken dat het over de grens is.  Dat had ik toen nog niet zo door.  Kennelijk moest dit a...

Om te beginnen is dit vooral een vraag aan mezelf.  Ik moet mijn eigen mening vormen en mijn eigen volwassen beslissingen nemen.  Niet afhankelijk van ‘vaders en moeders’ met wijze adviezen alhier.  Ik zou a.s. vrijdag en zaterdag hierheen gaan:  https://eva.eo.nl/evenementen/evas-studie-tweedaagse-met-michelle-van-dusseldorp/ .  Mijn vraag wie mee wilde, leidde zelfs tot twee vriendinnen. Na goed onderling overleg een keuze voor één van die twee gemaakt...  De overnachtingen staan (we zouden van donderdag op vrijdag en vrijdag op zaterdag ergens overnachten).  De tickets zijn binnen.  Maar nu is gisteren de stiefvader van haar in Duitsland overleden en moet ze halsoverkop deze week daarheen!  En ik?  Ik blijf in vertwijfeling achter.  Ik heb nog een oproep gedaan in een plaatselijke christelijke app-groep (interkerkelijk). Danes die onderling veel met elkaar communiceren, ook in die groep, maar op berichten van mij wordt eigenlijk ...

Op het moment van schrijven, zitten we in de auto naar Nijmegen, om Vincent terug te brengen.  Wat een rijke zondag.  Eerst een fijne kerkdienst.  En vanmiddag naar Vincent toe.  En weetje wat nu het geval is?  Je hebt niet meer met het hele gezin, zo’n beetje de hele week van ‘hoelang nog Heer’.  Nu is het: ‘Dank U Heer, we mogen weer!’  Ons hart maakt een vreugdesprongetje als we hem weer zien.   En het zijne ook, wat hij zo uit:  We besloten met hem naar de vroege Singin te gaan. We werden allerhartelijkst welkom geheten. Verscheide - onbekende - mensen bidden dagelijks voor hem.  Wat heeft hij genoten en in trance op de muziek heen en weer gewiebeld als hierboven.  Hij was een uur en een kwartier bij Papa en bij papa op schoot.  Die papa die ook zo geniet van zijn momenten met hem. Zoals afgelopen woensdag in Den Bosch:  Maar dat was woensdag. Deze middag sloten we af met een verrukkelijk diner:  Genieten van en m...

Ik ben moe. Doodmoe. Het is duidelijk dat ik gisteren veel te ver over mijn grens ben gegaan. Rood vraagt om rust. En niet om uren schoonmaakwerk, zonder rem.  Afgelopen donderdag samen met zoon een hapje gegeten buiten de deur.  Hij had het over hetfeit dat het opvalt dat ik anders ben.  Tot in detail wil ik dan weten waarin dat dan opvalt.  Want ergens kan ik het nog steeds niet verkroppen dat mijn handicap impliceert dat ik nooit zo zal zijn zoals anderen zijn. Dat er enkel op een bijzondere, unieke manier contact met me te maken valt, passend bij mijn uniciteit.  En ik denk terug aan de groei in begrip van mezelf en anderen, die ik de afgelopen maanden doormaakte.  Het begrip in mijn valkuilen/patronen. De groei die haalbaar is, om anders met die patronen om te gaan. Gezonder ook. Voor mezelf. Voor anderen. Geleerd van een diep gebroken verleden.  Maar speelt diep vanbinnen ook niet het verlangen om net zo te zijn als de mensen die niet autistisch...

Overprikkeling kan leiden tot verlamming en niets meer doen, maar ook tot door-door-door-door-gaan, zonder (lichamelijk) nog een grens te kennen en te voelen. De enige grens is dat AL die dingen gedaan moeten zijn, wil er nog rust in het koppie komen.  Het begon gistetavond. Overprikkeling in de winkel.  Dan ken ik geen maat meer.  Vanochtend wil ik schoenen pakken.  Maar het kastje zelf is minstens 2 jaar niet meer aan de kant geweest/vanbinnen schoongemaakt.  Ik trof laarsjes aan, waarvan de kleur grijzig leek van de dikke laag stof. Hoogtijd om dat hoekje eens aan te pakken.  Razendsnel ga ik de minimaal 10 hoekjes in huis langs, waar  hetzelfde voor geldt. Die moeten ook gebeuren! Uitruimen, spullen afstoffen, stofzuigen, terug inruimen.  Oh ja, ik zou ook nog die plank van de voorraadkast vandaag doen. Dus ook nog tussendoor.  Al zuigend en stoffend en ruimend, werk ik een boterham met hagelslag naar binnen.  Ik ben om 8.30 gestart....

Vandaag genoten van het zonnetje.  Gewandeld in een prachtig natuurgebied, waar ik vandaag in de buurt was. Als ik/we daar in de buurt zijn, probeer ik het (bijna) altijd te combineren met wandelen aldaar.  Het was nu alweer even geleden dat ik er geweest was. Maar ik ontdekte iets wat perfect aansluit bij mijn eigen processen.  Deze borden:  waren veelal vervangen door deze borden:  Voor mij symbool van een afhankelijk leven, naar je eigen koers bepalen.  Het mag. Ik mag er zijn. Ik hoef niet over het pad van een ander. Ik mag mijn eigen weg lopen.  Al lijkt het soms een brug te ver.  Daarachter ligt vrij land.  Niet afhankelijk aan andermans hand.  Hieronder twee liederen die me altijd erg dierbaar waren/zijn. Als ik het eerste bord zie, denk ik aan de beelden die ook in deze liederen opgeroepen worden. Als kind aan Vaders hand. Maar het is ook wel mijn veilige positie. De plek waar ik me als afhankelijk-neigend-meisje meer dan thuis v...

Valkuilen van extreme aanpassers, waar ik me zeer zeer zeer in herken:  Je geeft andere mensen alle ruimte (en als ze dat eenmaal weten, nemen ze die ook.... zie ook mijn blogs over schoonmaakster (radio/werktijden) Je wilt te graag goedkeuring van anderen  Je bent het niet graag met anderen oneens (uit een EVA test bleek ooit dat ik een conflictvermijdende pleaser ben).  Je voelt hè beter als anderen de leiding hebben (dat ben je zo gewend en je hebt niet gekeerd het zelf te doen) Je doet bijna alles om confrontatie of kwaadheid te vermijden. Je past je aan. (Totdat de opgekropte woede te veel wordt en het er explosief uitkomt, tot wraak aan toe) ( ontdekking: daatom vraag ik ook altijd aan mensen ‘ben je boos?’. Bang dat het dus toch zo is en ik gefaald heb in het pleasen van die ander ) Je weet meestal niet precies wat je wilt of wat jouw voorkeur is (doordat je contant het verlengstuk van anderen bent, is dat ook minder ontwikkeld) Je blijft vaak in een sit...

Er is nog iets wat ik hier over kwijt wil. Is mijn gedrag vaak echt als van een afhankelijk onzeker vogeltje, of is het ook hoe anderen het erváren? Ik denk een combinatie van beiden. Iedereen heeft behoefte aan erkenning, aan gezien worden. En op een gezonde manier mogen we dat aan elkaar ook doen. We mogen Jezus representeren die mensen op het oog heeft. En zo ervaar ik ook aandacht die ik van anderen krijg (of ze nu geloven of niet, dat maakt niet uit). Ik zie het als een een representatie van Jezus die me ziet. Niemand heeft ooit God gezien. Maar we zien wel elkaar in wie Hij leeft! Je mag namens Hem die hug geven. En je mag die ontvangen als een 'knuffel' van Hem. Hij ziet je, dóór mensen heen. Maar 'normale' sociaal-emotioneel volwassen mensen, die kunnen er volwassen mee omgaan. In een sausje van volwassen, sociaal acceptabel gedrag, zijn ze in staat gezond te geven en te nemen. Wat ik mis? Dat sausje. In al mijn auti-naaktheid, claim ik ge...

Vincent uit huis.  Rust?????  Het zal wel.  Maar ik trek me enorm teug in mijn eigen wereld.  Mijn cocon.  Mijn slaapkamer.  Mijn dekbed.  Koppie onder.  Ik voel onrust, omdat ik nog steeds merk in de gaten te worden gehouden, waar ik bijna letterlijk de slingers ophing, toen ik dacht dat het over was....  Of is het geen in de gaten houden, maar ander motief? Ik mag het allemaal niet weten. En dat maakt me bang.  Vandaag uit mijn wereld gestapt en lekker gekookt. Een Iers stoofpotje.  Het viel bij de mee-eters (mijn moeder en vriend van Thomas) ook in de smaak. Het was verrukkelijk lekker...  Wat nieuw is, is dat de avonden Vincent er niet is.  Dus de jongens stelden voor om monopoly te spelen.  Man bracht mijn moeder naar huis.  Spel zou starten als hij terug was.  En ik?  Ik voelde zoveel weerstand....  Ik wil mijn cocon in!!!!!  Genoeg buitenwereld gehad.  Onder zachte dwang van oudste...

Ik verwerf steeds meer inzichten over de complexiteit van mijn leven. In deze blog ( https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/02/ingewikkeld.html ), schreef ik dit stukje:  ' De overbezorgdheid van mama, gaf me ook altijd het gevoel dat ze me overheerste. Bij belangrijke beslissingen, deed ik wat zij wilde. Niet alleeen uit afhankelijkheid - ik was gezien mijn IQ uitstekend bij machte om belangrijke beslissingen te nemen. Maar ik beschikte niet de sociale vaardigheden iets anders te vinden dan zij vond. Ik dacht ‘zus’, maar zei ‘zo’, omdat ik mama niet kón teleurstellen... Niet dat ze éiste dat ik deed wat zij wilde, maar omdat ik denk ik diep van binnen bang was dat mijn eigen pad volgen, nóg meer overbezorgdheid opriep. En ik wilde juist van dat beklemmende af.... en niet nóg meer beklemming...  De kleine ‘puberweerstandjes’ die ik uitprobeerde, leidde inderdaad tot meer overbezorgdheid. Bang om mij te verliezen. Ze was bang dat ik het niet zou redden... als ik mijn e...